"Right away the album starts out soothing and peaceful, their buzzy drone anchoring the various flutes, keyboards, guitars, lilting vocals, and uplifting orchestral strings towards a bright and cleansing crescendo. You could be forgiven at first for thinking Okkervil River is just another reverb-soaked dream-folk act, but once you give their tunes a second spin, you start to notice all the lush background sound; it’s much more enveloping and patient, loping along at its own pace, never hurried. As I listen now, I’m filled with a desire to go to a river. Very sunny, with an almost classical feel with the strings and flutes. As I keep listening, it becomes clear this is multi-situational music, and that is hard to find these days: something equally appropriate for sitting solo on the porch, fishing, jamming with friends, at a backyard hangout, or on the stage. It gets all splashy and ‘60s-style while still being very much in the now and in touch with the way folk music is moving. Not that this is just folk, I think that’s pretty clear by this point, but that’s certainly an element. It’s like progressive folk with world music elements drenched in a soft glow.Weather can have a powerful effect on music and vice versa, and I am continually struck by the emotive nature of this record (the bird chirps, ocean waves, and sounds of wind in the trees don’t hurt either). Little electronic blips show up occasionally to tremendous effect, rippling through the acoustics and percussion ever so delicately, almost improvsationally. After listening to "Away", I feel as though I need to listen to everything they’ve ever done." (9 out of 10, The pop break)
"De Amerikaanse countryrockband The Jayhawks bestaat inmiddels alweer veertig jaar. Die periode heeft een aantal invloedrijke albums opgeleverd. Dat de tijd zijn sporen nalaat op de stembanden van zanger, tekstschrijver en gitarist van The Jayhawks Gary Louris, is een zegen. Wat klinkt hij op "Sanctuary Park" doorleeft, gekwetst en toch ijzersterk. Het rafelrandje op zijn stembanden is duidelijker aanwezig, wat hem nog meer dan voorheen doet klinken als een mix van Bob Dylan en Neil Young. Het refrein op albumopener "Keeping Our Heads Above Water" is heerlijk losjes gezongen. Nu stond The Jayhawks immer al bekend om zijn samenzang die teruggrijpt op bijvoorbeeld Crosby, Stills, Nash & Young. Deze opener doet daar nog een schepje bovenop doordat het een live studio-opname is. Daardoor is de klank meer open, spontaan en energiek. Het losse, open geluid met veel ruimte tussen de instrumenten, geeft het album zijn charme. Producer Bob Ezrin, die in 2000 ook achter de knoppen zat bij de opname van het album "Smile", heeft de nummers iets ouderwets en organisch meegegeven door de band live in de studio te laten spelen. Het aanstekelijke uptempo folkrock-nummer "American Midnight" is exemplarisch voor deze sound." (nieuweplaat.nl; waardering: 8,0)
"In this complicated and trying era, where hopelessness and despair wash over us like a tsunami and where the jagged shards of cruel and spiteful words cut deeply and divide communities, Rhiannon Giddens’ seventh studio album, "Hope Is The Thing With Feathers", testifies to the redemptive power of hope and to its fragility. Co-produced by Giddens and her long-time musical collaborator and writing partner Dirk Powell, the album was recorded live and engineered and mixed at The Cypress House in Breaux Bridge, Louisiana. Combining several originals with versions of traditional folk or old time songs, Giddens and her musical collaborators deliver a shining beacon of hope in our dark time. Every track on the album shimmers with the promises of light and love to illuminate the persistent darkness of our lives in these times." (Folkalley.com)
"Het sextet Old Crow Medicine Show maakt al ruim twee decennia onvervalste Americana / Bluegrass. En na "Volunteer" uit 2018, verscheen er weer eens een studio album bij ATO Records, "Paint this Town". Daar hoort een zeker instrumentarium bij. We horen Ketch Secor dan ook naast op de gitaar, op voor deze stijl typische instrumenten als de fiddle, de harmonica en de banjo, Cory Younts en Jerry Pentecost en Mike Harris op zowel slide-gitaar als dobro. En ook redelijk bijzonder voor popmuziek: Morgan Jahnig op contrabas.Ongecompliceerde, goed in het gehoor liggende muziek, uitstekend gebracht door deze heren. En de titel "Paint this Town", het er van nemen in goed Nederlands, past daar prima bij. De aangrijpende ballade "Honey Chile" handelend over eenzaamheid, “Lord I feel I’m lost and lonesome lonely for my one and only honey chile”, past ook goed in dit rijtje. Een enigszins schrijnend stuk, met het vereiste ruwe randje. Dat bewustzijn leidt onherroepelijk tot weemoed, in "Reasons to Run" als volgt verwoord: “The Lone Ranger still rides and I hope he’s having fun. But with every passing season I’m running out of reasons. Running out of reasons to run.” Verdoven biedt dan een uitweg, bijvoorbeeld door het slikken van pijnstillers, intussen in de VS een groeiend probleem. De muziek mag dan heerlijk pittig zijn in "Painkiller", de boodschap is er niet minder om.Het is de verdienste van deze band dat ze dit soort tot nadenken stemmende teksten zo goed muzikaal weten te verpakken. En die muziek zit verdraaid goed in elkaar, weet ons middels uitstekend samenspel, felle tempi en die bijzondere instrumentatie telkens weer te boeien." (Nieuwe Noten)
