Instinct (2026)

"Op haar derde langspeler Instinct verwisselt Angèle haar popprinsessenimago voor dat van een vurige vrijster met een ontembare knaldrang. Het is heel even wennen aan Angèle 2.0, al zal het niet lang duren voor de Brusselse alle twijfelaars voor zich wint. Net zoals op [haar debutalbum] "Brol" (2018) switcht Angèle opnieuw tussen het Frans en het Engels. De beste vondst komt uit "Au revoir": 'Excuse mon franglais, j’ai pas trouvé mieux pour symboliser / Because mon manque d’amour-propre me pousse à tout essayer.' Hoe ouder Angèle wordt, hoe ongeremder en onbevreesder ze voor de dag komt. "Instinct" is echter geen eendimensionale plaat. Er is plek voor lust, maar ook voor overpeinzingen (in "Trop" somt Angèle op wat haar overprikkelt), het afscheid van een geliefde ("On Verra"), existentiële twijfels ("Une Seule Vie") en een uitnodiging om onze gedachten te laten stromen ("Dis-le"). Op "Instinct" is ze in alle opzichten eigenwijzer en bijgevolg radicaler. De kans bestaat dat het geen liefde op het eerste gehoor wordt tussen "Instinct" en u. Omdat u gezien haar verleden misschien eerder commerciële pop verwacht, en haar eigentijdse electroclash misschien iets te pompeus en overweldigend kan zijn. Instinct bevat echter nummers die op uiteenlopende plekken thuishoren: in de slaapkamer, een jazzbar, undergroundclub, op de radio en zelfs in het bdsm-milieu. Met haar derde langspeler legt Angèle een brug tussen de Qmusic-habitué en de gemiddelde Pitchfork-lezer. Met veel branie vernieuwen zonder te vergeten waar je roots liggen: faut le faire." (De Morgen; 4 uit 5 sterren)

Aanwezigheid