"‘How do you go through such hardship, such pain, such injustice, and then come out with a sound like Calypso?’ De woorden van actrice Letitia Wright rijgen Ezra Collective’s vierde album in drie delen aan elkaar. Terwijl de wereld in de fik staat, verdeeldheid regeert en haat steeds gemakkelijker een podium krijgt, weet het jazzkwintet het zeker: samen vinden we altijd een weg terug naar vreugde. Hoe? ‘It's the afrobeat that makes you scream innit / The Dancehall blaring from the float / It's the garage on that pirate station.’ Ezra Collective is waarschijnlijk de succesvolste telg van de jonge Londense jazz-generatie: ze gaven ze hun Nederlandse doorbraak-shows op Lowlands 2023 (en ook al op Down The Rabbit Hole 2019), reikten de popwereld de hand via samenwerkingen met Jorja Smith, Loyle Carner en Olivia Dean en spelen volgend jaar zelfs in AFAS Live. "Here Because Of Hope" is een ode aan de reis van de zwarte diaspora, van reggae-invloeden op "The Last Stand", via Caribische calypso op "El Corazón", tot moderne R&B-jazz op "All I Need". Het is de reis die het collectief vormde, die van de pijn die de zwarte gemeenschap al generaties met zich meedraagt. Maar de grote vraag blijft: waarom klinkt zoveel zwarte muziek die uit pijn ontstaat zo vrolijk? Ezra Collective geeft deze spanning een klank, blijft zoals altijd groovy en dansbaar, maar neem "Don't Worry" en "Blow Your Trumpet": ze klinken melancholisch en staan beide deels in mineur. Misschien is dat precies wat bassist TJ Koleoso bedoelt als hij zegt dat ze ‘volwassener’ zijn geworden: ze hebben meer van de wereld gezien, meer leed moeten doorstaan, en weten zich daardoor beter uit te drukken dan ooit." (VPRO 3VOOR12)
"Het album Remain in Light van Talking Heads (en Brian Eno) uit 1980 was niet alleen een hypnotiserend mooie plaat, het meesterwerk verlegde de aandacht van de (kunst)pop van dat tijdperk ook naar een ander continent. Naar de tegen elkaar in stekende ritmes en tingelende gitaartjes uit Afrika, waarmee Talking Heads in eerdere platen ook al had gespeeld. Remain in Light was een vervolmaking van dat mixproces, en de invloed van het album is nog altijd voelbaar in de pop. De uitwerking van Remain in Light op het continent waaruit het de inspiratie putte, was niet minder groot. Dat blijkt nu uit de integrale coverversie van de Beninse Angélique Kidjo. De zangeres, een van de krachtigste Afrikaanse stemmen, hoorde in de plaat uiteraard de echos van de Nigeriaanse afrobeat van Fela Kuti, maar aan haar interpretaties te horen ook de Afrikaanse mystiek, in bijvoorbeeld het nummer Listening Wind. Je mond valt open, al bij het openingsnummer Born Under Punches." (Volkskrant)
"Soms vergt het een lange reis om terug te komen waar je bent begonnen. Zo ook voor Seun Kuti, zoon van de Nigeriaanse muzieklegende Fela Kuti. Aan het begin van zijn muziekcarrière wilde hij zich onderscheiden van zijn vader door niet klakkeloos diens ju ju ritmes (de percussieve ritmes waar alle muziek van Fela op was gebaseerd) over te nemen, maar een nieuw soort Afrikaanse muziek te maken met meer aansluiting met moderne popmuziek. Daarmee is hij echter nooit zo succesvol geworden als zijn vader met diens muziek. A Long Way To The Beginning is de terugkeer naar deze muziek als eerbetoon aan zijn vader. Dit doet hij met Egypt 80, Fela’s voormalige begeleidingsband, en de meesters op het gebied van deze muziek. Na al die jaren klinkt hun afrobeat swingender en gesmeerder dan ooit. Zo goed, dat gasttoetsenist Robert Glasper totaal omver wordt geblazen en nauwelijks is te horen. A Long Way To The Beginning bewijst dat het bloed kruipt waar het niet gaan kan."' (Muziekbank)
"Music Is the Weapon is a triple-disc package that contains both volumes of The Best of Fela Kuti volumes and the terrific documentary the title of this set comes from. There are a total of 13 tracks over the two discs, ranging from "Shakara," "Zombie," and "Sorrow Tears and Blood." Some cuts here, such as "Gentleman" and "Water No Enemy" are edited versions, while still others, such as "Shuffering and Shmiling," are the second parts of album-length jams. Nonetheless, while it's a bit irritating to not have entire tracks, this set makes for a quite decent sampler of Kuti's glory years". (Allmusic)
Een verzamelaar met afrobeat uit de jaren tachtig. De tijd dat de moderne AFrikaanse popmuziek voor het eerst toegang vond tot een groot internationaal publiek. Met onder andere Femi Kuti en Touré Kunda. (GR Muziekbank)
