"Slightly more warmth and detail emerges in DGs 20-bit remastering of Lazar Bermans 1977 recording of Liszts Années de pèlerinage compared to the labels earlier CD edition. As a technician, Berman is extraordinary in terms of sheer evenness, control, and rhythmic panache, yet he always channels his considerable craft toward musical ends. Its a relief, for example, to hear octave passages in Orage, Vallée dObermann, and the Dante Sonata shaped in sentence-like phrases rather than banged out. In turn, the Tarantellas repeated notes sound like quicksilver pearls rather than pellets. This set remains the reference Années de pèlerinage." (Jed Distler, Classics Today; cijfers: 10 voor artistic quality en een 9 voor sound quality; klik op onderstaande link voor complete tekst)
Luister-10 in Luister 2/2006: "Soms hebben reclametekstschrijvers gewoon gelijk. Pollini is inderdaad 'the greatest of all living Chopin interpreters'. Hij realiseert als beste de spanning tussen Chopins klassieke wortels en zijn romantische inborst, tussen diens vocaal aandoende melodiestijl en de wil expressie op te wekken binnen het klassieke decorum. Expressie uit zich bij hem niet in dierbaar sentiment maar in emotionele weerbarstigheid. Dat maakt zijn uitvering even a-modieus als onontkoombaar."
"De evolutie van de historisch geïnformeerde uitvoeringspraktijk is een eind gekomen maar de pianisten laten zich Bachs repertoire voor toetseninstrumenten terecht niet ontzeggen. Wat de partita's betreft zijn er heel fraaie uitgaven met klavecimbel (o.a. Pinnock) en piano. Zo is er een eerdere Schiff-opname uit 1983. Na jaren van verdere studie en optredens voelde András Schiff dat hij zoveel dieper in de stukken was doorgedrongen dat hij met een nieuwe registratie de muziek (nog) beter tot z'n recht kon laten komen. Hij maakt dat waar: hij houdt de grote lijnen strakker, de frases zijn doelgerichter en door alles heen geeft hij blijk van een superieure beheersing. Hij is een virtuoos pianist en hij behandelt de stukken als echte pianowerken. Hij romantiseert, licht, in langzame frases en laat zijn vingers die vrije loop in snelle delen. Het danst zeker, soms wel heel snel. Het is een live-registratie, dat maakt het tot een extra indrukwekkende prestatie." (Hans Quant, Luister; waardering: 5 uit 5 sterren)
Fascinerend portret van deze zwijgzame en ondoorgrondelijke meester-pianist. Opgenomen in het Theatre Des Champs-Elysées, 4 november 2002. De pianist speelt 'Sonate Nr. 9' van Beethoven, 'Zes Dansen voor Piano' van Komitas en 'Sonate Nr. 7' van Prokofjev. Film van de befaamde Bruno Monsaingeon.
Zondag 18-10-2009 speelt Brautigam Haydn-sonates in het Muziekcentrum Enschede. "Listeners seeking all Haydn's solo keyboard music performed on a fortepiano in digital sound need look no further. Ronald Brautigam's 15-disc set contains everything the great Austrian wrote for the instrument: 63 piano sonatas and 25 miscellaneous works, plus The 7 Last Words in an arrangement authorized by Haydn. Thankfully, this has more virtues than mere completeness. Brautigam is a skilled pianist who makes the switch to fortepiano with no perceptible problems. Here, his touch is light, his tone strong, and his sound full without being clangorous. Beyond technique, Brautigam is also a talented interpreter and his playing here is ideally adapted to Haydn. His early sonatas are breezy, his middle sonatas witty, and his late sonatas are, in terms of style and substance, the equal of any Mozart ever wrote for the instrument." (J. Leonard, Allmusic; 4,5 uit 5 sterren) Door ClassicsToday (volg de link) bekroond met 2 tienen!
Leif Ove Andsnes embarks on a major project which marks a new departure for the internationally acclaimed pianist and exclusive EMI Classics artist. Together with South African-born visual artist Robin Rhode, they have created a special programme entitled "Pictures Reframed" which centres around Mussorgskys epic piano cycle Pictures at an Exhibition combining music, video and still imagery. (EMI) Zie Luister 662 met een 'making of'-reportage.
"Bachs Goldberg variaties door Gould hoort zeker in het rijtje belangrijkste opnamen van de 20ste eeuw. Gould maakte tenminste twee erkende opnamen van het werk, in 1955 en 1981. Dielaatste is onderwerp van een film door Bruno Mosaingeon. Glenn Goulds vertolking is niet alleen boeiend en pakkend (alleen al als demonstratie van Fingerfertigkeit), maar heeft ook echt grootse kanten, al wordt over het eindresultaat verschillend geoordeeld. Zo zullen de momenten van agressieve staccato articulatie, de erg beweeglijke tempi, de merkwaardige (en storende) vocalises niet ieders cup of tea zullen zijn. Bewonderaars zullen wijzen op een overdosis zelfbewustzijn en excentriciteit. De documentaire die de vaak door haast provocerende vraagstelling van Monsaingeon bij Gould uitgelokte intelligente, gedurfde uitspraken, de discussies voorafgaand aan de uitvoering, is minstens zo interessant. De gewetensvolle documentalist besteedde liefst 5 jaar aan voorbereidend werk en de opnamen. Dat is goed te merken." (Musicalfeiten)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
