"The Waterboys, in particular Mike Scott, the founder and only original member from 1981, have never done what was expected of them. For example, in 2025, they released a concept and tribute album about Dennis Hopper. That album, "Life, Death and Dennis Hopper", was not so out of character as it was unexpected. Now the band has released this companion piece, that features songs recorded for and during their last album. Listening to them, it is easy to see why these songs were left off. Not because the songs are bad, far from it, but because they would not have fit. The songs are largely instrumental and not the most conventional. It is much more experimental than the last and sometimes it isn’t. By the time we get to hear Mike Scott sing, on the 9th song, “Still Raging On,” it is very welcome. Some tracks, like “Cowboy Bill, Guy Grand and Kansas,” have a great sound and great guitar work. And others like, “Funkout At The Mud Palace” really set the tone of the times (late 1960s/early 1970s)." (Spill Magazine)
"Kensington is terug met "First Rodeo", het eerste album met frontman Jason Dowd. De release markeert een nieuw hoofdstuk, dat na het vertrek van Eloi Youssef een herstart moest maken. Toch klinkt hier vooral herkenning. Kensington kiest opnieuw voor grote melodieën, brede arrangementen en veilige rockstructuren. De komst van Dowd brengt merkbaar lucht in het geluid. Zijn stem klinkt minder geknepen en draagt minder dramatische lading. Daardoor voelt "First Rodeo" lichter en energieker. Kensington 2.0 blijft dicht bij de beproefde stadionrockformule, compleet met voorspelbare crescendo’s en veilige ballads en meezingbare refreinen. Voor de opnames reist Kensington opnieuw naar de afgelegen Canadese studio waar eerder ook "Time" ontstond. De sfeer is dit keer veel minder beladen. Twee maanden werken de bandleden en hun nieuwe zanger intensief samen. Die periode vormt de basis voor een album dat vooral draait om plezier, samenwerking en opnieuw vertrouwen vinden in elkaar." (Nieuwste Hits)
"Het is niet eenvoudig om anno 2025 met een opzwepende rockplaat op de proppen te komen. Toch lukt het Geese – spoiler – nu al drie keer achter elkaar, de bewonderenswaardige soloplaat van Cameron Winter vorig jaar meegerekend. De neurotische en totaal van de pot gerukte 'Talking Heads go countryrock' is vervangen door, wel, iets minder countryrock en iets meer jamband, maar dan nog steeds met de energie en controle van een stuiterbal. Iets minder achtbaan, iets meer grooves, maar nog altijd fascinerend. Ook jonge honderig: pijnlijke emoties afwisselen met onbegrijpelijke flauwekul en ons dan laten raden wat er wordt bedoeld, zoals in "100 Horses" en, nou ja, bijna overal. Bij tijd en wijle halen ze je het bloed onder de nagels vandaan, maar het is ook gewoon genieten van de mengeling van rock, jazz, country en soms ineens een echt mooi liedje. Wervelt voort, zou ik zeggen, en overrompel ons." (OOR)
"More than 25 years on from their 1994 Sixteen Stone debut (itself a six million-seller Stateside, propelled by no less than five hit singles), and Bush have returned with an album that harks back to those multi-platinum early days. In fact, The Kingdom presents a far heavier, more riff-based and muscular approach than its lacklustre predecessor, 2017’s Black And White Rainbows. (...) Bush devotees who lived through the alt.rock ‘90s will find much to love about The Kingdom. But it is also an album delivered with Rossdale’s customary style and panache, not to mention tunes that sit elegantly alongside the likes of Everything Zen and Swallowed." (kerrang.com)
"Ondanks dat Kim Gordon een jeugdige uitstraling heeft, is ze wel een zeventiger, bijna 73 jaar oud zelfs. Gelukkig bezit "Play Me" die tekstuele scherpte die we van haar gewend zijn, het vertrouwde cynisme en heel veel woede. Haar partner in crime is ook nu producer Justin Raisen, waarmee ze tevens "The Collective" en "No Home Record" opnam. "Play Me" is een schizofrene benadering van de gedachtegangen van deze oer-noiserocker. In het "Play Me" titelstuk is Kim Gordon weer dat meisje uit de jaren zeventig. Prettig gestoorde triphop met haperende beats en een wankelende zangeres die nog steeds dat ingehouden hysterische randje bezit. Rauw en ongecontroleerd. De samples klinken alsof ze van een vals afgestelde platenspeler afkomstig zijn. Er is niks opgepoetst aan. Net zo oud en doorleefd als Kim Gordon zelf. Kim Gordon is boos en stelt haar pensioen nog even uit. "Play Me" is haar meest overtuigende soloplaat." (Written In Music; 4 uit 5 steren)
