"Kensington is terug met "First Rodeo", het eerste album met frontman Jason Dowd. De release markeert een nieuw hoofdstuk, dat na het vertrek van Eloi Youssef een herstart moest maken. Toch klinkt hier vooral herkenning. Kensington kiest opnieuw voor grote melodieën, brede arrangementen en veilige rockstructuren. De komst van Dowd brengt merkbaar lucht in het geluid. Zijn stem klinkt minder geknepen en draagt minder dramatische lading. Daardoor voelt "First Rodeo" lichter en energieker. Kensington 2.0 blijft dicht bij de beproefde stadionrockformule, compleet met voorspelbare crescendo’s en veilige ballads en meezingbare refreinen. Voor de opnames reist Kensington opnieuw naar de afgelegen Canadese studio waar eerder ook "Time" ontstond. De sfeer is dit keer veel minder beladen. Twee maanden werken de bandleden en hun nieuwe zanger intensief samen. Die periode vormt de basis voor een album dat vooral draait om plezier, samenwerking en opnieuw vertrouwen vinden in elkaar." (Nieuwste Hits)
"Zelfs Claw Boys Claw zal ooit stoppen. Frontman Peter te Bos hoopt op kerstavond 2025 de 75 aan te tikken, maar eerst is er een laatste clubtournee. De band draagt tijdens die laatste ronde een sterk nieuw album onder de arm: "Fly", studioalbum dertien sinds 1984, dat maar weer eens onderstreept wat een veelzijdige rockband het hedendaagse ‘CBC’ is: het bedachtzaam poëtische "Quiet Girl" gaat over in het smerig harde "I’ll Be Watching You". Daarna volgt "She Is Sky", zo’n gelaagde song waarin Te Bos en John Cameron (op zijn gitaar) elk een eigen verhaal lijken te vertellen. "Daydream": idem dito. Zo veelzijdig, zo begeesterd, je staat elke keer weer te kijken van de oerkracht, maar ook de diepgang van Claw Boys Claw, zonder dat aan zindering is ingeboet. Gelukkig is het afscheid van het podium nog geen écht afscheid: ‘Als ik zo in mijn computer rondsnuffel komen er nog tien à twintig albums,’ zegt Cameron. Als die zo vitaal en goed zijn als "Fly" zeggen wij: kom maar op." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"In 2021 bracht de EP "Butter Miracle - Suite One" de aankondiging van een nieuw album. "Elevator Boots" was het beste en meest succesvolle nummer dat de band liet horen in bijna twintig jaar. Het bracht ze weer in de Amerikaanse top 40. Toch duurde het nog vier jaar voordat het album er zou komen. "Butter Miracle - The Complete Sweets!" heet het, met een knipoog naar de EP. De Crows komen als vanouds met stevige gitaarrockliedjes, afgewisseld met een paar ballads. Allemaal gedragen door die stem, want Adam Duritz blijft natuurlijk een van de markantste zangers in de popmuziek. Hoogtepunt is "Spaceman In Tulsa", een potente rocker à la Bruce Springsteen in zijn vroege jaren. "Under The Aurora" is classic Counting Crows, net als "Elevator Boots" en "Bobby And The Rat-Kings". Die liedjes van de EP zijn trouwens opnieuw gemasterd en klinken hier beduidend pittiger. Counting Crows is niet de eerste band die, nu de kinderen zijn grootgebracht, weer terugkeert naar het front. Maar ze doen het overtuigend." (OOR)
