"Countertenor-sensatie Philippe Jaroussky heeft een lichte en wendbare stem, waarmee hij zowel alt- als sopraanpartijen aankan: zeer geschikt voor 18de eeuws castraatrepertoire. We vinden hem dan ook vaak in de casts van Naïve's Vivaldi-operareeks. Als solist mag Jaroussky bij Virgin zijn gang gaan en dit resulteerde al in prachtige opnamen. Voor deze CD, met 15 opera-arias van Vivaldi, leende hij het ensemble Matheus van de violist en dirigent Jean-Christophe Spinosi even van Naïve. Er zijn 8 snelle en 7 langzame arias, en hoewel je je als luisteraar iedere keer weer laat inpakken door die verbazingwekkende virtuositeit van Jaroussky verricht hij zijn grootste heldendaden toch juist in de ingetogen arias. De muzikaliteit die hij daarin aan de dag legt, bekoort misschien nog wel meer dan zijn rappe coloraturen. Spinosis ensemble speelt zoals altijd op het puntje van de stoel en volgt de zanger feilloos. Vivaldihaters? Na het horen van deze CD zijn die er echt niet meer." (Marcel Bijlo, Klassieke Zaken)
Johann Friedrich Doles (1715-1797) was de opvolger-van-de-opvolger van J.S. Bach als koorleider/organist van de Thomaskirche in Leipzig - een functie die hij 33 jaar bekleedde. In de jaren dat hij theologie studeerde heeft hij compositielessen gevolgd bij de meester. Hij heeft vele cantates, passies, missen en motetten gecomponeerd voor het koor. Daarnaast verschenen er ook nog vele seculiere werken van zijn hand. Als Doles' naam nog wel eens valt, dan is het altijd als Doles-de-Bachleerling, nooit als Doles-de-componist. En als het al over diens werken gaat, dan worden altijd de overeenkomsten met Bachs werk geduid. Die zijn er natuurlijk, maar er zijn ook veel verschillen. Zoals Doris Blaich in de hoestekst van de CD het verwoordt: 'It is all to easy to overlook the fact that Bach's creations can hardly be compared with Doles's ideal of naturalness and simple songfulness and that a change in style had also taken place in the meantime.'
"Don Carlo Gesualdo, de Italiaanse edelman die 400 jaar geleden overleed, was in menig opzicht een buitenbeentje. Niet alleen bracht hij zijn vrouw en haar minnaar ter dood, maar hij schreef ook nog eens muziek die om zijn chromatische avonturen in zijn eigen tijd veel verwondering en tegenstand wekte en pas recentelijk wordt gewaardeerd. Zijn madrigalen en zijn eerste boek Sacrae Cantiones hebben podia en CD's inmiddels weer gehaald, maar van het tweede boek geestelijke motetten, zes- en zevenstemmig opgezet, waren de stemboeken voor de bassus en de sextus verloren gegaan. Die partijen heeft de Engelse componist/dirigent James Wood nu gereconstrueerd ('een geweldige kruiswoordpuzzel', zoals hij zegt), waardoor het Liber secundus nu voor het eerst kon worden opgenomen zoals deze cantiones mogelijk in het publicatiejaar 1603 werden gezongen. Onder zijn leiding voert het Vocalconcert Berlin Gesualdo's motetten voorbeeldig en met scherp oog en oor voor detail uit." (Frits Ham, Luister; 4 uit 5 sterren)
Blokfluitsonate in g, RV 58 (Op. 13/6) wordt op 22 februari 2014 gespeeld in het Wilminktheater, Enschede, door Dorothee Oberlinger met trio Viaggio Barocco. Op deze CD wordt het vertolkt door Collegium Pro Musica, samen met andere blokfluitsonates en een -concert van Vivaldi. Het ensemble wordt geleid door de veelgeprezen blokfluitst Stefano Bagliano.
