"In forestry, a flur is a corridor that is cleared through an area of woodland, designed to maintain the strength and health of the area’s ecology. For German neo-classical composer Martin Kohlstedt, though, the concept of a flur became a guiding principle when his creative life was thrown into Covid chaos. Lockdown is as tedious to read about as it is to live through, but Kohlstedt’s case is particularly stark, as it meant an enforced end to performing alongside the GewandhausChor, a fifty person choir based in Leipzig. His improvised piano and electronics performances have seen him establish enviable fanbases both live and online. Undeterred by enforced confinement to his Weimar apartment early in 2020, his creative energies quickly coalesced around the one remaining option left open to him and he set about assembling his first solo piano album since 2014’s Nacht." (Loud And Quiet)
"Met "The Summer Portraits" bevestigt Einaudi opnieuw zijn ongeëvenaarde talent om verhalen te vertellen met muziek. Het album, bestaande uit dertien stukken, is geen willekeurige verzameling nummers, maar een compleet zomerverhaal. Het vangt de essentie van dit seizoen: van de vreugdevolle ochtenden vol mogelijkheden, tot het zachte, weemoedige afscheid aan het einde. Het is een album dat ons uitnodigt om in alle rust de zomer in al zijn facetten te beleven. De plaat opent met "Rose Bay", een stuk dat eerder al werd uitgebracht. Het voelt als een zomerse ochtend, met zachte strijkers en lichte pianomelodieën die een gevoel van verwachting en hoop oproepen. Dit thema wordt verder uitgewerkt in "In Sequence", waar warme klanken ons omarmen en welkom heten in het seizoen. Einaudi laat echter ook de gelaagde kant van de zomer zien. In "To Be Sun" voel je hoe subtiel hij emoties weet te vangen. Het stuk balanceert tussen een diep verlangen en een troostende hoop." (Dansende Beren; 4 uit 5 sterren)
"In 2019 debuteerde de Poolse Hania Rani met het minutieuze Esja. Opvolger Home laat opnieuw de fijnzinnigheid van haar pianospel horen, maar de totstandkoming ging bewust anders en ze wilde dat Home een toevoeging werd op die voorganger. Op Home vult Rani de akoestische muziek aan met elektronische klanken. Ze wilde dat haar muziek de kracht van de verbeelding zou uitstralen. Daarvoor moet je soms nieuwe ideeën of werkwijzen aanvaarden. Buiten kijf staat dat Rani met een piano wel raad weet en opnieuw staat haar spel bol van emotie. Met Letter to Glass brengt ze een ode aan een van haar inspiratiebronnen: Philip Glass. In dit nummer is tevens goed te horen hoe zij stiltes aangrijpt om binnen haar muziek een verhaal te vertellen. Ook kreeg Rani deze keer onder meer hulp van bassist Ziemowit Klimek en drummer Wojtek Warmijak, wat een rijke aanvulling op haar geluid met zich meebrengt." (Muziekweb)
"De Nederlandse première van Eusa vond in mei 2016 plaats in het Utrechtse Vredenburg. Een nonchalant geklede en weinig tot niet communicerende Yann Tiersen betrad met een fles bier in de hand het podium, startte handmatig een bandrecorder met natuurgeluiden, nam plaats achter de piano en begon te spelen. Het werd een boeiend uur met 18 gloednieuwe pianostukken. Wel heel veel informatie als je het nog niet eerder kende. Maar Tiersen heeft zijn nieuwe werk live opgenomen in de beroemde Abbey Road studios. Gelukkig maar. De piano klinkt prachtig warm en vol. Het blijft natuurlijk Yann Tiersen met de mooie melodieën in octaven gedubbeld en de dromerige arpeggios. Maar bovenal spreekt de intense muziek meer tot de verbeelding dan ooit. Het vergt een paar luisterbeurten voordat alles op zn plaats is gevallen, maar dan verkleeft het ook met de hersenpan om nooit meer los te laten. Ontegenzeggelijk behoort "Eusa" dan ook tot Tiersens beste werk tot nu toe." (Luc van Gaans, Platomania)
"De baanbrekende componist en pianist Ludovico Einaudi brengt met "Undiscovered II" een nieuwe selectie aan verborgen parels uit zijn grote repertoire samen. Het is de opvolger van "Undiscovered I" (2020) en bestaat uit nummers die Ludovico persoonlijk heeft samengesteld. Het album bevat hiervoor nooit eerder fysiek uitgebrachte nummers en een solo-pianoversie van het wereldwijd bekende "Experience"." (Platenzaak)
Nils Frahm (Hamburg, 20 september 1982) is een Duits muzikant en componist woonachtig in Berlijn. Hij treedt op solo, maar ook in samenwerking met andere artiesten als Anne Müller, F.S. Blumm, Ólafur Arnalds en Peter Broderick. Zijn voornaamste instrument is de piano. Frahm staat bekend om zijn instrumentale, minimalistische en experimentele werken waarin hij (neo-)klassieke elementen mixt met elektronische muziek. Live improviseert hij delen van zijn show en maakt hij gebruik van experimentele instrumenten als toiletborstels. (Bron: Muziekweb).
