""Ride Lonesome", het vijftiende album van Beck, is een van zijn allermooiste en een voltooiing van wat hij zelf een trilogie van treurnis noemt. Vanaf de akoestische en pedalsteelgitaren in het melancholieke, gedragen titelnummer waarmee het album opent, zuigt Beck je een universum binnen dat we kennen van zijn even zwaarmoedig getoonzette voornoemde albums. Al het postmodernisme is op "Ride Lonesome" verdwenen. Alle liedjes zijn traag van tempo, droevig van toon, maar zeer intens van sfeer. Zijn vader Dave Campbell tekende weer voor de werkelijk bloedstollende strijkersarrangementen en Beck zingt beter dan ooit tevoren. Dit is echt zo’n album dat volledig op zichzelf staat. Beck neemt je mee in zijn malheur met muziek die soms raakt aan de intensiteit van het werk van Nick Drake en die uiteindelijk vooral troost biedt. Prachtig toch, dat Beck na een reeks weinig beklijvende albums nu zulke verpletterend mooie liedjes heeft kunnen maken." (Volkskrant; 5 uit 5 sterren)
"Kurt Wagner heeft met Lambchop al ruim drie decennia bewezen dat een band niet twee keer hetzelfde album hoeft te maken. Vanuit Nashville ontwikkelde Lambchop zich van een relatief traditionele countryformatie tot een project waarin Americana, soul, elektronica, folk en experimentele pop elkaar voortdurend raken. Na "The Bible" uit 2022 kiest Wagner op "Punching The Clown" echter opnieuw voor een opvallend sobere aanpak. Het album werd grotendeels in slechts drie dagen opgenomen in de studio van Bon Iver. De aanleiding voor de plaat was een toevallige ontmoeting met een oude gospelopname op de radio. Wagner raakte gefascineerd door ‘lined out singing’, een oude vorm van religieuze samenzang waarbij een voorzanger de tekst regel voor regel inzet en een groep die vervolgens overneemt. Dat idee vormt de basis van het album. De bezetting is daarom ongewoon klein: Wagner op zang, Andrew Broder op gitaar, Justin Vernon van Bon Iver op banjo en een koor onder leiding van Blake Morgan. Het resultaat is intiem, soms geestig en regelmatig ontroerend. De aanwezigheid van Justin Vernon is interessant, maar hij overschaduwt Lambchop nergens. Het is vooral de interactie tussen banjo, gitaar, stem en koor die de plaat zijn eigen karakter geeft." (Maxazine; cijfer: 9/10)
"Als je zijn bands (The White Stripes, The Dead Weather, The Raconteurs) meetelt, is "Frozen Charlotte" het negentiende studioalbum van Jack White sinds 1999. Zijn geluid herken je uit duizenden, maar hij lijkt zich eerder op een succespiek te bevinden dan in onderhand wat kalmer vaarwater: volle zalen, geweldige concerten (laatst nog op Best Kept Secret), voelbare opwinding, waar hij ook verschijnt."Frozen Charlotte" is een van de betere albums van zijn in blauw uitgevoerde solo discografie. De gitaarsound, de geagiteerde vocalen, de riffs, de breaks: het is allemaal vintage White, maar verveling is nog in geen velden of wegen te bekennen.Hij grijpt je in de vlammende opener "G.O.D. And The Broken Ribs" bij de kladden en laat je pas dertien nummers later weer los. White zit hier in de ‘hardrock rond 1969’-modus: ‘Zeppelin’ in songs als "There’s Nobody There" en "Nobody Knows, ‘Sabbath’ in "She’s In A Frenzy". De riffs tollen wat stoerder (en langer) rond dan op recente albums. Alsof hij zijn sound net heeft ontdekt en daar gierend opgewonden over is, zo klinkt Jack White, terwijl hij in werkelijkheid al bijna dertig jaar zijn niche verkent. Dat is meesterschap." