Party (2017)

"De afgelopen jaren is er een Nieuw-Zeelandse lichting eigenzinnige talenten opgestaan. Nadia Reid, Marlon Williams en ook Aldous Harding behoren daartoe. Haar tweede plaat "Party" geeft blijk van een stevig zelfbewustzijn. Ook op muzikaal vlak klinkt gegroeid zelfvertrouwen door. In de basis zijn het folknummers, maar de accenten maken het net even anders. Hardings stem kleurt als een kameleon mee met de liedjes: vurig en rauw in "Horizon", diep en gedragen in "What If Birds Aren't Singing They're Screaming" (met pianobegeleiding à la Agnes Obel) en fluisterend jazzy in "I'm So Sorry", ergens tussen Nico en de late Joni Mitchell in. De intensiteit wordt versterkt door een basklarinet en een engelachtig koortje in het titelnummer, en een prachtige, melancholieke saxofoon in het coda van "Imagining My Man". Hardings liedjes zijn kwetsbaar en onverzettelijk tegelijk. Daar heeft producer John Parish (o.a. PJ Harvey) stevig de hand in gehad. Intense, intrigerende plaat." (Mieke Atema, Oor)

Aanwezigheid