"Whether you’ve spent time with 16 Horsepower or Wovenhand, David Eugene Edwards’ music has always stood out due to his fiery delivery style and the sheer amount of ground that each project covered. Wovenhand originally functioned as a solo endeavor but expanded to include a regular group of collaborators, so it makes sense that in 2023 Edwards released his first solo album "Hyacinth" under his name. That effort retained some of the folk elements but incorporated some electronics and other stylistic influences that broadened his musical horizons, and "Mercurial Silence" pushes even further outwards. The material places an emphasis on thumping beats that have more of a modern hip-hop and electronic feel to them, while retaining the hazier melodies and sweeping instrumentation Edwards is known for. The way that his voice hovers over top of the beats and hazier melodies is entrancing. Sometimes there’s a bit more gravel and grit, while other songs take on a more ethereal tone." (metaltrenches.com; score: 8.7)
"Kensington is terug met "First Rodeo", het eerste album met frontman Jason Dowd. De release markeert een nieuw hoofdstuk, dat na het vertrek van Eloi Youssef een herstart moest maken. Toch klinkt hier vooral herkenning. Kensington kiest opnieuw voor grote melodieën, brede arrangementen en veilige rockstructuren. De komst van Dowd brengt merkbaar lucht in het geluid. Zijn stem klinkt minder geknepen en draagt minder dramatische lading. Daardoor voelt "First Rodeo" lichter en energieker. Kensington 2.0 blijft dicht bij de beproefde stadionrockformule, compleet met voorspelbare crescendo’s en veilige ballads en meezingbare refreinen. Voor de opnames reist Kensington opnieuw naar de afgelegen Canadese studio waar eerder ook "Time" ontstond. De sfeer is dit keer veel minder beladen. Twee maanden werken de bandleden en hun nieuwe zanger intensief samen. Die periode vormt de basis voor een album dat vooral draait om plezier, samenwerking en opnieuw vertrouwen vinden in elkaar." (Nieuwste Hits)
"The Waterboys, in particular Mike Scott, the founder and only original member from 1981, have never done what was expected of them. For example, in 2025, they released a concept and tribute album about Dennis Hopper. That album, "Life, Death and Dennis Hopper", was not so out of character as it was unexpected. Now the band has released this companion piece, that features songs recorded for and during their last album. Listening to them, it is easy to see why these songs were left off. Not because the songs are bad, far from it, but because they would not have fit. The songs are largely instrumental and not the most conventional. It is much more experimental than the last and sometimes it isn’t. By the time we get to hear Mike Scott sing, on the 9th song, “Still Raging On,” it is very welcome. Some tracks, like “Cowboy Bill, Guy Grand and Kansas,” have a great sound and great guitar work. And others like, “Funkout At The Mud Palace” really set the tone of the times (late 1960s/early 1970s)." (Spill Magazine)
"Het is niet eenvoudig om anno 2025 met een opzwepende rockplaat op de proppen te komen. Toch lukt het Geese – spoiler – nu al drie keer achter elkaar, de bewonderenswaardige soloplaat van Cameron Winter vorig jaar meegerekend. De neurotische en totaal van de pot gerukte 'Talking Heads go countryrock' is vervangen door, wel, iets minder countryrock en iets meer jamband, maar dan nog steeds met de energie en controle van een stuiterbal. Iets minder achtbaan, iets meer grooves, maar nog altijd fascinerend. Ook jonge honderig: pijnlijke emoties afwisselen met onbegrijpelijke flauwekul en ons dan laten raden wat er wordt bedoeld, zoals in "100 Horses" en, nou ja, bijna overal. Bij tijd en wijle halen ze je het bloed onder de nagels vandaan, maar het is ook gewoon genieten van de mengeling van rock, jazz, country en soms ineens een echt mooi liedje. Wervelt voort, zou ik zeggen, en overrompel ons." (OOR)
"De Foo Fighters hebben er weer zin in. Tenminste, dat is wat "Your Favorite Toy" moet uitstralen: speelse titel en songs die Dave Grohl zelf als ‘noisy loud bangers’ omschrijft. Grohl brult ‘m in "Caught In The Echo", een stevige maar melodieuze beuker waarin alleen de synthdeken van Rami Jaffee in het refrein wat misplaatst voelt (waarom hebben ze überhaupt een toetsenist?) . De no nonsense-punkrocker "Of All People" is nog beter. Vanaf het meer bedachtzame "Window" wordt de dynamiek die van een regulier Foo Fighters-album, met al z’n ups en downs. Het lukt me maar niet om de als single uitgebrachte titeltrack met z’n vileine nanana-koortje en fuzzy garagerockgeluid écht goed te vinden. Het meer groovy "If You Only Knew" klinkt als een afvaller van "Medicine At Midnight" en "Spit Shine" is noisy en loud, maar zeker geen banger. Er volgen nog twee verrassend sterke songs, die richting powerpop gaan: het even melancholieke als rusteloze "Unconditional" en het net zo intrigerende "Child Actor". (OOR)
De albumproductie werd gedaan door Wilco-frontman Jeff Tweedy, die bovendien op vrijwel alle nummers meespeelt. "The sun is breaking through a blue sky, daring to beam some warmth down into mid-March. Every time the world wakes up to a day like this, while society around us burns and collapses on basically every level, the rays almost have us daring to believe that maybe, just maybe, things could be okay. That’s basically how Cut Worms’ fourth album, "Transmitter", feels. Is it groundbreaking? No, it’s not. But it is an album that is perfected in its purity. It’s one of those endlessly difficult records to review, as there are no glaring problems nor any truly bold experiments to focus on. Instead, what you have is something easy, pretty, and oddly comforting. What you have is exactly what I said before – simply a lovely, lovely album." (Far Out Magazine; 3 uit 5 sterren)