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"En het succes zet zich voort. De meest avontuurlijke band van Nederland heeft na twee uitstekende albums en een contract bij het gerenommeerde Britse indielabel Bella Union binnenkort nog een mijlpaal te vieren: een concert in het Amsterdamse Carré. En er is een derde album. Human Assholes – bij deze genomineerd voor meest misplaatste albumtitel van het jaar – is wederom een viering van de ongebreidelde creativiteit en muzikale vaardigheid van Willem Smit en diens band. Scrambled Egg is heerlijk twangy southern rock. Met Tyres Skid heeft Personal Trainer een moppie Simple Minds uit de mouw geschud. En waarom niet het ene muzikale idioom met het andere gecombineerd? Hole vat de drive van Ierse folk in een flamencocontext mét akoestische gitaar en handgeklap. Het werkt als een malle. Een enkele keer laat de zucht naar avontuur je als luisteraar verdwalen. De eigenwijze akkoordenwisselingen in The Burrows zorgen ervoor dat het moeite kost er richting in te vinden. Daar staat tegenover dat Letters of a Scentless Realm zo’n sterke zanglijn heeft dat je niet eens een refrein mist." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Jarenlang bracht Shearwater (uit Austin in Texas) albums uit op prominente Amerikaanse indielabels, maar sinds de coronajaren werkt de band van Jonathan Meiburg in eigen beheer, in relatieve luwte.Het nieuwe "The New World" werd via crowdfunding gefinancierd, maar ambitieus is het: het bevat bijdragen van orkesten en instrumentalisten van over de hele wereld. Meiburg, bioloog van beroep, bezocht ondertussen (eind 2025) Antarctica om de wereld onder het gestaag smeltende ijs te verkennen.Typisch Shearwater, dat altijd al werd geïnspireerd door eilanden, oceanen, expedities, flora en fauna – vogels in het bijzonder. Het levert bij Meiburg wetenschappelijke literatuur én prachtige muziek op, verwant aan Mark Hollis’ Talk Talk rond 1990, met Meiburgs even plechtige als emotionele zang als constante.The New World sluit aan bij de ‘Island Arc’-trilogie (2006-2010): weids, gedragen, soms verstild, soms overdonderend, met her en der orkest en houtblazers. Het komt tot ons in songs die tot Meiburgs beste behoren: "Daydream Unbeliever", "The Only Sound I’m Afraid Of" en "You And Your Dog", met Laurie Anderson als betoverende verteller.Aan expliciete waarschuwingen over klimaatverandering en zieltogende ecosystemen doet Meiburg niet. Liever verklankt hij de schoonheid van de planeet, de natuur en het leven hier. Hoezeer dat alles in gevaar is, voel je daarna vanzelf wel." (de Volkskrant, 4 uit 5 sterren)
"Het rock-'n-roll-landschap werd behoorlijk opgeschud op 6 april 2026. Ineens verscheen een teaser video op de Instagram-pagina van niemand minder dan The Strokes, dé rockband van een generatie. Een geanimeerde video van een oude Nissan met als tekst: ‘In the flesh, it’s even sexier’. Slechts een paar dagen later kregen we daadwerkelijk iets in the flesh: de eerste single richting een nieuw album. Going Shopping, een zonnig en poppy liedje à la ‘Brooklyn Bridge to Chorus’ van het vorige album (ondertussen alweer zes jaar geleden!). Het nieuwe album zou "Reality Awaits" gaan heten en is verspreid over een aantal jaar gemaakt. Net als bij dat vorige album, "The New Abnormal", samen met superproducer Rick Rubin. Allemaal in een broeierige periode waarin frontman Julian Casablancas een haat-liefdeverhouding met muziek had. Zoals altijd moest hij zichzelf herontdekken. The Strokes maken allang niet meer de jeugdige en springerige garagerock zoals op de moderne klassieker ‘Is This It’. Nee, tegenwoordig is er ruimte voor uitgebreide arrangementen, left-field-productiekeuzes, drumcomputers, langzame ballads afgewisseld met poprefreinen en…. autotune! Julian Casablancas experimenteert er graag op los met zijn stem. Zeker op "Reality Awaits", waar hij zijn gekke gewoontes vanuit The Voidz graag meeneemt. Het resultaat is gelaagd, modern en fris. Als The Strokes terugkomen, doen ze dat natuurlijk goed." (Platomania)