"Zelfs Claw Boys Claw zal ooit stoppen. Frontman Peter te Bos hoopt op kerstavond 2025 de 75 aan te tikken, maar eerst is er een laatste clubtournee. De band draagt tijdens die laatste ronde een sterk nieuw album onder de arm: "Fly", studioalbum dertien sinds 1984, dat maar weer eens onderstreept wat een veelzijdige rockband het hedendaagse ‘CBC’ is: het bedachtzaam poëtische "Quiet Girl" gaat over in het smerig harde "I’ll Be Watching You". Daarna volgt "She Is Sky", zo’n gelaagde song waarin Te Bos en John Cameron (op zijn gitaar) elk een eigen verhaal lijken te vertellen. "Daydream": idem dito. Zo veelzijdig, zo begeesterd, je staat elke keer weer te kijken van de oerkracht, maar ook de diepgang van Claw Boys Claw, zonder dat aan zindering is ingeboet. Gelukkig is het afscheid van het podium nog geen écht afscheid: ‘Als ik zo in mijn computer rondsnuffel komen er nog tien à twintig albums,’ zegt Cameron. Als die zo vitaal en goed zijn als "Fly" zeggen wij: kom maar op." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"In 2021 bracht de EP "Butter Miracle - Suite One" de aankondiging van een nieuw album. "Elevator Boots" was het beste en meest succesvolle nummer dat de band liet horen in bijna twintig jaar. Het bracht ze weer in de Amerikaanse top 40. Toch duurde het nog vier jaar voordat het album er zou komen. "Butter Miracle - The Complete Sweets!" heet het, met een knipoog naar de EP. De Crows komen als vanouds met stevige gitaarrockliedjes, afgewisseld met een paar ballads. Allemaal gedragen door die stem, want Adam Duritz blijft natuurlijk een van de markantste zangers in de popmuziek. Hoogtepunt is "Spaceman In Tulsa", een potente rocker à la Bruce Springsteen in zijn vroege jaren. "Under The Aurora" is classic Counting Crows, net als "Elevator Boots" en "Bobby And The Rat-Kings". Die liedjes van de EP zijn trouwens opnieuw gemasterd en klinken hier beduidend pittiger. Counting Crows is niet de eerste band die, nu de kinderen zijn grootgebracht, weer terugkeert naar het front. Maar ze doen het overtuigend." (OOR)
"Recorded on Valentine's Day 1995, The Cranberries' MTV Unplugged set came at a time when they had cemented their mainstream presence with the help of their sophomore album "No Need To Argue" and the enduring, chart-topping smash "Zombie." That song - transformed into a spine-tingling, haunted dirge that is somehow even more powerful than the original - is joined by other recognizable tracks from No Need ("Ode To My Family," "Dreaming My Dreams," "Empty," and the title track), as well as the big hit from their breakthrough debut "Everybody Else Is Doing It, So Why Can't We? ("Linger"). Standout moments include the non-album-era cut "Yesterday's Gone," as well as the debuts of "Free To Decide" and "I'm Still Remembering," which would both land on their third LP, To the Faithful Departed. Following Dolores O'Riordan's passing in 2018, the wealth of material that came from the vaults remained generous and worthwhile; this special set is one of the highlights." (AllMusic; 3,5 uit 5 sterren)
"Fontaines D.C. onderzoekt op "Romance", het vierde en meest eclectische album van de Ierse rockband, de waarde van liefde in een wereld die steeds verder wegzakt in de destructie. Het openingsnummer "Romance" treft direct het onderwerp van het gelijknamige, vierde album van Fontaines D.C.. Het onderzoekt de liefde en de complexiteit van relaties. Maar verwacht geen zoetsappigheid van de Ierse rockband. Zanger Grian Chatten liet zich onder meer inspireren door de Japanse anime Akira, waarin de leider van een motorclub probeert te overleven en liefde een sprankje hoop biedt in de verwoestende wereld van Neo-Tokyo. Muzikaal gezien is "Romance" het meest eclectische en gelaagde album tot nu toe. Hoe verschillend de elf nummers ook zijn, ze dragen alle een vorm van hoop en angst in zich, zoals het betraande hartje op de cover. Een dualiteit die briljant is uitgevoerd met een verfijnd gevoel voor poëzie. Een diepe buiging voor de band." (Het Parool) Ook te zien op 16 en 17 november 2024 in AFAS Live in Amsterdam.