"Zelfs Claw Boys Claw zal ooit stoppen. Frontman Peter te Bos hoopt op kerstavond 2025 de 75 aan te tikken, maar eerst is er een laatste clubtournee. De band draagt tijdens die laatste ronde een sterk nieuw album onder de arm: "Fly", studioalbum dertien sinds 1984, dat maar weer eens onderstreept wat een veelzijdige rockband het hedendaagse ‘CBC’ is: het bedachtzaam poëtische "Quiet Girl" gaat over in het smerig harde "I’ll Be Watching You". Daarna volgt "She Is Sky", zo’n gelaagde song waarin Te Bos en John Cameron (op zijn gitaar) elk een eigen verhaal lijken te vertellen. "Daydream": idem dito. Zo veelzijdig, zo begeesterd, je staat elke keer weer te kijken van de oerkracht, maar ook de diepgang van Claw Boys Claw, zonder dat aan zindering is ingeboet. Gelukkig is het afscheid van het podium nog geen écht afscheid: ‘Als ik zo in mijn computer rondsnuffel komen er nog tien à twintig albums,’ zegt Cameron. Als die zo vitaal en goed zijn als "Fly" zeggen wij: kom maar op." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
Het debuut "Worst Case Scenario" sloeg in 1994 in als een bom in de Europese 'alternative'-muziekwereld. Twee jaar later verscheen deze opvolger. OOR schreef daar destijds over: "Muziek is magie bedrijven met geluid, maar bij veel bands is de magie ver te zoeken. NIET bij dEUS. Heftige gitaarsongs als op "Worst Case Scenario" ontbreken, dit is een film in geluid, vol vreemde klanken. Hun aanpak is vergelijkbaar met Beck." Deze jubileumeditie uit 2026 bevat een extra schrijf met 13 tracks. De eerste 9 tracks verschenen destijds als B-kant of bleven obscuur. Dan volgen een live-opname voor een Belgisch radioprogramma, een alternatieve versie van de albumtrack "Roses" en twee demoversies.
"Recorded on Valentine's Day 1995, The Cranberries' MTV Unplugged set came at a time when they had cemented their mainstream presence with the help of their sophomore album "No Need To Argue" and the enduring, chart-topping smash "Zombie." That song - transformed into a spine-tingling, haunted dirge that is somehow even more powerful than the original - is joined by other recognizable tracks from No Need ("Ode To My Family," "Dreaming My Dreams," "Empty," and the title track), as well as the big hit from their breakthrough debut "Everybody Else Is Doing It, So Why Can't We? ("Linger"). Standout moments include the non-album-era cut "Yesterday's Gone," as well as the debuts of "Free To Decide" and "I'm Still Remembering," which would both land on their third LP, To the Faithful Departed. Following Dolores O'Riordan's passing in 2018, the wealth of material that came from the vaults remained generous and worthwhile; this special set is one of the highlights." (AllMusic; 3,5 uit 5 sterren)
"Vijfentwintig tracks die alle bij elkaar dat verhaal van Dennis Hopper vertellen. Het is ook gewoon een prestatie van jewelste want allereerst wil je al dat je de bouwstenen bij elkaar hebt. The Waterboys hebben op de laatste albums al met uiteenlopende muziekstijlen en met verschillende opnametechnieken gewerkt en dat betaalt zich hier uit. Net zozeer een monument voor de eigenzinnigheid van Hopper als voor de eigenzinnigheid van Mike Scott. Het is bijzonder hoe hij in al zijn jaren als muzikant steeds is blijven bouwen aan zijn muzikale visie. Wanneer je je open stelt voor de band, voor de oorspronkelijkheid die Mike door zijn loopbaan steeds in zijn muziek heeft gelegd, dan vind je dit ongetwijfeld een album waar veel, heel veel te genieten valt. "Life, Death And Dennis Hopper": eigenzinnig, eclectisch, The Waterboys." (Written in Music; 4.5 uit 5 sterren)
"More than 25 years on from their 1994 Sixteen Stone debut (itself a six million-seller Stateside, propelled by no less than five hit singles), and Bush have returned with an album that harks back to those multi-platinum early days. In fact, The Kingdom presents a far heavier, more riff-based and muscular approach than its lacklustre predecessor, 2017’s Black And White Rainbows. (...) Bush devotees who lived through the alt.rock ‘90s will find much to love about The Kingdom. But it is also an album delivered with Rossdale’s customary style and panache, not to mention tunes that sit elegantly alongside the likes of Everything Zen and Swallowed." (kerrang.com)
"Fontaines D.C. onderzoekt op "Romance", het vierde en meest eclectische album van de Ierse rockband, de waarde van liefde in een wereld die steeds verder wegzakt in de destructie. Het openingsnummer "Romance" treft direct het onderwerp van het gelijknamige, vierde album van Fontaines D.C.. Het onderzoekt de liefde en de complexiteit van relaties. Maar verwacht geen zoetsappigheid van de Ierse rockband. Zanger Grian Chatten liet zich onder meer inspireren door de Japanse anime Akira, waarin de leider van een motorclub probeert te overleven en liefde een sprankje hoop biedt in de verwoestende wereld van Neo-Tokyo. Muzikaal gezien is "Romance" het meest eclectische en gelaagde album tot nu toe. Hoe verschillend de elf nummers ook zijn, ze dragen alle een vorm van hoop en angst in zich, zoals het betraande hartje op de cover. Een dualiteit die briljant is uitgevoerd met een verfijnd gevoel voor poëzie. Een diepe buiging voor de band." (Het Parool) Ook te zien op 16 en 17 november 2024 in AFAS Live in Amsterdam.
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
