Het originele album met intussen klassiek geworden hits als "Rehab", "You Know I'm No Good" en het titelnummer, is hier aangevuld met een schijf getiteld 'B-sides, Bonus Tracks & Demos' en een derde CD 'Live At Paradiso Amsterdam February 8th, 2007'."On this landmark album's 20th anniversary, a multi-disc edition was released, compiling the majority of b-sides, demos, extras, and live tracks from the now-canonized final era of the late singer's career. The bulk of the studio bonuses had already existed in the form of the original deluxe edition -- including "Cupid," "Monkey Man," "To Know Him Is To Love Him," and more -- and there's a bunch of demos. "Valerie" makes a required appearance (the BBC Radio 1 Live Lounge version, not the Ronson studio take), as well as the U.S. bonus "You Know I'm No Good" remix with Ghostface Killah. The major draw here -- outside of the new alternative cover art, unreleased photos, and liner notes from Ronson and Remi -- is the entire Live From Paradiso Amsterdam set. Previously, just six songs were available on a limited edition Dutch disc, but here listeners can enjoy the full 14-song setlist. It's always a great time to revisit this 2000s classic, which has only gotten better with age and proven itself to be even more timeless, an enduring opus from an artist that burned fast and bright." (Allmusic; 5 uit 5 sterren!)
"Na "Waiting Game" (2019) is dit het tweede album dat drummer-componist Terri Lyne Carrington samen met Social Science uitbrengt. Een wisselend gezelschap aan muzikanten, vocalisten en rappers met wie Carrington haar zorgen over onder meer klimaat en sociaal onrecht muzikaal verwoordt. Samen met pianist Aaron Parks en gitarist Matthew Stevens vormt ze het jazzhart van het imposante, per track wisselende gezelschap. Jazz is steeds het uitgangspunt, maar dankzij zulk uiteenlopende zangeressen als Fatoumata Diawara, Ledisi en Arooj Aftab, en muzikanten als gitarist Marc Ribot en harpist Brandee Younger komt er een keur aan stijlen voorbij. Blues en folk in "Solidarity Song", Afrikaanse polyritmes in "Riddim Song" en spirituele soul in "Autonomy Song" zorgen voor steeds weer verrassende muzikale wendingen. Vele kanten van jazz en aanverwante zwarte muziek worden door Carrington met haar Social Science op dit album samengevoegd tot een muzikaal feestelijk geheel waarvan de sociaal bewogen teksten je regelmatig aan het denken zetten over de betreurenswaardige toestand in de wereld." (De Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Leon Bridges heeft zijn carrière lang gebouwd op warmte, en op "Happiness Anytime" draait hij die knop nog wat verder open. Na de bedachtzame country en folk van "Leon" uit 2024 stapt de zanger uit Fort Worth met zichtbaar plezier de dansvloer op. Het is een plaat die je aanzet op een grijze dag en waar je een stuk lichter van uit komt. Bridges brak in 2015 door met "Coming Home", een debuut dat zo overtuigend in de soul van de jaren zestig stond dat veel luisteraars dachten met een verloren gewaande opname te maken te hebben. Met "Good Thing" in 2018 zocht hij de dansbare kant al op, en zijn samenwerkingen met Khruangbin op "Texas Sun" en "Texas Moon" lieten horen hoe goed zijn stem past op een losse, groovegedreven ondergrond. Die lijn trekt hij nu door. Wie zoekt naar stevige emotionele diepgang, moet zijn verwachtingen bijstellen. Met twaalf nummers en ongeveer vijfentwintig minuten is dit een compacte plaat die vooral op gevoel en beweging draait. Sommige nummers lijken qua opbouw op elkaar en een enkele keer had een tweede versie of een gewaagder arrangement de uitwerking nog kunnen vergroten. Dat is nauwelijks een bezwaar, want de plaat heeft juist iets ontspannends omdat ze niet meer wil zijn dan ze is. De spontaniteit uit de studio, waar een deel in één take werd opgenomen, klinkt in elke noot door." (Maxazine)
