"Floating Points (de dj-naam van Sam Shepherd, 40) schrijft verrassend goede orkestmuziek. Dat is zeldzaam: niet elke muzikant excelleert in een vreemde omgeving. Verrassend is het tegelijkertijd niet, want de elektronische muziekproducer Shepherd is opgeleid als klassiek pianist. Ook is de Engelsman gepromoveerd als neurowetenschapper, al is de vraag hoeveel dat zegt over iemands compositietalent. "Mere Mortals" is een balletwerk, gebaseerd op de mythe van Pandora. Dansmuziek is dansmuziek, lijkt Shepherd te denken, of het nu in een technoclub of een danstheater is. Zijn synthesizers en het San Francisco Ballet Orchestra wisselen elkaar slim af. Er zijn duivels percussieve passages ("Rage Of The Gods"), stukjes op de grens van minimal music en ambient ("Zeus Command") en jazzy strijkorkesten ("Hope Taking Flight"). Alleen bij het onnodig dwepende "Pandora’s Theme" is de samenhang even zoek." (Volkskrant; 3 uit 5 sterren)
"Dit zijn absoluut de jaren van Hania Rani. Sinds haar grote doorbraak met haar derde officiële album "Ghosts" (2023) heeft de wereld haar groots omarmd. De muziek die Rani voor "Sentimental Value" schreef is wederom zeer bijzonder. In sfeer niet echt heel afwijkend van hoe we haar kennen (gelukkig niet!) maar qua intensiteit en ingetogenheid zeker wel. Het is prachtig hoe ze aftastend de klanken neerlegt vooral als ze alleen achter de vleugel zit. De arrangementen en orkestraties zijn dromerig en atmosferisch en geven de stukken eerlijke emoties mee. We weten dat Rani een klassieke achtergrond heeft en waar de albums onder haar eigen naam vele elektronische velden verkennen doet ze dat ook op deze soundtrack al net zo. Het geeft vaak ondefinieerbare extra klanken aan de stukken, al geven de met orkest opgenomen stukken nog kleurrijkere extensie geven aan haar composities. De soundtrack van Sentimental Value is daarmee een rijke aanvulling op een oeuvre dat zich razendsnel doorontwikkelt." (Written In Music; 4,5 uit 5 sterren!)
"Met "The Summer Portraits" bevestigt Einaudi opnieuw zijn ongeëvenaarde talent om verhalen te vertellen met muziek. Het album, bestaande uit dertien stukken, is geen willekeurige verzameling nummers, maar een compleet zomerverhaal. Het vangt de essentie van dit seizoen: van de vreugdevolle ochtenden vol mogelijkheden, tot het zachte, weemoedige afscheid aan het einde. Het is een album dat ons uitnodigt om in alle rust de zomer in al zijn facetten te beleven. De plaat opent met "Rose Bay", een stuk dat eerder al werd uitgebracht. Het voelt als een zomerse ochtend, met zachte strijkers en lichte pianomelodieën die een gevoel van verwachting en hoop oproepen. Dit thema wordt verder uitgewerkt in "In Sequence", waar warme klanken ons omarmen en welkom heten in het seizoen. Einaudi laat echter ook de gelaagde kant van de zomer zien. In "To Be Sun" voel je hoe subtiel hij emoties weet te vangen. Het stuk balanceert tussen een diep verlangen en een troostende hoop." (Dansende Beren; 4 uit 5 sterren)
"There is just something about this music that enraptured me from the first moment I heard it. Perhaps it is in the way Richter takes the classical renaissance composing style and re-frames it for contemporary audiences; perhaps it’s the beauty of the main theme, and the delicacy of the recurring cor anglais performance of it; perhaps it’s something in the drama inherent in the story of these two strong, powerful women being forced into conflict with each other in order to satisfy the egos of the men they ruled. I can’t quite put my finger on it. But whatever it is, I stand by my statement that this is Max Richter’s career high film music composition to date, which will surely appeal to anyone whose taste in scores includes richly rendered but staunchly minimalist orchestral writing, enlivened with a dash of period romance." (moviemusicuk.us)
