Être Et Ne Plus Être (2026)

"Sinds de oprichting in Zuid-Frankrijk is Lazuli altijd meteen herkenbaar geweest. De warme, emotierijke stem van Dominique Leonetti, de 'sweeping' solo's op de zelfgebouwde Léode (met een soort glijcontact) van diens broer Claude, gecombineerd met de Franstalige songs waar vaak toch een soort chansongevoel in doorschemert is altijd een constante. Lazuli's progvariant is daardoor typisch een product van continentaal Europa. Wel is de muziek minder eigenzinnig dan in de begintijd. Op dit twaalfde album ontwaren we zelfs bluesy trekjes in de lange gitaarsolo van “L'Homme Sûr”. Het gedragen Hammond-orgel (hier en daar onderbroken door Fender Rhodes-loopjes) in “L'Eau Qui Dort” heeft iets Floydiaans, waarbij er halverwege een break is waar bassist Arnaud Beyney lijkt te refereren aan de bekende baspartij van Tony Levin uit Peter Gabriels “Don't Give Up”. Stemmig is het met twinkelende piano en percussieve drumpartij opgetuigde “Les 4 Raisons”, dat tevens verrijkt is met een koorzangpartij." (Xymphonia Radio)

Aanwezigheid