"Renowned opera soprano Renée Fleming and master banjoist Béla Fleck possess an intuitive ability to dwell deeply in the notes, chords, and lyrics of the songs they have selected for their collaborative album "The Fiddle And The Drum". Each musician recognizes the enduring emotional power of music and the many ways it shapes our experiences, with individual songs serving as touchstones of distant memories of personal turmoil or social disruption. The duo is joined by a host of special guests, including Dolly Parton, Aoife O’Donovan, Vince Gill, Jerry Douglas, Sierra Hull, and Sarah Jarosz, who share vocals, sing harmony, or add special musical touches to the 10 songs drawn from traditional ballads and folk songs. Fleming and Fleck have lovingly crafted an elegant reimagining of these songs that reflect the emotional gravity and persistence of both personal and public loss." (Folk Alley)
"In this complicated and trying era, where hopelessness and despair wash over us like a tsunami and where the jagged shards of cruel and spiteful words cut deeply and divide communities, Rhiannon Giddens’ seventh studio album, "Hope Is The Thing With Feathers", testifies to the redemptive power of hope and to its fragility. Co-produced by Giddens and her long-time musical collaborator and writing partner Dirk Powell, the album was recorded live and engineered and mixed at The Cypress House in Breaux Bridge, Louisiana. Combining several originals with versions of traditional folk or old time songs, Giddens and her musical collaborators deliver a shining beacon of hope in our dark time. Every track on the album shimmers with the promises of light and love to illuminate the persistent darkness of our lives in these times." (Folkalley.com)
"Waar "Blómi", het vorige album van Susanne Sundfør, al volop spiritualiteit ademde en je zelfs meenam naar sereniteit trekt ze die lijn op hier nog even flink wat door. Een wel heel indrukwekkende spirituele beleving is het gevolg. En waar de instrumentatie op "Blómi" nog behoorlijk uitgebreid was, hoor je deze keer slechts één instrument naast de stem van Sundfør en dat is het orgel van de Bragernes Kirke in Drammen, bij Oslo. Sundfør zocht de locatie uit en haar ideale muzikale partner vond ze in de Britse Kit Downes, een muzikant die zijn sporen al vele jaren binnen de jazz verdient als virtuoos en avontuurlijk toetsenman maar tevens tot één van de beste organisten wereldwijd gerekend kan worden. Hij schreef samen met Sundfør de composities voor het album. Sundfør heeft zich laten inspireren door de geschriften van Julian of Norwich, een kluizenaarster uit de 14e eeuw, met dezelfde titel als het album. Sundfør stuitte per toeval op de geschriften in een periode dat een dierbare vriendin ernstig ziek was. De teksten raken niet alleen de strikt mystieke kant van het werk van Julian van Norwich; ook de notie van Christus als vrouw sprak Sundfør aan, als inmiddels moeder van twee en al nadenkend over de betekenis van leven geven en moederschap. Niet gek dat je daar -goddelijke- liefde aan koppelt. Sundfør en Downes hebben elkaar gevonden in een aantal heel vanzelfsprekend klinkende bijna sacrale composities waarbij Downes optimaal de 38 stemmen van het orgel gebruikt, dan weer sereen als in "I It Am", dan weer sprankelend als in "What Are We". Knap hoe de twee elkaar steeds weer vinden in de composities en zó natuurlijk muzikaal op elkaar aansluiten." (Written In Music; 4,5 uit 5 sterren)
"This time the overall soundscape leans to a folk rock direction, in a 'Fairport Convention rebooted for the 21st century indie artist' sense. There are synths and loops along the way but they’re carefully woven into the band sound often led by Jim’s twangy electric guitar. And I’m quite surprised how well that particular sound fits the material; the tunes are either trad or just very old, but that twang guitar somehow feels very much at home in this material. Many moods, many stories, brilliant performances – this is how you take a tradition, revitalize it and bring it to the present." (celtbritfolkmusic.net)
"Loreena McKennitt trapte in maart '24 in Muziekgebouw Eindhoven een Europese tour ter ere van haar doorbraakalbum "The Visit" (1991) af. De show werd afgesloten met "Wild Mountain Thyme", waarbij de Canadese zangeres, harpist en pianist het publiek opriep om mee te zingen. McKennit is gewend in eigen land "Wild Mountain Thyme" uit honderden kelen tegelijk te horen galmen. Dat gebeurde in de zomer van 2023, toen ze op vier folkfestivals in Ontario speelde. De opnames daarvan resulteren in "The Road Back Home", een live-plaat die de new age-icoon zelf omschrijft als 'field recordings'. Klinkt toch net iets interessanter, en toegegeven: dit album bewijst niet alleen andermaal hoe goed McKennitt live nog altijd is, maar heeft ook meerwaarde door vooral songs te bieden die ze niet eerder op plaat ving. "The Road Back Home" is een terugkeer naar haar roots, een 'hommage aan simpeler tijden' in tien knus-knisperende Keltische folk-traditionals." (Lust For Life; 4 uit 5 sterren)
