"The Messthetics – een luidruchtig jazztrio bestaande uit gitarist Anthony Pirog en de ritmesectie van de legendarische hardcoreband Fugazi – vonden in 2024 in tenorsaxofonist James Brandon Lewis een gelijkgestemde. Het album dat ze toen uitbrachten was een van de sterkste, meest veelzijdige improplaten van het jaar. En de optredens die het kwartet ook in Nederland gaf, waren minstens zo allesverzengend. Meteen na de tournee zijn ze weer met z’n vieren de studio ingegaan voor deze onstuimige opvolger. De combinatie van voortdurend schurende, bijna punkachtige gitaar, bas en drums met de intense sound die James Brandon Lewis uit zijn tenorsax weet te ontlokken, levert geen gemakkelijk behapbare muziek op. Wel zorgt het voor voortdurend spannende composities waarin de vier elkaar geen moment rust gunnen. Ook als ze even gas terugnemen voel je dat de explosieve notenreeksen van Lewis nooit lang uit zullen blijven. En dat is een heerlijk gevoel." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Sylvie Courvoisier (piano) en Mary Halvorson (gitaar) spelen in elkaars bands en brachten als duo al twee albums uit. Maar het nu verschenen "Bone Bells" is hun mooiste werk samen. Voor dit album componeerden ze elk vier stukken, die ze vervolgens samen invulden en verfijnden. Heel fraai hoe de dunne, prikkelende gitaarlijnen van Halvorson zich verweven met het wijdlopige, maar altijd elegante pianospel van Courvoisier. Voorzichtig zoeken de twee steeds naar de juiste manier om elkaars stukken te verrijken. Soms laten ze noten samenvallen, om dan weer speels van elkaar weg te lopen. De stukken van Courvoisier neigen soms naar klassieke (kamer)muziek, waar Halvorson voor haar doen alles vrij compact houdt. Ze geeft Courvoisier soms alle ruimte voor barok pianospel om dan weer met een mooi gitaarloopje de accenten te verleggen. Heel subtiel zoals dit duo steeds een eenvoudig motief of walsje uitbouwt tot een kluwen van noten, die toch transparant blijft." (de Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Op het album "Dream Archives" speelt de Amerikaanse pianist Craig Taborn samen met Tomeka Reid (cello) en Ches Smith (drums en vibrafoon). Het trio was november 2025 nog in het Bimhuis te zien, alleen wisten we toen niet dat ze dit bij vlagen verbijsterende album al bijna twee jaar eerder hadden opgenomen, en dachten we ten onrechte dat we Taborn wel een keertje konden overslaan. Niet dus. Het samenspel is zo knap, de improvisaties van het trio zijn zo rijk en het spel van Taborn zo ingehouden en tegelijk uitdagend, dat je na beluistering van "Dream Archives" vooral hoopt op een herkansing. In de vier eigen stukken van Taborn ontluiken in de atonale improvisaties soms de mooiste melodielijnen van Reid. Fraai is de combinatie van de vibrafoon en piano in "Enchant", maar het mooist is misschien wel de meeslepende versie van Geri Allens "When Kabuya Dances", het melodische hart van dit album." (de Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"As in other recent works, Henry Threadgill appears here solely as composer and conductor. "Listen Ship" unfolds as a kind of suite, with 16 episodes of varying lengths, marked by the letters "A" to "R." These range from the 40 seconds of "Q" to the eight minutes of "R." Repeated listens reveal that the durations of the pieces serve the unfolding of a meticulously crafted narrative architecture. The brief, elegiac, and sparse opening episode, entrusted to the pianos, is followed by just over two minutes of the guitar ensemble, weaving a dancing, circular figure: a dense thread that sets the stage for many subsequent episodes, where distinguishing individual voices within the thick texture is futile. Even less feasible is separating written parts from improvised ones: everything flows, generating form and meaning. Like a fine tapestry, it's not the individual thread but the overall design that emerges." (All About Jazz, 5 uit 5 sterren) De stukken worden gespeeld door 9 musici, waaronder gitarist Bill Frisell.
