"Sinds de Pink Floyd-songcatalogus is verkocht aan Sony voor 400 miljoen dollar, blijft het nieuwe uitgaven regenen. Deze compilatie verwijst naar het cassettebandformaat dat midden jaren 60 op de markt kwam en in de jaren zeventig vooral in de VS populair was – en dan met name voor gebruik in de auto. Vandaar ook dat hier alleen seventiesmateriaal is te vinden. Voor zover we weten is er maar één echt speciaal voor het 8-track-formaat gemaakte, eh, track: het aan elkaar gekoppelde intro en outro van “Animals” uit 1977, ofwel de beide delen van “Pigs On The Wing”, met als brug een gitaarsolo door gek genoeg níet David Gilmour maar Snowy White, die destijds op de “Animals”-tournee de tweede gitarist was. We kenden het van diverse bootlegs en 30 jaar geleden verscheen het voor het eerst officieel op Snowy White's compilatie “Goldtop”. Maar dat is een versie die White voor die uitgave toen heeft voltooid. Deze compilatie bevat voor het eerst de in 1977 voor 8-track gemaakte versie." (Radio Xymphonia)
"Titelnummer "Aurora" opent het album met bijna zeven en een halve minuut aan symfonisch gitaarspel, zwevende keyboards en Jon Davisons heldere, gladgepolijste stem. Het cinématografische gevoel van het nummer trekt je mee, ook al klinkt de productie af en toe wat te klinisch afgewerkt. "Turnaround Situation" heeft meer pit: Steve Howes gitaar bijt harder in, de ritmesectie is aanwezig en het refrein heeft een melodische directheid die op het album verder eigenlijk schaars is. "Countermovement", het langste stuk met bijna veertien minuten, is het meest ambitieuze moment en ook het meest verdeeld. Waar "Aurora" sterk scoort, is de albumbalans. De korte tracks zoals "All Hands On Deck" en "Outside The Box" voorkomen dat het album in zijn eigen complexiteit wegzinkt, en slotnummer "Emotional Intelligence" heeft iets kwetsbaars en melodisch moois dat Davison’s groeiende bijdrage als componist onderstreept. Het is een eerlijk, goed gespeeld en vakkundig geproduceerd album." (Maxazine; cijfer: 8/10)
"Interessante 'what if'-release. Stel namelijk dat niet Geoff Downes terug was gehaald als toetsenist om “Drama”-tijden te laten herleven op “Fly From Here” (2011)? De band had de jaren ervoor namelijk getourd met Oliver Wakeman en was ook al begonnen aan demo- en studio-opnamen voor een nieuw album. Het was nota bene Wakeman die voorstelde om Trevor Horn als producer te vragen. Maar toen ontstond namelijk het idee om de post-”Drama”-demo's “We Can Fly From Here” uit te bouwen en werd ook Horns oude Buggles-maat Geoff Downes teruggehaald. Met toestemming van Howe én de erven Squire en White zet Oliver Wakeman met deze set nu wat recht. Uitgangspunt vormen 4 voor “Fly From Here” afgevallen nummers die al in 2019 online werden uitgebracht. Daarnaast horen hoe wél destijds gebruikt materiaal klinkt met de barokke, naar diens vader riekende 'fiddly-widdly'-toetsenpartijen van Wakeman junior in plaats van de veel rechtlijniger partijen van Downes, plus nog wat extra demo's." (Xymphonia Radio)
Ekseption, de groep rond toetsenist Rick van der Linden en trompettist Rein van den Broek is waarschijnlijk de eerste Nederlandse symfonische rockband. En dat in eerste instantie met rock-arrangementen van beroemde klassieke werken. Vanaf het tweede album werden ook eigen composities toegevoegd. Er kwamen al snel wrijvingen, met veel bezettingswisselingen tot gevolg. Van der Linden werd in 1974 zelfs uit z'n eigen band gezet! Terwijl hij revanche nam met Trace, nam Hans Jansen zijn plaats in. Er volgden twee albums die op deze boxset hun CD-première beleven: “Bingo!” (1974) en “Mindmirror” (1975) die meer neigen naar de dan populair geworden genres jazzrock en funk, die werd voortgezet door Jansen c.s. met de groep Spin. In 1978 vond een reünie van de oorspronkelijke bezetting plaats met “Ekseption 78”, met tussenpozen gevolgd door nog een aantal hergroeperingen volgens oerbandconcept. Al die albums zijn hier, inclusief een schijf met singletracks en vroege opnemen, op 13 CD's verzameld in een handzaam boxje.