Voor velen buiten Kenia was het eerste deel van 'Kenya Special', dat in 2013 op het Soundway-label werd uitgebracht, een eerste kennismaking met de muziek die in de jaren '70 en '80 in het land gemaakt werd. De nadruk werd gelegd op songs en bands die niet makkelijk te categoriseren zijn en geen moeite hebben de regels en de grenzen van bestaande genres te doorbreken. Hier vind je dus geen cliché World Music. Ook voor dit tweede deel zijn de verzamelaars tot het uiterste gegaan om wederom een deel van een essentieel stuk Oost-Afrikaanse muziek en erfgoed te ontsluieren. (bron: Bertus)
"In 2007 was het vijftig jaar geleden dat Ghana als eerste van alle West-Afrikaanse landen zijn onafhankelijkheid verwierf. Om dat feit te herdenken brengt Otrabanda Records een verzamel-cd uit met Ghanese muziek. Centraal op deze verzamelaar staat de band Bokoor, in 1971 opgericht door de Brit John Collins met een keur aan lokale muzikanten. In 1982 richtte Collins zijn eigen studio op. Dat was niet altijd even makkelijk, maar toch wist Collins daar nog ongeveer 200 Ghanese artiesten op te nemen. Vier van deze groepen staan ook op Bokoor Beats waarvan de spectaculaire Afrobeat van de Mangwana Stars het meest in het oor springt." (PdK, Muziekweb.nl)
Parijs, de broedplaats voor nieuwe Afrikaanse muziek, het New Orleans van Europa met kruisbestuivingen tussen Afrikaanse, Arabische, Latijsn-Amerikaanse en Westerse trends in de muziek. Kisangany Esperant heeft dankbaar gebruik gemaakt van dit vruchtbare klimaat. Hij wist de koning van de Congoleze rumba, Papa Wemba, te strikken om samen met hem een album vol te zingen met aanstekelijke dansmuziek. Paris Match, een wedstrijdje of een op elkaar passend tweetal? (GR Muziekbank)
Fela Kuti, de man die zo'n belangrijke rol speelde in de eerste golf van waardering van 'wereldmuziek', met name de Afrikaanse, onder een breed publiek in de Westerse landen. Die ook de Afrikanen de waardering voor hun eigen tradities en vernieuwende creativiteit terug gaf. Dat verdient een box. (GR Muziekbank) "Nigeria's Fela Kuti is difficult to anthologize, since his groundbreaking Afro-beat fusion of funk, bebop, and James Brown seldom led to tunes clocking in at less than ten minutes, and they usually ran much longer. As a case in point, this three-disc box set has only 16 tracks, but don't fret, the circular, urgent path of this exciting music pulls you in to Fela's world, where time moves according to his recipe. Novice listeners should probably pick up The Best Best of Fela Kuti double-disc first, but this set makes a good second purchase, since there is little overlap between the two collections. King of Afrobeat includes a 36-page booklet and extensive liner notes by David Toop." (Allmusic)
Wie houdt van de ritmes en het soulvolle geluid van de West-Afrikaanse muziek is bij Mandinka aan het goede adres. De acht-koppige band brengt hun boodschap vol overgave in alle klankleuren. In de teksten wordt gereflecteerd op het bestendigen van, en goed omgaan met, de door de Afrikaanse landen verworven onafhankelijkheid. (GR Muziekbank)
"When the West African nation of Guinea achieved independence in 1958, the new government hastened to encourage local art forms. Within a few years, each region had its own orchestra and Bembeya Jazz (named for a river flowing through their South-Western home province) was considered the best of all. Fronted by Aboubacar Demba Camara¹s visceral yet sensitively phrased vocals, the sinuous, glistening guitar of Sékou "Diamond Fingers" Diabaté and a full-blooded brass section, the band became a national institution and the first Guinean ensemble to perform outside Africa. These 26 tracks were originally released as 45 RPM singles and on LPs from the Syliphon label and if the sound quality varies, the music has held up remarkably well. Bembeya's nonpareil synthesis of slow-simmering Latin rhythms with otherworldly Islamic traditions constitutes a priceless legacy that simply must be heard. Fans of 1960s Congolese music and Senegal's Orchestre Baobab will adore them. --Christina Roden" (Amazon)
"A compilation of songs from three albums. The sound is from the "synchro system" end of the spectrum, with slightly psychedelic guitar effects here and there and loping beats bumped out by a collection of talking drums as well as the usual drum kit. The ukulele makes itself heard above all other instruments as necessary, alternating between careful plucking and distorted filler runs. For a quick look at the work that brought Ade back onto the scene, Return of the Juju King makes for a nice reprise, though ultimately the Nigerian releases might be better suited for a full representation." (Allmusic).
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