"However edgy and angular Mary Halvorson’s music gets, powerful melodies and inviting harmonies always drift below even the stormiest surface, giving the much-lauded New York composer and guitarist an appeal way beyond the avant garde. "About Ghosts" features an expanded version of her Amaryllis ensemble, which made one of 2024’s standout jazz albums, "Cloudward". The lineup retains Adam O’Farrill (trumpet), Jacob Garchik (trombone), Patricia Brennan (vibraphone), Nick Dunston (bass) and Tomas Fujiwara (drums), augmented by Blue Note Records’ fiery, gospelly alto-sax star Immanuel Wilkins and the rugged, Wayne Shorter-like tenorist Brian Settles. The excitement of Halvorson’s music is not cinematic or illustrative, but in the kaleidoscopic fascination of its internal symmetries and conflict. Melody parts play rhythm patterns, then the melodies bend while the rhythms push on. Her harmonies sometimes echo jazz big bands, at others contemporary classical." (Guardian; 4 uit 5 sterren)
"Op zijn vrolijke album Still Dreaming uit 2018 roept Joshua Redman de geest op van zijn overleden vader, saxofonist Dewey Redman (die in 2006 overleed), en de avontuurlijke samenwerking van de oudere Redman met zijn oude vriend en bandleider Ornette Coleman. De jongere Redman haalt met name inspiratie uit Colemans Old and New Dreams-band, waarin ook zijn vader speelde, samen met cornettist Don Cherry, drummer Ed Blackwell en bassist Charlie Haden. Old and New Dreams, een uitloper van Colemans eerdere kwartet uit de jaren 60 (dat actief was van 1976 tot 1987), was een grensverleggend ensemble vol bluesy lyriek, atonale harmonieën en hectische swing. Dit was bedwelmende freejazz, maar met een aardse jaren 70-soulfulness. Hetzelfde zou vrijwel gezegd kunnen worden van Redmans groep, aangezien elk van de spelers in zijn kwartet, waaronder trompettist Ron Miles, bassist Scott Colley en drummer Brian Blade, een vergelijkbaar kinetisch, bijna bovennatuurlijk gevoel voor groepsspel heeft" (All music)
"De exuberante gitarist Goudsmit is op dit album verdrongen door Anton de bezonkene. En dat dankzij corona: ‘‘Aan elke aanslag, voicing, of wat voor detail dan ook, kon geduldig aandacht worden besteed alsof het een fijn breiwerk was. Ik hoop dat het je goed in het gehoor ligt.’’ Veel vrije tijd leverde dit mooie album op, waarvan de muziek werd uitgeprobeerd op Goudsmits kat Molly. En die zag dat het goed was. Ton Petit kwam vervolgens midden augustus 2020 tot stand in Studio Warning, samen met bassist Sean “The Dude” Fasciani en drummer Tim Hennekes. Van de zes stukken waren er vijf van de gitarist, de zesde, Mont Blues, was van Fasciani. Mysterieuze titels, zoals Graat/Paling, El Hugonote/Franje, Desbarato/Karma-tic. Is er dan geen uitbarsting van de ADHD-Goudsmit? Jazeker, in The Fridge. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan." (Jazzism)
"John Coltrane, Sonny Rollins and David S. Ware cast long shadows over this fifth release from the James Brandon Lewis Quartet. These tenor saxophone titans have influenced Lewis since his breakout major-label debut "Divine Travels" (2014). Yet while their legacy is acknowledged, it never overshadows the bold, present-tense expression of Lewis's own voice. He does not merely walk in their footsteps—he charts new terrain using the foundation they helped lay. "Mr. Crick" finds Lewis at his most Rollins-esque—not in imitation, but in approach. Its melodic construction and rhythmic elasticity echo the sound and spirit of a long-lost 1960s jazz classic, though its execution is unmistakably contemporary. With "Abstraction Is Deliverance", James Brandon Lewis honors his musical ancestry not through mimicry but through mastery. His quartet does not replicate the past—it radiates from it, illuminating new directions with conviction, intellect and soul." (All About Jazz)