"Wie had kunnen denken dat Supersister in de jaren twintig van de eenentwintigste eeuw nog een flink aantal keer de Nederlandse podia zou aandoen? Echter, sinds Robert Jan Stips een alom gewaardeerde tv-documentaire had gekregen en met Supersister Projekt een sterke plaat had afgeleverd kwamen in 2019 ook de podia weer in beeld. Sinds enige jaren is het natuurlijk Rinus Gerritsen (ex-Golden Earring) die met Leon Klaasse (net als Stips ex-Sweet d'Buster) de ritmetandem vormt. "T3iO" is een opname gemaakt in het muziekgebouw Frits Philips, in mei 2022. Dat betekent vanzelfsprekend dat er van het appetijtelijke album "Nancy Never Knew" uit 2025 (vrijwel) geen materiaal voorbijkomt. Maar er blijft gelukkig nog genoeg over. Dankzij het goede geluid, met vooral de krachtige, enorm vitale drums die hier opvallen, komt de muziek lekker vet binnen. En het is al lang bekend natuurlijk, met een toetsenwonder als Stips kun je het prima stellen zonder gitaar. Het palet lijkt eindeloos." (Written in Music; 4 uit 5 sterren)
"Na het verrassende nieuwe soloalbum “Luck And Strange” (2024), volgde er een tourtje waarbij de Pink Floyd-gitarist/zanger slechts op een paar locaties concerten gaf: de antieke Circus Maximus in Rome, de Londense Royal Albert Hall, de Madison Square Garden in New York, de Hollywood Bowl in L.A. en de Intuit Dome in Inglewood. Naast veel nieuw werk kwamen er natuurlijk oudere solo-favorieten en Pink Floyd-klassiekers voorbij. 23 songs, opgenomen tijdens verschillende concerten, zijn op deze dubbelaar verzameld. Daarbij valt op dat de arrangementen nét een beetje anders zijn dan bij eerdere solo- of Pink Floyd-tournees. Dochter Romany Gilmour is mee om “Between Two Points”, een van de prijsnummers van “Luck And Strange”, te zingen én bij te dragen aan de koortjes. De vier zangeressen nemen soms de leadpartijen over die oorspronkelijk voor Gilmour waren. Ook zingen ze “The Great Gig In The Sky” uiterst subtiel, dat zo een andere lading krijgt dan het origineel, maar niet minder emotioneel." (Xymphonia Radio)
Op 24 april 2014 ging in de Amsterdamse Melkweg het IQ-album "The Road Of Bones" in première. De opvolger van het alweer 5 jaar oude "Frequency" is zelfs een dubbelaar geworden. Opnieuw zijn er bezettingswisselingen ten opzichte van het vorige album: drie zelfs! Maar in twee gevallen blijkt het de terugkeer van verloren zonen: drummer Paul Cook is na korte afwezigheid alweer terug en ook de in 1989 vertrokken bassist Tim Esau is wedergekeerd. Neil Durant is de nieuwe toetsenist. Hoe onopvallend en ingetogen die Durant op het podium ook overkomt, op plaat creëert hij vele lagen aan kleuren: een mooie mix van 'vintage' (Mellotron- en Moog-sounds) en modern. De baspartijen van Esau zijn regelmatig zeer prominent: groovy (als in Massive Attack-triphop) in het titelnummer, elders zoemend en ploppend. De andere drie klinken zoals we ze kennen, in lange composities (tot aan 20 minuten lengte) die soms klinken als slimme recombinaties van bekende IQ-thema's. Maar daar is wel veel nieuwe spanning en sfeer doorgejaagd.
"'If you’re one of those ‘I love Pink Floyd, but I can’t stand Roger’s politics’ people, you might do well to fuck off to the bar right now.' De toon was meteen gezet bij Waters’ politiek geladen show. Het gaat voor de meesten toch echt om de muziek, die mede dankzij een geweldige band gelukkig erg goed is. Deze registratie uit Praag was destijds via livestream in de bioscoop te zien, maar is voor de officiële release vooral qua geluid ontegenzeggelijk opgepoetst, waardoor we nog intenser kunnen genieten van Pink Floyd-klassiekers als "Comfortably Numb" (in de verstilde Lockdown Sessions-versie), "Shine On You Crazy Diamond" en "Sheep", maar ook minder bekende nummers als "Two Suns In The Sunset" en solotracks als "The Bravery Of Being Out Of Range"." (Lust For Life; 4 uit 5 sterren) In de topbezette band vinden we o.a. Jonathan Wilson (gitaar, zang, check ook zijn eigen werk), Dave Kilminster (eerder in de band van Steven Wilson) en Jon Carin (pikant genoeg vroeger betrokken bij de Waters-loze Pink Floyd).