"Het titelstuk is een wereldlijke cantate, hier voor het eerst in oorspronkelijke vorm opgenomen. De ongelukkig verliefde is een geweldig onderwerp voor mooie aria's, balancerend tussen hoop en wanhoop met alles ertussenin. Telemann haalt alles uit de kast om al die smachtende emoties over het voetlicht te brengen. Resultaat is een onderhoudend 'conceptalbum' van Dorothee Mields. De cantate fungeert als middelpunt van een boeiend programma dat ook nog een hele rij aria's uit opera's bevat plus instrumentale concerten die Telemann bijdroeg aan opera's van anderen, bijv. Reinhard Keiser en Händel. Opera's die hij opvoerde in Hamburg en naar behoefte aanvulde met eigen composities. Mields weet de sfeer van 'Sehnsucht und Verlangen' goed te treffen en het orkest L'Orfeo sluit daar naadloos bij aan. Dit aantrekkelijke programma bevat ook een compleet en een incompleet vioolconcert en een prachtig geblazen hoboconcert. Wat valt er bij Telemann toch veel te ontdekken." (Gerard Scheltens, Luister; 4 uit 5 sterren)
"Bach didn't write the only music for solo violin, and Rachel Podger reminds us of another prolific composer's contribution to the genre, as well as the differences between the two. Bach - the cerebral composer, the creator of tortuous fugues... Telemann the entertainer, more interested in accessibility... yet there's plenty of that to be had in these lovely Fantasias. And they sound like fantasies, conjured out of nowhere as improvisations; ideas tumble after one another almost as though this were a kind of jazz. Telemann was a fine violinist himself, and knew how to make the instrument dance and sing and so does Rachel Podger, who revels in the drones in the last sections: reminders of Telemann's love of Polish folk music. Podger has made my favourite period instrument recording of Bach's works for solo violin, and this is a lovely companion piece. In performances like these everyone's a winner. Anyone who enjoys baroque music performed with panache should give this a listen." (Andrew McGregor, BBC)
"Michel Lambert was one of the most significant and gifted composers of the 17th-century French air de cour. Lambert's Lecons de tenebres date from 1689 and like those of Charpentier require singers of considerable ability to execute the florid ornamentations. Lambert's settings are generally more austere than some later ones (Couperin, for instance). The beginnings of each verse, at least, remain close to the major third of the "tonus lamentationum" and throughout the music keeps stronger faith with Gregorian chant than many later settings. Each of Lambert's Lecons is scored for a single voice with basso continuo and uses verses from the Lamentations of Jeremiah the Prophet. These performances sensibly draw upon as wide a vocal contrast as possible: there is a soprano, a male alto, a contralto and a high tenor. In summary, this particular performance is a mixed success since not all the voices are equally suited to the idiom. The continuo playing is by and large tidy and stylish." (Gramophone, 1989)
Opera uit 1720 ('De waarheid op de proef gesteld') die destijds maar kort is opgevoerd, ondanks de artistieke kwaliteit. Pas 282 jaar later, in het uitgebreide Vivaldi-project dat label Opus 111 en de Universiteitsbibliotheek van Turijn samen ondernemen werd het weer opgemerkt en opnieuw opgevoerd. Critici waren laaiend enthousiast over deze uitvoering o.l.v. Fransman Jean-Christophe Spinose. Zie bijv. de dubbele 10 (voor uitvoering en opnamekwaliteit) die Classics Today toekent (klik voor de volledige tekst op de link).
Jacob van Eyck was een tijdgenoot van Rembrandt. Destijds was de blinde componist en stadsbeiaardier van Utrecht net zo bekend als Rembrandt, maar dan door zijn geïmproviseerde virtuoze fluitspel. Hij was een nogal ongebruikelijk fenomeen. Zelfs nu wordt men geraakt door de adembenemende kwaliteiten van zijn muziek van Der Fluyten Lust-hof. Deze collectie van Nederlandse muziek bevat een variëteit aan werken, grotendeels series van variaties van psalm en populaire muziek, bijna 150 in totaal. Op 3 CDs begint de jonge Nederlandse fluitist Erik Bosgraaf aan een selectie van 65 werken uit Van Eycks Opussen. Gespeeld op instrumenten, zoals die uit die tijd, behandelt hij de muziek op zon vrije manier, dat het lijkt alsof hij ter plekke improviseert. Een werkelijk buitengewoon opname debuut door een muzikant die gelijk zijn stempel heeft gedrukt op deze fluituitvoeringen. (bron: Klassiekshop) Het 68 pagina's dikke boekwerk bevat uitgebreide uitleg door Van Eyck-autoriteit Thiemo Wind.
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