"Alles ademt jazzgeschiedenis aan het album dat de New Yorkse gitarist Marc Ribot op 30 juni 2012 in de legendarische jazzclub Village Vanguard opnam. Van de zes stukken zijn er twee van John Coltrane en twee van Albert Ayler, de twee tenorgiganten die in de jaren zestig in dezelfde club legendarische live-platen vastlegden. Dat is geen toeval, want de bassist in Ribots trio is niemand minder dan Henry Grimes, die in 1967 zelf nog met Ayler in de Vanguard stond (onder toeziend oog van John Coltrane). Het is naast een fabelachtig spelende Ribot vooral Grimes die alle ruimte krijgt en neemt om te schitteren. Drummer Chad Taylor voelt de door Ribot gewenste tempowisselingen perfect aan. Fraai hoe in Aylers The Bells alles even wordt stilgelegd ten faveure van Grimes. En heerlijk hoe Ribot bijna getergd losgaat in Coltranes Sun Ship. Een ode aan het verleden zonder een nostalgie. Hier wordt op het scherpst van de snede gemusiceerd." (Gijsbert Kamer, Volkskrant; waardering: 4 uit 5 sterren)
"Wie sein frühes Vorbild Miles Davis hat der polnische Trompeter eine spezielle Begabung dafür, großartige Bands zu besetzen und diese hier, in der Welthauptstadt des Jazz formiert, ist besonders vielversprechend: Das Bass-und-Schlagzeug-Gespann aus Thomas Morgan und Gerald Cleaver ist eines der einfühlsamsten in der heutigen improvisierten Musik, während der in Kuba geborene Pianist David Virelles, beeinflusst von rituellen Musiken, aber auch von Thelonious Monk und Andrew Hill, besonders feine Antennen für das dunkle Brüten und das kultivierte Grauen in Stankos freien Balladen zu besitzen scheint. In den Uptempo-Stücken betreten alle Vier Neuland, mit aufregenden Resultaten. Dieses Doppelalbum voll neuer Stanko-Kompositionen ist von den Gedichten der 2012 verstorbenen polnischen Literatur-Nobelpreisträgerin Wislawa Symborska inspiriert. Stanko: Sie zu treffen und mich mit ihrer Poesie zu beschäftigen, gab mir den Anstoß zu dieser Musik, die ich nun respektvoll ihrem Andenken widmen möchte." ECM)
"Nuit blanche is een nieuwe cd van het Tarkovsky Quartet. Dit kwartet bracht al eerder twee cd’s uit geïnspireerd op het werk van de Russische regisseur Andrei Tarkovsky. De muziek van pianist François Couturier, celliste Anja Lechner, sopraansaxofonist Jean-Marc Larché en accordionist Jean-Louis Matinier is zeer ECM label-waardig.Regisseur Tarkovsky stond bekend om zijn lange shots en vaak tergend langzame camerabewegingen. Voor hem was filmen veelal een transcendente meditatie. Voor het grote publiek waren zijn films vaak te langdradig, te somber en daardoor ontoegankelijk." (VPRO Vrije Geluiden)
"De afgelopen twintig jaar heeft Mary Halvorson zichzelf gedefinieerd als een rusteloze, avontuurlijke en bijna grenzeloze muzikante: ze is gitariste, componiste, improvisator en bandleider. Net als Anthony Braxton of Charles Mingus is haar muzikale honger naar variatie in geluiden, texturen, expansieve harmonie, drama en dynamiek binnen een gegeven ensemble onbedwingbaar; dit wordt openlijk weerspiegeld in haar vele opnames. Halvorsons composities op Cloudward zijn indrukwekkend. Ze houdt rekening met de sterke punten van individuele spelers als solisten en rekent tegelijkertijd op hen als ensemblespelers. Ze ent en rijgt gestreepte post-bop harmonie, randloze dissonantie en kinetisch drama tegelijkertijd, en vervaagt dan de randen expressionistisch in het maken van een gedetailleerd, veelzijdig, resonerend, diep bevredigend geheel uit schijnbaar ongelijksoortige individuele elementen."(AllMusic; 4 uit 5 sterren)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