"Voor "There Near" greep J Mascis naar de Mesa Boogie MK I. Met die legendarische versterker – een soort opgevoerde Fender – werd destijds ook het gitaargeluid van hun debuut "Dinosaur" tussen de palen geramd. Producer Rick Rubin had Mascis aangespoord de plaat opnieuw te beluisteren en dat inspireerde de eeuwige slacker om het geluid van die beginjaren te reanimeren. We trekken "Dinosaur" zelf ook maar weer eens uit de platenkast. Opvallend is dat Mascis’ stem op die eersteling nog nauwelijks craquelé heeft; zijn kenmerkende vocal fry ontbreekt goeddeels. Verder vervormen de gitaren weliswaar flink, maar de noten en akkoorden blijven alsnog verrassend overeind. Op "There Near" is dat korrelige MK I-geluid overal hoorbaar: het gruis zit tot in de kieren van de productie. Afgezien daarvan blijft alles in de Bisquiteen Studio bij het oude. Mascis wekt vocaal nog altijd de indruk dat het hem allemaal geen bal interesseert, terwijl hij schijnbaar achteloos met virtuoze gitaarlijnen strooit. Vooral in "Read The Room" zijn die verrukkelijk en kronkelen als een slang door de hele track. Ook bassist Lou Barlow krijgt uiteraard weer z’n eigen nummer: "No One’s Ready". Ondanks de soms wat sombere teksten – "No Friends" maakt dat thema expliciet – klinkt de plaat verrassend opgewekt. De clip van ijsbreker "Several Got Away" is zelfs zo melig dat we bijna gaan denken dat de notoire kemphanen zich hebben verzoend. Nah…" (OOR)
"Spoiler: ook "This Mirror Weighs A Ton" gaat bij lange na niet over "Turn On The Bright Lights" heen (noch over opvolger "Antics"), maar is wél weer eens een sterke en geïnspireerde plaat. Waarbij de textbook Interpol-krakers – die heb je ook nodig – keurig worden afgewisseld met nummers waarin de heren in samenspraak met popproducer Andrew Wyatt (Rosalía, Liam Gallagher, de Barbie-soundtrack) zoeken naar Nieuwe Geluiden.Of strijkers, bongo’s, houtblazers en handclaps inderdaad thuishoren in het Interpol-universum mag iedereen zelf bepalen, maar het werkt wél. Althans, meestal. Want na die feestelijk swingende Talking Heads-pastiche die het percussieve "Wake Up" is geworden – zo funky klonk Interpol nog nooit – moet je je als luisteraar toch even herpakken. Of gewoon het startschot weer aanklikken, de twee tracks die ons overtuigend warm wreven voor dit album: het sfeervolle titelnummer (dat net als "So Rides The Reindeer" sterk naar The National neigt) en het daverende "See Out Loud" – Interpol volgens het boekje natuurlijk, maar wát een genadeloze banger.Zanger/tekstschrijver Paul Banks doet op dit achtste Interpol-album intussen wat ie moet doen: met zijn dwingende bariton het gure grotestadsweer trotseren, de bugs van zich af slaan (Wings On Fire) en zo nu en dan neerknielen bij klein en groot menselijk leed, waarbij opvallend vaak referenties naar oorlogsgeweld opduiken (Wounded Soldier, Enemy). Laat de zwarte randjes maar aan Banks over. Wat verder opvalt is dat de nu als volwaardig groepslid aangestelde livebassist Brad Truax meteen zijn stempel drukt: voor ’t eerst sinds de begindagen, met stijlicoon Carlos Dengler, brengt de bas weer prominent richting en diepte aan in het geluid van Interpol. Vooruitgang, heet dat. En, misschien, toch ook weer een klein stapje in de richting van dat onvolprezen debuut." (OOR)
"Kensington is terug met "First Rodeo", het eerste album met frontman Jason Dowd. De release markeert een nieuw hoofdstuk, dat na het vertrek van Eloi Youssef een herstart moest maken. Toch klinkt hier vooral herkenning. Kensington kiest opnieuw voor grote melodieën, brede arrangementen en veilige rockstructuren. De komst van Dowd brengt merkbaar lucht in het geluid. Zijn stem klinkt minder geknepen en draagt minder dramatische lading. Daardoor voelt "First Rodeo" lichter en energieker. Kensington 2.0 blijft dicht bij de beproefde stadionrockformule, compleet met voorspelbare crescendo’s en veilige ballads en meezingbare refreinen. Voor de opnames reist Kensington opnieuw naar de afgelegen Canadese studio waar eerder ook "Time" ontstond. De sfeer is dit keer veel minder beladen. Twee maanden werken de bandleden en hun nieuwe zanger intensief samen. Die periode vormt de basis voor een album dat vooral draait om plezier, samenwerking en opnieuw vertrouwen vinden in elkaar." (Nieuwste Hits)
