Eyeye (2022)

Lykke Li heeft tijdens haar carrière somberheid tot een kunstvorm verheven. Haar melancholische muziek klinkt als de soundtrack voor de pijnlijkste break-up uit je leven. Terwijl de meesten hier liever niet aan herinnerd worden, werkt haar muziek dikwijls verslavend. Er lijkt geen zangeres te bestaan die zoveel weet over een gebroken hart. Ook op haar vijfde album EYEYE past de thematiek weer perfect in dit straatje, al zijn de straatjes donkerder dan ooit en klinkt Lykke Li zelfs voor haar doen behoorlijk somber. Thematisch is EYEYE soms bijna een zwart-wit Tumblr post van een tienermeisje dat verdrinkt in zelfmedelijden met een nummer genaamd HAPPY HURTS. Toch weet Lykke Li met haar bijna magische stem de luisteraar het album in te zuigen. Verdriet en wanhoop blijken geen taboe. De mate waarin de zangeres zich bloot durft te geven op EYEYE is bewonderingswaardig en luistert gek genoeg gemakkelijk weg zonder ooit een cliché te worden. (Guillaume Dijkhuizen, 2022, NieuwePlaat.nl)|

Aanwezigheid