"Zelf noemt de IJslandse componist zijn Deutsche Grammophon-debuut een melancholische en optimistische muzikale reis, gebaseerd op de mythe van Orpheus. Die muziek moet samen met het werk van onder anderen Max Richter dé DG-troef worden op het gebied van de aansprekende hedendaagse muziek. En direct aanspreken doet Orphée. Schijnbaar simpele repetitieve melodielijnen van eenzame instrumenten dobberen in een stemmig elektronisch bad of worden omringd door oude radiostemmen. Gezamenlijk vormen de stukken een reis door een landschap, een leven dat culmineert in de meesterlijke Orphic Hymn vol renaissance-invloeden, gezongen door Theatre of Voices van Paul Hillier. Het geheel voelt als een soort wedergeboorte, een nieuw licht, zegt Jóhannsson tevreden. Ik ben heel benieuwd hoe het pad zich vervolgt. (Paul Janssen, Klassieke Zaken)
De Italiaanse componist brengt nu zijn box met de 7 albums van zijn project Seven Days Walking een lange wandeling die start bij het thema Day One, gevolgd door zes albums met variaties op Day One. Dit project is een metafoor van ons dagelijks leven dat beïnvloed wordt door onze gemoedstoestand en onze omgeving. Van de eerste noot herkennen we de typische Einaudi-sound: een prachtige mengeling van zachte strijkers en hypnotiserende melodieën. Seven Days Walking, gecomponeerd voor piano, viool en cello, brengt een meditatiemoment tot bij de luisteraar.
Ingetogen pianominiatuurtjes met een rustgevende werking en vaak met een melancholieke lading. Soms krijgt de piano gezelschap van een cello, wat de muziek een extra herfstig karakter geeft. Er zijn lijnen naar Erik Satie te leggen, maar ook naar verstilde soundtrackmuziek en soms New Age. Dit album stamt uit 2004 en sindsdien is populariteit van de pianist exponentieel gestegen. Vandaar dat we ons ook richten op albums van vóór zijn grotere bekendheid.
"Ook al doet de naam Max Richter geen belletje rinkelen, je hoorde ongetwijfeld al zijn muziek langskomen in een kwalitatieve hoogwaardige film of serie. The Leftovers, My Brilliant Friend, The Last of Us, Arrival en Ad Astra zijn slechts enkele titels waarin je de composities van de in Duitsland geboren Engelsman kan horen. Zijn grootste succes was echter "The Blue Notebooks", zijn tweede langspeler uit 2004. De plaat fungeerde als protest tegen geweld in het algemeen en de invasie in Irak in het bijzonder. Deze langspeler viert dit jaar haar twintigjarige jubileum. Richter vond de tijd dan ook rijp om op tour te trekken met het album, en om een nieuwe plaat te componeren die live perfect naast de nummers van z’n succes-lp kan passen. Het resultaat van die nieuwe composities is terug te vinden op zijn negende worp "In a Landscape." (Dansende Beren; 4 uit 5 sterren) Op 28 november 2024 komt Max Richter naar Koninklijk Theater Carré in Amsterdam.
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