"Verstand komt met de jaren. Greg Dulli (61) is er inmiddels ook zelf achter. Terugkijkend vond hij zichzelf te vaak een te opgewonden standje. Hij was lang boos op van alles en iedereen, maar bleek die emotie prima om te kunnen zetten in creativiteit. Het aantal albums, ook naast die tien van The Afghan Whigs, is indrukwekkend. Dulli verklaart de laatste jaren hard gewerkt te hebben aan zijn innerlijke rust. Zijn woede vormt naar eigen zeggen geen bedreiging meer voor zijn ondergang. Is dat creatief gezien meteen ook slecht nieuws? Godzijdank niet. Een watje is Dulli nog altijd niet en dat zal hij ook wel nooit worden. Zijn temperament blijft tot uiting komen op een album waarop de uitersten wellicht zelfs groter zijn geworden. Kracht versus subtiliteit, rockende gitaren versus sfeervolle toetsenpartijen, vocale uithalen versus subtiele harmonieën, somberte versus nieuwe levensvreugde. Het beste nieuws: opnieuw weet de band als geen ander rockende gitaren te koppelen aan warme, diepgaande rhythm & blues vanuit de krochten van de ziel, zoals ze dat ook in hun gloriejaren met albums als "Congregation" en "Gentlemen" al deden. Wat is die Dulli nog altijd een sterke witte, rauwhese soulzanger. Veel fraaiere songs dan "The Deepest Part Of The Darkest Shadow" zullen er dit jaar niet meer worden gemaakt." (OOR)
"Het is niet eenvoudig om anno 2025 met een opzwepende rockplaat op de proppen te komen. Toch lukt het Geese – spoiler – nu al drie keer achter elkaar, de bewonderenswaardige soloplaat van Cameron Winter vorig jaar meegerekend. De neurotische en totaal van de pot gerukte 'Talking Heads go countryrock' is vervangen door, wel, iets minder countryrock en iets meer jamband, maar dan nog steeds met de energie en controle van een stuiterbal. Iets minder achtbaan, iets meer grooves, maar nog altijd fascinerend. Ook jonge honderig: pijnlijke emoties afwisselen met onbegrijpelijke flauwekul en ons dan laten raden wat er wordt bedoeld, zoals in "100 Horses" en, nou ja, bijna overal. Bij tijd en wijle halen ze je het bloed onder de nagels vandaan, maar het is ook gewoon genieten van de mengeling van rock, jazz, country en soms ineens een echt mooi liedje. Wervelt voort, zou ik zeggen, en overrompel ons." (OOR)
"Whether you’ve spent time with 16 Horsepower or Wovenhand, David Eugene Edwards’ music has always stood out due to his fiery delivery style and the sheer amount of ground that each project covered. Wovenhand originally functioned as a solo endeavor but expanded to include a regular group of collaborators, so it makes sense that in 2023 Edwards released his first solo album "Hyacinth" under his name. That effort retained some of the folk elements but incorporated some electronics and other stylistic influences that broadened his musical horizons, and "Mercurial Silence" pushes even further outwards. The material places an emphasis on thumping beats that have more of a modern hip-hop and electronic feel to them, while retaining the hazier melodies and sweeping instrumentation Edwards is known for. The way that his voice hovers over top of the beats and hazier melodies is entrancing. Sometimes there’s a bit more gravel and grit, while other songs take on a more ethereal tone." (metaltrenches.com; score: 8.7)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
