Symphony no. 5 On period instruments (2026)

"Enige jaren geleden kwamen deze dirigent en dit orkest met de veel tam-tam gebrachte eerste uitvoering van ‘de authentieke Mahler', om precies te zijn: van de Negende symfonie, op instrumenten uit Mahlers tijd. Nu waagt Steinaecker zich aan de Vijfde. De grote aandacht bij de Negende voor instrumenten van rond 1900 vond ik begrijpelijk maar ook ondergeschikt, omdat de dirigent de klank dienstbaar weet maken aan een overtuigende interpretatie. Dat doet hij hier ook, maar anders dan bij de Negende, domweg omdat Mahler in de Vijfde anders omgaat met de muzikale bouwstenen. In weinig uitvoeringen hoor ik zo duidelijk als hier dat Mahler tussen zijn Vierde en Vijfde zich uitgebreid verdiepte in muziek van Bach en daarmee het contrapunt. Op papier lijkt de Vijfde een uitermate contrapuntisch werk, maar in de klinkende werkelijkheid horen we bijna altijd een duidelijke hiërarchie tussen de stemmen alsof er sprake is van melodie en begeleiding. Bij Steinaecker zijn de stemmen meer in balans, ik denk mede dankzij het volume van de instrumenten van rond 1900, al blijft de vertrouwde hiërarchie gehandhaafd. Die aanpak overtuigt het meest bij zeer vlotte tempi, met name in de hoekdelen. In het tweede en derde deel verslapte mijn aandacht enigszins, ook omdat de tempi en de klank mij te gewoon klonken. Het Adagietto heeft een prettige lengte (9.05'), maar wordt enigszins spanningsloos door de accenten en stille komma's op gekke momenten. De finale daarentegen bezit voldoende vitaliteit, mede omdat de dirigent deze muziek snapt, los van de instrumenten.De weg in de Vijfde van het funeraire naar het uitbundige krijgt een verfijning waarmee de dirigent aangeeft de oude instrumenten naar zijn hand te kunnen en te willen zetten. Dat Mahlers muziek wint bij die veelzijdigheid, pleit niet tegen de dirigenten maar voor de muziek." (Opus Klassiek)

Aanwezigheid