Er zijn meer verzamelaars met de grootste hits en bekendste nummers van Marillion uit de periode dat Fish de zanger was van de Britse groep, maar het bijzondere van deze is dat er een DVD bij zit met videoclips. Veel van deze clips staan wel op de deluxe editie-digibooks die in de 21ste eeuw zijn uitgebracht en in de interviews die in die sets zijn te vinden geven de leden niet erg hoog op over de clips. Maar de clips van nummers als "Kayleigh" en "Incommunicado" geven wel een mooi tijdsbeeld van hoe videoclips in de jaren tachtig eruit zagen als de budgetten niet al te hoog waren. Bijzonder is dat zowel de CD (met 15 tracks) als de DVD (met 10 tracks) allebei één nummer bevatten uit de jaren met Steve Hogarth (die Fish in 1989 opvolgde). "Hooks In You" uit 1989 op de CD en de Rare Bird-cover "Sympathy" (speciaal opgenomen voor een compilatie in 1992) op de DVD.
"Ze weten niet van ophouden, die oude rocksterren. Het vijfde soloalbum van David Gilmour ligt in de schappen. Hij is inmiddels 78 jaar, dit icoon van Pink Floyd, de band waarin hij vanaf 1968 gitarist was. "Luck And Strange" bevat songs die hij in nauwe samenwerking met echtgenote/auteur Polly Samson schreef. De thematiek van de songs gaat hier veel over vergankelijkheid, ouder worden en sterfelijkheid. In het titelnummer is de in 2008 overleden Pink Floyd-toetsenist Richard Wright te horen met een in 2007 opgenomen partij. Het is aan Gilmours stem, maar vooral aan zijn machtige, zeer karakteristieke gitaarspel in een paar prachtig stukken te danken dat het album een fijn laagje Pink Floyd bevat. Mooiste track? Een herbewerking van "Between Two Points", oorspronkelijk van The Montgolfier Brothers uit 1999, met een vocale hoofdrol voor dochter Romany Gilmour. Sterke terugkeer van een topmuzikant die weet in welke fase van het leven hij beland is, maar waar sleet nog maar weinig vat op krijgt." (OOR)
"We hadden gedacht dat The Neal Morse Band wel een tijdje 'on hold' zou blijven staan. Trouwe drummer van dienst is namelijk Mike Portnoy die sinds hij zich opnieuw heeft aangesloten bij Dream Theater veel met die groep op tournee is. Morse had intussen twee nieuw groepen: Neal Morse & The Resonance en Cosmic Cathedral. Maar zie, Portnoy wist net genoeg tijd vrij te maken voor albumopnamen en zo er is vijf jaar na “Innocence & Danger” toch een nieuw album van NMB. En het kwintet klinkt krek zo als we al jaren gewend waren. Uiteraard is er een ouverture en aan het slot een grootse climax die beiden qua opbouw eigenlijk niet veel afwijken van het epische werk dat Morse voor Spock's Beard schreef. Het leuke is wel dat NMB wel echt een bándje is, waarin alle leden zo hun rol hebben, wat de variatie ten goede komt. Meest intrigerende nummer is “Hurt People”, met erg fijne gitaarsolo door Eric Gillette en een intrigerende virtuoze analogesynthesizersolo van Bill Hubauer." (Radio Xymphonia)
"Het album is in muziekzaal Trading Boundaries, in Fletching, East Sussex, opgenomen. Het is een soort traditie aan het worden dat hij daar optreedt. Je kunt een nieuwe liveversie van "Ace Of Wands" verwachten, net als ander solomateriaal. De intieme setting nodigt uit om uitgeklede versies van nummers te spelen, naast zijn zeer gewaardeerde akoestische werk. Uiteraard ontbreken ook toppers van Genesis niet (o.a. een klein stukje "Supper's Ready", HB). Verder zijn twee nummers van de laatste solo-CD van Amanda Lehmann, "Innocence And Illusion" te horen. Zij is van de partij (zang, gitaar), net als andere oude bekenden als broer John (fluit), Roger King (toetsen) en Rob Townsend (dwarsfluit, saxofoon). Hackett zegt er zelf dit over: "Het is altijd heel prettig om in Trading Boundaries te spelen, een magische, intieme plek, met prachtig licht en exotische afbeeldingen, die de donkerste tijd van het jaar richting Kerstmis en Nieuwjaar verlichten. Dit is de perfecte plek voor mijn akoestische set."" (Progwereld)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
