"Harry Smith's landmark "The Anthology Of American Folk Music" (1952) went on to have an outsized impact on the folk revival of the early '60s, influencing subsequent generations. Beyond Smith's well-documented hoard of rural American music was a bounty of international recordings collected over decades of globetrotting. Anderson's surprising response was to create her own anthology, not of American music but from territories that have been in conflict with the U.S. Using her own birth year of 1970 as a parameter, "The Anthology of UnAmerican Folk Music" adapts tunes from the various conflict zones of her lifetime: Southeast Asia, the former U.S.S.R., the Middle East. Since the guitar is her primary tool, Anderson did her best to transcribe songs originally played on decidedly un-American instruments like the danbura, duduk, and rubab. It's a fascinating exercise that feels necessarily foreign (to Western ears) but somehow still bears her distinctive musical stamp." (Allmusic; 4,5 uit 5 sterren)
With a career at the pinnacle of Irish music that has spanned nearly 30 years ALTAN has achieved legendary status and venerable position in a genre that has been equally shaped by the band’s influence and genius. More extraordinary is the fact that, after three decades together, the band is making music that is as relevant today as when they arrived on the scene. On The Poison Glen, Altan is propelled by a raw energy seemingly channeled from the pub sessions on which the band cut their teeth and which has inspired the last 40 year wave of interest in the “new traditional” Irish sound. (Compass Records)
"Op het alum "The Irish Kitchen Table Tapes" leven de beide heren, bijgestaan door een drietal violisten, zich uit op het repertoire wat we vooral van The Dubliners en The Furey Brothers kennen. Er staat dus heel wat (over)bekend materiaal op het album. Ernst Langhout en Johan Keus doen de versies van Dubliners e.d. niet vergeten, maar weten wel een eigen draai aan de liederen te geven. Dit is vooral de verdienste van multi-instrumentalist Keus die instrumentaal nogal eens afwijkt van de bekende paden. Zo gebruikt hij rustig een Afrikaanse djembé in plaats van de meer voor de hand liggende bodhran. De ritmische accenten komen daardoor net iets anders te liggen. Het stemgeluid van Ernst Langhout is uit duizenden te herkennen en hij kan uitermate goed uit de voeten met het melodramatische aspect dat veel Ierse folksongs kenmerkt. Voor The town I loved so well komt hij bijna adem te kort, maar Peggy Seegers' Lifeboat Mona (onvergetelijk in de uitvoering van Luke Kelly) klinkt precies goed." (Folkforum)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