"Discussing his work on the Hamnet soundtrack, Richter explained: 'In composing the score, I used the basic elements of Elizabethan music—period instrumentation, grammar, and sensibility—but applied them in ways that emerge directly from the story’s psychology. Having read the script before shooting, I sketched ideas reflecting themes of familial love and loss, our place in the natural world, and Agnes’ inner journey. Chloe incorporated some of these during filming, and they also informed the edit, providing a foundation for the musical architecture. Agnes is the film’s fulcrum, and I developed a choral language for her that underpins much of the story. The women’s voices are used in ways an Elizabethan composer would recognize, as well as purely for psychological and emotional color. It was a joy to work on this remarkable film with such an extraordinary creative team'." (Deutsche Grammophon)
"De Nederlandse première van Eusa vond in mei 2016 plaats in het Utrechtse Vredenburg. Een nonchalant geklede en weinig tot niet communicerende Yann Tiersen betrad met een fles bier in de hand het podium, startte handmatig een bandrecorder met natuurgeluiden, nam plaats achter de piano en begon te spelen. Het werd een boeiend uur met 18 gloednieuwe pianostukken. Wel heel veel informatie als je het nog niet eerder kende. Maar Tiersen heeft zijn nieuwe werk live opgenomen in de beroemde Abbey Road studios. Gelukkig maar. De piano klinkt prachtig warm en vol. Het blijft natuurlijk Yann Tiersen met de mooie melodieën in octaven gedubbeld en de dromerige arpeggios. Maar bovenal spreekt de intense muziek meer tot de verbeelding dan ooit. Het vergt een paar luisterbeurten voordat alles op zn plaats is gevallen, maar dan verkleeft het ook met de hersenpan om nooit meer los te laten. Ontegenzeggelijk behoort "Eusa" dan ook tot Tiersens beste werk tot nu toe." (Luc van Gaans, Platomania)
Nils Frahm (Hamburg, 20 september 1982) is een Duits muzikant en componist woonachtig in Berlijn. Hij treedt op solo, maar ook in samenwerking met andere artiesten als Anne Müller, F.S. Blumm, Ólafur Arnalds en Peter Broderick. Zijn voornaamste instrument is de piano. Frahm staat bekend om zijn instrumentale, minimalistische en experimentele werken waarin hij (neo-)klassieke elementen mixt met elektronische muziek. Live improviseert hij delen van zijn show en maakt hij gebruik van experimentele instrumenten als toiletborstels. (Bron: Muziekweb).
"Zelf noemt de IJslandse componist zijn Deutsche Grammophon-debuut een melancholische en optimistische muzikale reis, gebaseerd op de mythe van Orpheus. Die muziek moet samen met het werk van onder anderen Max Richter dé DG-troef worden op het gebied van de aansprekende hedendaagse muziek. En direct aanspreken doet Orphée. Schijnbaar simpele repetitieve melodielijnen van eenzame instrumenten dobberen in een stemmig elektronisch bad of worden omringd door oude radiostemmen. Gezamenlijk vormen de stukken een reis door een landschap, een leven dat culmineert in de meesterlijke Orphic Hymn vol renaissance-invloeden, gezongen door Theatre of Voices van Paul Hillier. Het geheel voelt als een soort wedergeboorte, een nieuw licht, zegt Jóhannsson tevreden. Ik ben heel benieuwd hoe het pad zich vervolgt. (Paul Janssen, Klassieke Zaken)
Ingetogen pianominiatuurtjes met een rustgevende werking en vaak met een melancholieke lading. Soms krijgt de piano gezelschap van een cello, wat de muziek een extra herfstig karakter geeft. Er zijn lijnen naar Erik Satie te leggen, maar ook naar verstilde soundtrackmuziek en soms New Age. Dit album stamt uit 2004 en sindsdien is populariteit van de pianist exponentieel gestegen. Vandaar dat we ons ook richten op albums van vóór zijn grotere bekendheid.
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