"De Zweedse singer-songwriter is van plan om in 2026 flink uit te pakken. hij toog met zijn band naar de VS om daar in de legendarische Muscle Shoals Sound Studio in Sheffield, Alabama, een nieuw album op te nemen. Vervolgens zette hij koers naar Memphis om in de Royal Studios een tweede langspeler vast te leggen. De resultaten van de sessie in Alabama zijn te vinden op dit album. De in 1969 geopende Muscle Shoals Sound Studio is de bakermat van Southern soul en dat genre is Lindell op het lijf geschreven. hij is namelijk gezegend met een klassieke soulstem en met de juiste hulp van een paar vrienden slaagt hij erin om composities van veteranen als Dan Penn, Tony Joe White en Willie Nelson lekker doorleef te laten klikken. Dat Joe Henry bereid was de hoestekst te schrijven, zegt genoeg." (Lust For Life; 4 uit 5 sterren)
"De Noord-Carolinaanse band rond frontman BJ Barham baant zich al twee decennia een weg door de Amerikaanse roots-scene zonder ooit een platencontract bij een grote maatschappij te hebben gehad. Het is vrij duidelijk dat American Aquarium nog maar weinig doet om zich aan te passen aan de tijdgeest. Geen concessies aan streaminghitjes, geen gladgestreken productie. De band liet veel nummers live opnemen, met als gevolg dat de plaat ademt en leeft op een manier die in de huidige muziekindustrie steeds zeldzamer wordt. "New Ways To Lose" bevestigt dat American Aquarium na twintig jaar nog altijd niets heeft ingeleverd op overtuigingskracht. Het is geen plaat die je zal verrassen met een compleet nieuwe richting, maar wel een die laat horen dat eerlijke, doorleefde Americana springlevend is. Barham en zijn band blijven verliezen op hun eigen voorwaarden, en daar wordt deze plaat alleen maar sterker van." (Maxazine; cijfer: 8/10)
"Tweede album dat de naam draagt van de man die al twee decennia in de schaduw van zijn vrouw Gillian Welch geweldig musiceert. Op haar albums doen ze eigenlijk alles samen en dat geldt ook voor de David Rawlings Machine. Het enige verschil is dat Gillian hier op alle songs te horen is in de begeleidende rol die David vervult op haar albums. "Nashville Obsolete" verwijst qua thematiek een beetje naar de ervaringen en dromen die vaak in duigen vallen bij wanna-be sterren die zich begeven op gladde Nashville-paden in een poging de top te bereiken. Het album telt slechts 7 songs maar duurt wel 3 kwartier. De songs zijn lang uitgesponnen verhalende tracks die soms door de rijke strijkersarrangementen een beetje theatraal aandoen. Er zijn nauwelijks drums aan te pas gekomen. Het verhaal en de snaren van gitaar, mandoline, contrabas en violen staan hier in de hoofdrol. Het album werd volledig analoog opgenomen en ze laten werkelijk elke snaaraanslag tot in den perfectie klinken." (Sandra Zuidema, Lucky Dice)
"The Navigator is ostensibly a rock’n’roll record, but it expands Segarra’s palette beyond the folk/country/blues lane she’s thus far occupied. Her boozy, morning-after croon is still gorgeous, but now there’s elements of Puerto Rican bomba and salsa, son cubano, doo-wop, and even the spoken-word poetry of the Nuyorican Poets Cafe she haunted as a teen. Her band has gone through a variety of lineups, but this one feels like a clean slate. Her longtime creative partners Sam Doores and Yosi Perlstein are nowhere to be seen—in their place, she’s recruited five hand percussionists, a trio of doo-wop backup singers, and Yva Las Vegass, a Venezuelan folkie from Brooklyn. She even samples the ghost of Pedro Pietri, the Nuyorican Poets Cafe co-founder whose “Puerto Rican Obituary” serves as a bridge between the two movements of her piano ballad showstopper" (Pitchfork)
"De Nederlandse groep NO Blues introduceerde in 2004 een nieuw genre: Arabicana, een unieke samensmelting van Arabische muziek en Americana. Op dit zesde album worden vele bruggen geslagen en vloeien allerlei rivieren - maas, Jordaan, Nijl, Rijn en Mississippi - samen in een bruisende muziekdelta. Hoewel dit album niet wezenlijk afwijkt van de voorgaande, maakt NO Blues opnieuw indruk met zijn unieke muziekstijl. Heerlijk om te horen hoe de bluesgitaar van Ad van Meurs samensmelt met de ûd (Arabische luit) van snaarvirtuoos Haytham Sofia, ondersteund door bassist Anne-Maarten van Heuvelen. Met speels gemak mengen deze creatieve wereldburgers Arabische toonladders met bluesschema's. Dit gebeurt zo vanzelfsprekend dat het lijkt alsof het genre Arabicana al honderd jaar bestaat. Is het muzikale concept van NO Blues al een statement op zich, dit wordt nog onderstreept met teksten over vluchtelingen en religie. Wereldplaat." (Bas Springer, Lust For Life; waardering: 4 uit 5 sterren)
"Martha en Lucy zijn dochters van Loudon Wainwright III en respectievelijk Kate McGarrigle en Suzzy Roche. Om een echtscheiding meer of minder malen ze in deze talentvolle folkfamilie niet, wat de twee generaties singer-songwriters geenszins verhindert om geregeld het podium met elkaar te delen. Zodoende komen de stiefzussen nu zelfs met een gelegenheidsplaat, waarvan de titel verwijst naar de liedjes die ze gedurende hun kindertijd voor het slapen gaan voorgezongen kregen. Vandaar het ingetogen, bijna sussende gezang en de tot een paar akoestische instrumenten beperkte begeleiding op dit curieuze coveralbum met liefst 16 titels, die lopen van Britse en Amerikaanse folktraditionals via klassiekers van Jimmie Rodgers en Woody Guthrie tot nummers van hun vader en tijdgenoten als Townes Van Zandt en Simon & Garfunkel. De organische, haast speelse samenzang roept onwillekeurig Kate & Anna McGarrigle in herinnering. De weinig ambitieuze insteek maakt het resultaat voornamelijk charmant." (Geert Henderickx, Oor)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