"De befaamde BRIT-school voor uitvoerende en creatieve kunsten in het Verenigd Koninkrijk heeft al vele bekende namen afgeleverd, waaronder die van Adele en Amy Winehouse. Enkele jaren geleden studeerde Olivia Dean af aan dit opleidingsinstituut en na enkele ep’s ziet nu haar debuutalbum "Messy" het daglicht. Messy is een plaat van hoge kwaliteit en belevingswaarde en het lijkt dus een kwestie van tijd voordat de naam Olivia Dean in één adem genoemd gaat worden met die van Adele, Winehouse en andere muzikale grootheden ... "Messy" is een debuutalbum van hoge kwaliteit. Qua genre, stijl, tekstbehandeling en thematiek is het misschien niet bijster origineel. Maar het is niet vaak tegelijkertijd, door een en dezelfde persoon, op een debuutalbum, op geheel eigen wijze, met deze overtuiging tot stand gebracht. De laid-back manier van zingen, het zelfbewuste en charismatische timbre van Deans stem is bijkans betoverend mooi. De manier waarop ze op "Messy" dichtbij zichzelf gebleven is zonder te vervallen in het zoveelste “therapie-album” van 2023 roept grote bewondering en waardering op. Eindelijk een album dat invoelbare, universele problemen niet uit de weg gaat, maar zeker niet vergeet dat het af en toe ook gewoon leuk mag zijn in het leven. Heel goed dat Olivia Dean ons daar met haar unieke en authentieke kwaliteiten op wijst." (nieuweplaat.nl; waardering: 9/0)
"Voel je je ook wel eens verdomd sexy als je aan het dansen bent? Met je ogen dicht, zodat je de nachtclub om je heen even vergeet en alleen de muziek overblijft? Jorja Smiths album "What Are The Odds" is de soundtrack daarvan. Met een mix van UK Garage, Grime en Jungle laat de Britse zangeres zien dat ze trots is op haar roots, plus het geeft de plaat een momentum waar je 'u' tegen zegt. Elk nummer laat je als vanzelf bewegen ... Een hoogtepunt is "Make It Your Home", waar een vieze afrohousebeat perfect wordt afgewogen met engelachtige harmonieën. Die balans tussen rauwheid en pracht is het hoofdthema van deze plaat. Zo bevat het rustige titelnummer óók een grimy rap verse van Jorja en heeft "Pretend" zowel een harde drop als violen. Dit album is een absolute banger. Jorja bewijst zich niet alleen als één van de beste stemmen binnen de moderne r&b, maar nu ook binnen de UK rave-genres." (Platomania)
"Steve Lacy is een ster, online en in de Verenigde Staten waar hij al een Grammy kreeg voor zijn vorige album "Gemini". Hier is het publiek aan het opwarmen voor de 24-jarige romanticus en zijn softsoulpop.Lacy is gitarist van de alt-R&B-band The Internet, maar als singer-songwriter maakt hij sinds zijn TikTok-hit "Bad Habit" meer indruk. Opmerkelijk voor een artiest die geen uitgesproken zanger is, maar op zijn derde album een verbluffend talent vertoont voor speelse genre-uitstapjes en vooral vocale harmonieën. De lichtvoetige liedjes bloeien open als Lacy ze gaandeweg optuigt met hemelse koortjes. "Oh Yeah?" en het prachtige "Show You Me" roepen zelfs associaties op met The Beach Boys. Een mooi voorbeeld van de paradox van Lacy is "Lovesexdrugbomb", dat een haast kinderlijk muzikaal motiefje herhaalt totdat het nummer wordt volgebouwd met zorgvuldig geconstrueerde tegenmelodieën van tedere koortjes. Hogere verleidingskunst waaraan je je wel gewonnen moet geven." (de Volkskrant, 4 uit 5 sterren)
"Het zijn armoedige tijden voor liefhebbers van r&b waarin muzikantschap nog centraal staat. De stijl is uit de mode en dan overleed vorig jaar ook nog D'Angelo, de belangrijkste soulzanger van de laatste dertig jaar. In afwachting van zijn postume album is er nu in elk geval de comeback van Jill Scott. "To Whom This May Concern" is de eerste plaat in elf jaar van de neosouldiva uit Philadelphia. Begin deze eeuw brak ze door met haar in hiphop gedrenkte r&b en samenwerkingen met rapacts als The Roots, Common en Kanye West. Nu laat Scott horen dat voor haar de tijd praktisch heeft stilgestaan. Gastbijdragen van nú relevante rappers zoals JID en Ab-Soul geven er blijk van dat ze niet geforceerd vasthoudt aan het verleden, maar verder is dit vooral een exercitie die bewijst dat ze haar zelfgeschreven neosoul-spelregels onverminderd soepel in de vingers heeft en vocaal nog steeds van topkaliber is. Het zwaar eclectische "To Whom This May Concern" is funky, swaggy en jazzy." (Lust For Life; 4 uit 5 sterren)
""No string section, no tiny violin,” goes Raye’s "Oscar Winning Tears". She glances over her shoulder and behind her, in a divine sense of irony, is the entire Heritage Orchestra. For one night only at the Royal Albert Hall, the dreams of Rachel Keen are reclaimed in glorious Technicolor: a live, recorded performance of her debut album "My 21st Century Blues" on a scale befitting the vision she has fought for almost a decade to execute. Having been cuffed to Polydor for seven years, who allowed her (now Mercury-nominated) record to stagnate while they doled out her talents for daiquiri-syrup dance hits, tonight’s operatic reimagining is a triumphant statement of independence. It makes for an incredible collision of worlds: the orchestra bleeds into Raye’s south London DNA, bringing the inherent drama of her music into sharp relief. Fortified by the thrill of strings and an entire choir, the hypnotic dance track "Black Mascara" reaches biblical levels of retribution." (The Guardian, 5 uit 5 sterren)