"Miles Kane is fan van de Amerikaanse band The Black Keys. Dus toen de Britse zanger de kans kreeg om een songwritersessie te doen met Dan Auerbach, zanger en gitarist van The Keys, zei hij meteen ja. Het resultaat heeft een nog breder spectrum dan het solowerk van Kane en The Last Shadow Puppets – Kane’s gelegenheidsproject met Arctic Monkeys-frontman Alex Turner. Waar "One Man Band", het voorlaatste soloalbum van Kane, een rockaangelegenheid was, dienden nu heel de Britse popgeschiedenis en een deel van de Amerikaanse als inspiratiebron. Van opener "Love Is Cruel" met zijn onstuimige georkestreerde sixtiespop (pauken!) tot de stampende glamrock van "Coming Down the Road": Kane heeft met liefde en kunde een vertrouwd retrolandschap rijk aan riffs en hooks geschapen. In "Blue Skies", met Black Keys-signatuur, hoor je bijna de ouderwetse buizenversterkers zoemen. Er is een Scott Walker-momentje als Kane croont tegen een Phil Spector-achtige wall of sound." (De Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Recorded on Valentine's Day 1995, The Cranberries' MTV Unplugged set came at a time when they had cemented their mainstream presence with the help of their sophomore album "No Need To Argue" and the enduring, chart-topping smash "Zombie." That song - transformed into a spine-tingling, haunted dirge that is somehow even more powerful than the original - is joined by other recognizable tracks from No Need ("Ode To My Family," "Dreaming My Dreams," "Empty," and the title track), as well as the big hit from their breakthrough debut "Everybody Else Is Doing It, So Why Can't We? ("Linger"). Standout moments include the non-album-era cut "Yesterday's Gone," as well as the debuts of "Free To Decide" and "I'm Still Remembering," which would both land on their third LP, To the Faithful Departed. Following Dolores O'Riordan's passing in 2018, the wealth of material that came from the vaults remained generous and worthwhile; this special set is one of the highlights." (AllMusic; 3,5 uit 5 sterren)
"In 2002, ten tijde van "Title TK" van Breeders, bleek Deal, als zingende bassist van Pixies en Breeders sekssymbool van menig jarennegentigadolescent, verslaafd, verlopen en vervelend. Ze was 41, maar leek 20 jaar ouder. Ze debuteert als soloartiest (op een worp singles in 2013 na) met een album, "Nobody Loves You More", dat veel beter, speelser en leuker is dan je in 2002 voor mogelijk hield. De tedere titelsong, die de rij opent, verrast met plechtige strijkers en schetterend koper. Het voelt alsof je met Kim Deal over het leven kletst met een lach, het mariachi-achtige "Coast", maar soms ook met een traan, wanneer ze over haar demente moeder vertelt in "Are You Mine?". Te midden van rijk georkestreerde feelgoodliedjes als "Summerland" doet ze een paar keer even aan haar oude bands denken, in "Disobedience" of "Big Ben Beat". Qua melodieën en zang is het altijd typisch Kim Deal. Nooit gedacht dat een collage van haar muzikale ideeën nog zo levendig kon uitpakken." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Fontaines D.C. onderzoekt op "Romance", het vierde en meest eclectische album van de Ierse rockband, de waarde van liefde in een wereld die steeds verder wegzakt in de destructie. Het openingsnummer "Romance" treft direct het onderwerp van het gelijknamige, vierde album van Fontaines D.C.. Het onderzoekt de liefde en de complexiteit van relaties. Maar verwacht geen zoetsappigheid van de Ierse rockband. Zanger Grian Chatten liet zich onder meer inspireren door de Japanse anime Akira, waarin de leider van een motorclub probeert te overleven en liefde een sprankje hoop biedt in de verwoestende wereld van Neo-Tokyo. Muzikaal gezien is "Romance" het meest eclectische en gelaagde album tot nu toe. Hoe verschillend de elf nummers ook zijn, ze dragen alle een vorm van hoop en angst in zich, zoals het betraande hartje op de cover. Een dualiteit die briljant is uitgevoerd met een verfijnd gevoel voor poëzie. Een diepe buiging voor de band." (Het Parool) Ook te zien op 16 en 17 november 2024 in AFAS Live in Amsterdam.