""In Winter" is weer een schitterende nieuwe ster aan het firmament. De kracht de muziek van The Unthanks ligt in het zoeken naar thema’s, verhalen, muziekstijlen, experimenteren en het uitdragen van muzikale kunstvormen en poëzie. Hun muziek kan jazzy, orkestraal, gedragen, basaal folky, eenvoudig lieflijk, donker, romantisch of vrolijk zijn, maar melancholie is nooit ver weg. De emoties die teksten, oude melodieën en historische achtergronden oproepen zijn allemaal van invloed. In een artikel van Graeme Thomson kom je een heel rake tekst tegen: 'The Unthanks lijken folkmuziek op dezelfde manier te zien als Miles Davis jazz zag: als een springplank om bredere mogelijkheden te verkennen'. Op "In Winter" is dit zeker van toepassing. Het (dubbel) album met negentien songs pakt alles wat winter, winter maakt. Carols, duistere melodieën, oude verhalen en rituelen. Ze komen aanwaaien, ze worden gepakt, gekneed en ons op geheel eigen wijze voor de voeten gegooid." (Real Roots Café)
Derde album van de Duits(talig)e folkgroep, uit 2005. De groep maakt gebruik van instrumenten als draailier, doedelzak, bouzouki en nyckelharpa, begeleid door vaak opzwepende percussie om een zo authentiek mogelijk met de natuur verbonden oergevoel op te roepen. "They're German, and they're sincere in what they do -- which is make modern folk music. They're so earnest that it's hard to make fun of them, even when so much of their music resembles an almost goth Enya with pop vocals (courtesy of two female singers). And they certainly dive in wholeheartedly, not afraid to tackle something from 16th century Portugal or a Sephardic Jewish song in between their own material -- which attempts to conjure up an ancient atmosphere. Lyrically, they try too hard and achieve a kind of juvenile minstrelsy that masquerades as atmosphere. But at the same time it's hard not to feel at least a little sympathetic, as they're just so open in what they do." (Chris Nickson, Allmusic)
Een boxje met drie cd's: een van de folkpopgroep Pentangle (met nummers uit de periode 1968-1972), een met highlights van Bert Jansch en een met hoogtepunten uit de loopbaan van John Renbourn, beiden gitarist van de band. Van Pentangle staan er twee tracks op die geen andere plaat zijn verschenen: "Travelling Song" (1968) en "Cold Mountain" (1969). (GT, Muziekbank)
De Ierse componist, instrumentalist en zangeres Enya heeft inmiddels een zeer indrukwekkende carrière achter de rug. Met bijna 30 jaar in het vak kan ze met recht één van de meest onder scheidende stemmen van Ierland worden genoemd. Met vier Grammy's op de teller en haar laatste album "And Winter Came" (2008) platina, wordt nu haar beste werk verzameld op "The Very Best Of". Zoals de nummer 1 hit "Orinoco Flow" (Sail Away) een niet eerder uitgebrachte versie van "Aníron", en de leadtrack uit de film "Lord Of The Rings: the Fellowship of the Ring", "May It Be". Op deze verzamelaar is ook het nummer "Only Time" te vinden dat na de terroristische aanslagen in de Verenigde Staten op 9/11 gebruikt werd als achtergrondmuziek bij talloze tv- en radioreportages over de gebeurtenissen. De Limited deluxe CD/DVD bevat naast 4 extra tracks op de CD ook nog een DVD met hierop 13 tracks in 5.1 surround sound en maar liefst drie "making of" documentaires. Op de DVD is het geluid bovendien in 5.1 surround sound.
Fairport Convention is going on and on and on op hun alweer 29ste plaat. Simon Nicol en Dave Pegg behoren inmiddels tot de grootheden van de folkwereld. Op "Shuffle And Go" staan voornamelijk nieuwe nummers met als uitzondering "Jolly Springtime" van James Taylor.
Deze oprichter van de legendarische Byrds kompt op 3 oktober 2014 naar Enschede, en wel naar het Muziekcentrum. Dit is z'n meest recente solo-album, uit 2011: "This beautiful 8-panel package captures the golden age of sail, when wooden ships commanded the waves. The Irish vocal heritage combined with 12-string, 7-string, 6-string and bass guitars is enhanced with harmony, mandolin and banjo picking. Roger McGuinns love of folk music took him to the Rock and Roll Hall of Fame. One of his favorite folk genres is historical sea chanteys. This CD reflects that love. His intricate finger work on various stringed instruments and the haunting quality of his Irish heritage vocal style will take the listener back to the days when mighty sailing ships explored the seas from the Kamchatka Bay to the Greenland whaling fisheries." (CDbaby)
Compiled from meticulously restored original tapes -many found only recently- this historic 6-disc set is the definitive chronicle of the artist's legendary 1967 recording sessions with members of his touring ensemble who would later achieve their own fame as The Band. This brings together, for the first time ever, every salvageable recording from the tapes including recently discovered early gems recorded in the "Red Room" of Dylan's home in upstate New York. Garth Hudson worked closely with Canadian music archivist and producer Jan Haust to restore the deteriorating tapes to pristine sound, with much of this music preserved digitally for the first time. The decision was made to present these recordings as intact as possible. Also, unlike the official 1975 release, these performances are presented as close as possible to the way they were originally recorded and sounded back in the summer of 1967. The tracks run in mostly chronological order based on Garth Hudson's numbering system. (bron: Columbia)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
