The Canyon (2026)

"Joe Newman is een van de gelukkigen. Zijn karakteristieke stem valt op in een zee van eenvormige indiezangers, terwijl hij met bizarre, ogenschijnlijk onsamenhangende zinnen liedjes schrijft die juist daardoor beklijven en haast poëzie lijken. In de bijna vijftien jaar sinds het debuut vormde hij de hoeksteen van het Britse Alt-J, maar onlangs besloot Newman zich aan een solocarrière te wagen. Vanaf het tweede nummer krijg ik het kippenvel al niet meer van mijn armen geschud. "The Canyon" is zó rijk aan hoogtepunten dat de titel bijna ironisch wordt. De wanhoop in de tekst van "Track And Field", het orkestrale, door een koor gedragen tweede deel van "Quaaludes" waarin Newman z'n morbide nostalgie bezingt, het slot van "Two Hearts" over de geboorte van zijn dochter Myola, opnieuw verheven door samenzang - en dan "Last Man Alive". "The Canyon" laat je licht emotioneel instabiel achter, maar wel op de elegante manier waarop alleen echt goede platen dat voor elkaar krijgen." (Lust For Life; 5 uit 5 sterren)

Aanwezigheid