De oorspronkelijke CD van Borland (aangevuld met vier nieuwe nummers) werd in 2022 opnieuw uitgebracht door Sounds Like Haarlem Vinyl en Stichting Opposite Direction (die verantwoordelijk was voor de levensfilm over Borland, "Walking Into Opposite Direction"). Het was de laatste plaat die hij opnam voor zijn zelfmoordactie. De ex-zanger van The Sound had de laatste 14 jaar van zijn leven onder hoge depressies geleefd. Hij werd slechts 41 jaar. (GT, Muziekbank)
"Reisje met de teletijdmachine. Telkens als we het tiende album van de alternatieve rockformatie Buffalo Tom door onze speakers loodsen, wanen we ons in een Jommekestrip. Als we "Jump Rope" opleggen, lijkt het alsof Professor Barabas ons met zijn teletijdmachine naar het begin van de jaren negentig katapulteert. Muziekliefhebbers voor wie die periode zich in het begin van de nineties situeert, zullen het zich herinneren: Nirvana was razend populair. Dinosaur Jr. en Soundgarden ook. Naast dat gitaargeweld waren er ook stromingen die meer soul (Afghan Whigs) of pop (The Lemonheads), of folk en country (The Jayhawks, Cake) omarmden. Buffalo Tom schipperde een decennium lang succesvol tussen alledrie de paden. "Jump Rope" brengt ons dus moeiteloos terug naar die periode. Verrassen doen de heren ons een dik halfuur lang geenszins, maar laat dat nu net een pluspunt zijn." (Dansende Beren; 3 uit 5 sterren)
"Tijdloos en actueel. Vampire Weekend zoekt op "Only God Was Above Us" naar optimisme in een tijd van financiële ongelijkheid en klimaatproblemen, begeleid door weergaloos eclectische muziek. De vorige twee albums van Vampire Weekend leverden beide een Grammy op voor Best Alternative Album. Niet onterecht. Zeker "Modern Vampires Of The City" (2013) behoort tot een van de beste albums van het vorige decennium. "Only God Was Above Us", het vijfde album, is losser van aard. De constante afwisseling van instrumenten, ritmes en stijlen – meer dan in eerder werk – maakt het onvoorspelbaar en spannend. De natuurlijke manier van schakelen tussen klassiek via jazz naar noiserock om te eindigen in een Beatlesque orkestraal arrangement binnen één nummer is fenomenaal. Ook de lijst van gebruikte instrumenten is uitgebreid, van cello tot saxofoon, viool en slidegitaar. "Only God Was Above Us" schaart zich met gemak onder het beste werk van deze Amerikaanse band, en is eindeloos herluisterbaar." (Parool)
"Een leven in liedjes. Met enige regelmaat laat Jacco de Greeuw met zijn band Johan horen hoe het met hem gaat. Die regelmaat is een hele trage. Tussen de albums 4 en Pull Up zaten negen jaar en op "The Great Vacation" hebben we vijf jaar moeten wachten. Zoals de titel "The Great Vacation" al suggereert, gaat Johan ditmaal op avontuur. In openingsnummer "Cincinnati" maakt Johan een uitstapje naar de new wave uit de eighties. Slidegitaren, Farfisa-orgels, fuzzy riffs en allerhande percussiespeeltjes zorgen voor een telkens veranderend klankbeeld. Ook stoeit de band met sounds uit de Mellotron, de toverdoos uit vroeger tijden. "Biker S." en "Reset" hadden zo op het legendarische "3rd" van Big Star kunnen staan. Net als de eerdere platen van Johan verraadt "The Great Vacation" zijn schoonheid pas bij meerdere draaibeurten. De melodieën blijven hangen en bij iedere beluistering vallen meer details in de arrangementen op. Een muzikale toverbal." (OOR)
"Een nieuw begin. Linkin Park had er behoefte aan. Zeven jaar geleden beroofde frontman Chester Bennington zichzelf van het leven en lange tijd wist niemand hoe het nou verder moest met een van de meeste succesvolle nu-metalbands aller tijden. Eerste single "The Emptiness Machine" was de perfecte wedergeboorte. Mike Shinoda mag in zijn herkenbare stijl de weg plaveien voor Armstrong, die laat horen over een bereik te beschikken dat ook ieder oudje van de groep aankan. Bovendien heeft het nummer ballen. Echt genieten is het bij "Two Faced", vooral door de openingsriff die herinneringen oproept aan "One Step Closer", en ook de signature scratches doen het goed. Hetzelfde geldt voor het bijtende "IGYEIH", waarin Armstrong nog maar eens excelleert en Shinoda een dienende rol heeft. Linkin Park doet er weer toe. En dat is knap." (OOR)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