"Pas na ruim vijf jaar met de volwaardige opvolger van je succesdebuut komen: het is ongebruikelijk en vaak ook onverstandig, maar ach, de pandemie en het leven, het liep nu eenmaal zo. Als muzikant en zangeres heeft Jorja Smith, Engelse soulvrouw, gelukkig niet stilgestaan, zo blijkt op "Falling Or Flying". Toen ze in 2018 "Lost & Found" uitbracht, was ze 21. Vijf jaar later bewandelt ze nieuwe wegen en gaat het tempo vaker omhoog, zoals we al konden vaststellen in singles als "Try Me" en "Little Things". Nu de rest van het album ook te beluisteren is, blijkt ze gelukkig ook nog steeds die veelzijdige, soms Amy-achtige soulzangeres te zijn, maar in die rol heeft ze aan vocale en tekstuele diepgang gewonnen, getuige het prachtige "Broken Is The Man" of "Backwards". Het duet "Feelings", met J Hus, is onweerstaanbaar Afro-Caribisch. Verbreding én verdieping, wat willen we nog meer? Nederlandse concertdata natuurlijk, haar eerste sinds 2019, maar die komen er vast wel." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Nu even de blik naar binnen gericht. Stond het vorige album "Legacy! Legacy!" van Jamila Woods helemaal in het teken van haar idolen, voor haar derde album heeft de zangeres, dichter en cultureel activist uit Chicago de coronaperiode benut voor zelfreflectie. Het leverde een album op met als rode draad: de relatie. Woods laat haar muziek schaamteloos mooi zijn. Ook in "Tiny Garden", waarin tekst en vorm de kleine gestes van de liefde vieren en Woods’ closeharmonyvocalen zich sensueel om het ritme vleien. Die teksten en die harmonieën zijn haar sterkste troeven. Met een stem als Erykah Badu opereert ze in de singer-songwritersoul die herinneringen oproept aan India Arie." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Gabriels, het gospel-soultrio met zanger Jacob Lusk als flamboyant middelpunt, bracht vorig jaar al zeven liedjes uit als minialbum "Angels & Queens Part 1". Dat was het eerste deel van een tweeluik dat nu met zes nieuwe liedjes is voltooid. En de zes liedjes die "Angels & Queens" completeren blijken minstens zo goed als die eraan vooraf gingen. Wie Gabriels in juli 2023 op North Sea Jazz zag schitteren, zal niet verbaasd zijn door de euforie die het oude, voor dit album opgefriste "Love And Hate In A Different Time" weet te veroorzaken. Nog opzwepender is het met koorzang aangedikte "Great Wind". Het nu complete album is ook mooi samengesteld: de 13 nummers volgen elkaar logisch op en vormen echt een geheel. Gospel en soul en een vleugje disco werden door Gabriels op het podium al knap tot iets nieuws verweven, maar nu bewijzen de drie bandleden hun uniciteit definitief op plaat. Compleet is "Angels & Queens" een album waarvoor de kwalificatie meesterwerk is bedacht." (Volkskrant; 5 uit 5 sterren!!)
"De muziek van de Nederlandse singer-songwriter Benny Sings heeft een zacht raffinement. muziek die doet denken aan de zonnige pop van de jaren 70 en begin jaren 80. Het is een vibe die hij op eerdere albums heeft gecultiveerd en die hij naar een ander niveau brengt met Young Heings uit 2023. Het album, een samenwerking met producer Kenny Beats, leunt meer aan bij het begin van de jaren '80. Benny Sings en Kenny Beats combineren jazzy, synth-geaccentueerde melodieën met bruisende elektronische grooves. De twee werkten voor het eerst samen voor het nummer "Don't Look" van Benny Sings' mixtape "Beat Tape II" uit 2021. Net als dat nummer zijn de nummers op "Young Hearts" een perfecte balans tussen Benny Sings' relaxte melodieuze hooks en Kenny Beats' funky, op hiphop geïnspireerde grooves. Het is een onmiddellijk aanstekelijke mix die misschien het best tot uiting komt op het titelnummer, een nummer dat niet zou misstaan niet zou misstaan op een Joe Jackson album uit de vroege jaren '80." (AllMusic)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