"Vijfentwintig tracks die alle bij elkaar dat verhaal van Dennis Hopper vertellen. Het is ook gewoon een prestatie van jewelste want allereerst wil je al dat je de bouwstenen bij elkaar hebt. The Waterboys hebben op de laatste albums al met uiteenlopende muziekstijlen en met verschillende opnametechnieken gewerkt en dat betaalt zich hier uit. Net zozeer een monument voor de eigenzinnigheid van Hopper als voor de eigenzinnigheid van Mike Scott. Het is bijzonder hoe hij in al zijn jaren als muzikant steeds is blijven bouwen aan zijn muzikale visie. Wanneer je je open stelt voor de band, voor de oorspronkelijkheid die Mike door zijn loopbaan steeds in zijn muziek heeft gelegd, dan vind je dit ongetwijfeld een album waar veel, heel veel te genieten valt. "Life, Death And Dennis Hopper": eigenzinnig, eclectisch, The Waterboys." (Written in Music; 4.5 uit 5 sterren)
"In 2002, ten tijde van "Title TK" van Breeders, bleek Deal, als zingende bassist van Pixies en Breeders sekssymbool van menig jarennegentigadolescent, verslaafd, verlopen en vervelend. Ze was 41, maar leek 20 jaar ouder. Ze debuteert als soloartiest (op een worp singles in 2013 na) met een album, "Nobody Loves You More", dat veel beter, speelser en leuker is dan je in 2002 voor mogelijk hield. De tedere titelsong, die de rij opent, verrast met plechtige strijkers en schetterend koper. Het voelt alsof je met Kim Deal over het leven kletst met een lach, het mariachi-achtige "Coast", maar soms ook met een traan, wanneer ze over haar demente moeder vertelt in "Are You Mine?". Te midden van rijk georkestreerde feelgoodliedjes als "Summerland" doet ze een paar keer even aan haar oude bands denken, in "Disobedience" of "Big Ben Beat". Qua melodieën en zang is het altijd typisch Kim Deal. Nooit gedacht dat een collage van haar muzikale ideeën nog zo levendig kon uitpakken." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Miles Kane is fan van de Amerikaanse band The Black Keys. Dus toen de Britse zanger de kans kreeg om een songwritersessie te doen met Dan Auerbach, zanger en gitarist van The Keys, zei hij meteen ja. Het resultaat heeft een nog breder spectrum dan het solowerk van Kane en The Last Shadow Puppets – Kane’s gelegenheidsproject met Arctic Monkeys-frontman Alex Turner. Waar "One Man Band", het voorlaatste soloalbum van Kane, een rockaangelegenheid was, dienden nu heel de Britse popgeschiedenis en een deel van de Amerikaanse als inspiratiebron. Van opener "Love Is Cruel" met zijn onstuimige georkestreerde sixtiespop (pauken!) tot de stampende glamrock van "Coming Down the Road": Kane heeft met liefde en kunde een vertrouwd retrolandschap rijk aan riffs en hooks geschapen. In "Blue Skies", met Black Keys-signatuur, hoor je bijna de ouderwetse buizenversterkers zoemen. Er is een Scott Walker-momentje als Kane croont tegen een Phil Spector-achtige wall of sound." (De Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
