Derde album van de Duits(talig)e folkgroep, uit 2005. De groep maakt gebruik van instrumenten als draailier, doedelzak, bouzouki en nyckelharpa, begeleid door vaak opzwepende percussie om een zo authentiek mogelijk met de natuur verbonden oergevoel op te roepen. "They're German, and they're sincere in what they do -- which is make modern folk music. They're so earnest that it's hard to make fun of them, even when so much of their music resembles an almost goth Enya with pop vocals (courtesy of two female singers). And they certainly dive in wholeheartedly, not afraid to tackle something from 16th century Portugal or a Sephardic Jewish song in between their own material -- which attempts to conjure up an ancient atmosphere. Lyrically, they try too hard and achieve a kind of juvenile minstrelsy that masquerades as atmosphere. But at the same time it's hard not to feel at least a little sympathetic, as they're just so open in what they do." (Chris Nickson, Allmusic)
"The Lasses – Sophie Janna en Margot Merah (zang, gitaar, ukelele, bodhran, shrutibox) – vormen momenteel waarschijnlijk de meest succesvolle folk-act in Nederland. Met hun tweestemmige zang weten ze alle aandacht op zich gevestigd. Met "Near Far" hebben ze hun vierde cd gemaakt als duo. Niet dat Sophie en Margot alles zelf inspelen. Multi-instrumentalist Janos Koolen (gitaar, piano, klarinet, mandoline, banjo, accordeon) speelt een belangrijke rol. The Lasses hebben ervoor gekozen om louter Schotse liederen te brengen. Exact de helft van de 12 nummers is traditioneel. Met daarbij bekender en minder bekend materiaal. Daarnaast is er hedendaags werk van onder meer Karine Polwart en Battlefield Band-oprichter Brian McNeill. Margot maakte zelf een melodie bij het gedicht "The Farewell "van Robert Burns. Midtempo songs en ballads bepalen de sfeer, die zonder meer geweldig te noemen is. je je helemaal onderdompelen in deze fraaie collectie Schotse liederen." (NewFolkSounds)
Debuut uit 1973, uit de tijd dat de groep nog puur akoestische Ierse folk maakte. Veelal vertolkt men traditioneel repertoire, in Gaelic. Daarnaast ook enige adaptaties van recente liedjes, zoals Tim Rose's 'Morning Dew'. Deze editie heeft een speciale bonustrack (track 13): "An Bealach Seo 'Tá Romham".
"Anna Roberts-Gevalt and Elizabeth LaPrelle have made a name for themselves around the world, bringing bright new light to Appalachian old-time story and song. Originally released in 2012 (...) the duo's debut album includes 13 ballads, lullabies and dance tunes from the Southern tradition, featuring gorgeous ballad singing and banjo playing from Elizabeth and impressive vocals and fiddle, banjo and guitar from Anna." (Bandcamp)
"Voor hun Diversions Vol. 5 plooien de drie dames uit Northumberland terug op hun vocaal talent: a capella en harmoniezang in de meest kwetsbare vorm. In België herinneren we de groep Laïs ( met Nathalie Delcroix) die oudere liederen brachten in een nieuw kleedje en live af en toe ook a capella gingen. The Unthanks zingen nu wel een heel (live) album vol met liederen van o.a. de progrocker Dave Dodds (Magpie), Richard Dawson (We Picked Apples ) en vele andere. Bij het horen van de perfectie in hun ongeschoolde stemmen, valt je mond open van verbazing. Breekbaar en melancholisch, begeesterd en vakkundig nemen ze je mee in hun rijke folk cultuur. Luister maar eens naar Bees (The Bee-Boys Song van Peter Bellamy), betoverend mooi. Eindigend met een pakkende samenzang, publiek invallend, in Farewell Shanty bekruipt je de nostalgie." (Keys And Chords)
In maart 2016 stapten Billy Bragg en Joe Henry met hun gitaren op het Union Station in Chicago op de trein naar Los Angeles. Ze reisden in 65 uur bijna 3.000 km en namen tijdens stops nummers op in de stationswachtruimtes. Ze speelden er klassieke railroad-songs van o.a. Hank Williams, Lead Belly, Carter Family, Jimmie Rodgers, Glen Campbell en Gordon Lightfoot terwijl ze met een half oog de trein in de gaten hielden. Na 4 dagen kwamen ze aan in LA. Resultaat is dit album met de perfect op elkaar aansluitende stemmen van Bragg en Henry en de verschillende atmosferen waarin werd opgenomen. Van de intieme nabijheid van zacht gestoffeerde slaapcoupés tot de kathedraal-achtige ambiance van historische stations. Dit 13 nummers tellende album is een sfeerrijke reisbeschrijving, een pakkende musicologieles, maar bovenal een prachtig opgenomen collectie onvergetelijke composities. (bron: Cooking Vinyl/V2) "Het duo raakt de essentie van deze muziek precies in het hart." (Harry de Jong, Lust For Life; 4 uit 5 sterren)
Een aantal bekende en minder bekende Ierse artiesten kwam voor dit kerstprogramma bijeen. Gezellig in een kring gezeten vertelt eenieder onder leiding van 'host' Phil Coulter wat voor gevoelens er bij het fenomeen kerst in de hoofden opkomt en de rol van Ierse volksmuziek hierin. In dit groepje zitten o.a. Clannad-zangeres Moya Brennan en de met een prachtige hoog-kwinkelerende stem gezegende Brian Kennedy. Afwisselend brengt men Iers kerstrepertoire en tussendoor zijn er gastoptredens van artiesten die niet bijzitten in dit groepje, zoals de klassiekgeschoolde Celtic Tenors. De vooral als arrangeur en songschrijver bekende Phil Coulter heeft zelf het laatste woord met een recitatie van "The Man From God Knows Where" en het gezongen "Steal Away".
Echte Ierse pub muziek, met de fiddle.
Folkzangeres met prachtige stem. Ze zingt eigen liedjes al zijn de teksten regelmatig wel traditioneel. De rustige songs, die vragen om aandachtige beluistering, zijn gearrangeerd met een warm traditioneel folk-instrumentarium.
‘Verlicht de nacht’ klinkt als een gebed uitgesproken in donkere tijden. Met haar prachtige serene en meanderende zang weet Mahsa Vahdat de luisteraar te raken en te troosten. De in Noorwegen wonende Iraanse zangeres wordt op Enlighten The Light begeleid door de uitstekende Noorse musici Tord Gustavsen (piano), Gjermund Silset (contrabas) en Kenneth Ekornes (drums, percussie). Ze creëren een koesterende muzikale omlijsting van de melodieën die Vahdat componeerde op klassieke en eigentijdse Perzische gedichten. In een wereld waarin de duisternis lijkt te groeien, bieden de liederen hoop voor de mensen. In Vahdats eigen woorden: ‘Dit album is een mogelijkheid voor me om te reflecteren op mijn vragen, twijfels, gevoeligheid, dromen en verlangens’. Moge de warme (mede)menselijkheid zegevieren! (Muziekweb)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
