"Van een sociaal bewust kwartet dat, met gitaar als wapen, de deplorabele status van hun Verenigd Koninkrijk fileerde, naar een band die je ook liet dansen op de in punkfunk en disco gegoten maatschappijkritische boodschap. Het Noord-Engelse Yard Act heeft in vijf jaar met twee albums een ontwikkeling doorgemaakt die nu doorzet. Op het derde album verruilt zanger en frontman James Smith dat kenmerkende praatzingen, zo nu en dan voor zang. En ook tekstueel neigt Smith met poëtischer, soms zelfs surrealistische teksten naar meer introspectie.Gebleven is de gedrevenheid. In "Empty Pledges" stapelt de ergernis over loze beloften zich op tot een zinderende climax waarin muziek en dichter elkaar tot steeds grotere hoogten stuwen. Het zijn de combinaties en tegenstellingen die elk ijzersterk liedje naar een hoger plan tillen. Het culmineert in het weergaloze "The Thrill Of The Chase": punkverbetenheid, funky slaggitaartje, luidruchtige rockgitaar en dat alles in het gareel gehouden door een hard meppende snaredrum." (Volkskrant; 5 uit 5 sterren!)
"Ze waren nog maar 18 toen de jongens van Iceage debuteerden met het even korte als furieuze album "New Brigade". Postpunk was nog niet in de mode bij gitaarbands, en de schreeuwerige Nick Cave-achtige vocalen van zanger Elias Rønnenfelt klonken ondanks het The Birthday Party-epigonisme van de krassende gitaren in de begeleiding toch gemeend. Iceage groeide in alle opzichten. De jongens werden mannen en de muziek werd veelzijdiger. Inmiddels zijn ze toe aan hun zesde en beste album "For Love Of Grace & The Hereafter". Dat volgt vijf jaar na "Seek Shelter", waarop de band met gospelkoortjes en countryrock-escapades steeds meer van hun postpunk-verleden afdwaalden. Iceage klinkt op dit album puntig, rauw en urgent en laat meer lucht toe in hun liedjes, die daardoor meer sprankelen. De liedjes lijken ook intuïtiever. Dat levert mooie momenten op, zoals wanneer in "The Weak" ineens een blokfluit klinkt. Dat bedenk je niet van tevoren, maar het werkt des te beter." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Cardinals, de band van de broers Euan en Finn Manning heeft de tijd [voor dit debuutalbum] genomen en dat werpt vruchten af: de tien songs klinken over de hele linie rijp, donker, hartstochtelijk en weloverwogen. Cardinals is geen debutant die dwars en vol adrenaline uit de startblokken schiet. Hun benadering heeft eerder iets ambachtelijks, ook qua zorgvuldige eenheid van plaats: alles speelt zich in Cork af. Aan hippe postpunk 'van nu' doen ze feitelijk niet. In plaats daarvan durven ze bedachtzaam te zijn en is er historisch besef, met verwijzingen naar The Pogues in bijvoorbeeld "She Makes It Real", alleen al vanwege die nadrukkelijk aanwezige accordeon van Finn. Euan heeft het lef om noten uit te rekken, het woord te nemen, soms uitdagend te schmieren in "Over At Last Of Big Empty Heart". Cardinals is een zelfverzekerde Ierse debutant, bijzonder welkom in de frontlijn van de postpunk." (de Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
Op 3 cd's zijn de singles van de engelse postpunkformatie The Fall bijeengevoegd. Het geeft een aardig beeld van de ontwikkeling die de band (waarvan zanger Mark E.Smith het enig overgebleven lid van de beginlineup was) heeft doorgemaakt. (GT, Muziekbank)
"'Met het oog op het naderende einde van de wereld', schreef zanger Jaz Colemann december 2012 op de bandsite van Killing JOke, 'kan ik met veel genoegen een nieuwe singlesverzamelaar aankondigen. Fuck de Maya's!' De notoire doemdenker voegde er doodleuk aan toe dat er in 2013 ook een nieuw album, een boek en een wereldtour op het program staan. Coleman in een notendop: Een onheilsprofeet die het einde der tijden aankondigt, ook op het symbolisch getitelde album "MMXII" en dan net zo makkelijk over de betreffende doemsdag heenstapt. Het is ook de houding die Killing Joke al meer dan 30 jaar uitstraalt: compromisloos, anarchistisch, fatalistisch, maar ook 'als we ten onder gaan, dan wel in volle glorie'. Dat hoor je terug in deze compilatie, die tevens een aardig beeld geeft van hoe het bandgeluid ontwikkelde van postpunk naar industrial georiënteerde metal. Meer dan 3 uur aan materiaal, met naast de 33 singles niet eerder uitgebracht materiaal, veel remixen, demo's en live-opnamen." (Raymond Rotteveel, Oor)
"Een enkele uitzondering daargelaten gaat postpunk lastig samen met achtergrondzangeressen en blazers. Het goede nieuws is dat dit debuut van Deadletter geen achtergrondzangeressen heeft, maar wél een blazer. ’We’ve got a saxophone and we’re gonna bloody well use it’, moeten de zes bandleden hebben gedacht. Het ding bedient zich enkel van zuivere tonen en dus niet van virtuoze uithalen. Meer goed nieuws is dat "Hysterical Strength", genoemd naar bovenaardse krachten die loskomen in geval van uitzinnige stress, een heel sterk en toegankelijk debuut is van de band uit Yorkshire. Ze benoemen de misstanden van de huidige maatschappij, en dan met name die in post-Brexit UK. ‘The state of things is atrocious!’ aldus zanger Zac Lawrence. Meermaals smeekt hij om de interventie van een hogere macht, zo ook in "Deus Ex Machina", het meest opruiende en explosieve nummer. Waar de gitaren alle vrijheid krijgen plezierig te ontsporen, houden zowel de ritmesectie als de vocalen alles loeistrak in het gareel." (OOR)
“Protomartyr's debut album takes several Detroit reference points in its stride, it's more than 'a Detroit record': their characters aren't hollow archetypes, but people with ideas, struggles, and stories set to dextrously played speed punk, psych melodies, and gentle fingerpicking. What's refreshing about "No Passion All Technique" is its lack of immediate sonic reference points. There are loose ones - vocals like Nick Cave, punk guitars - but this is a record in its own universe. There's jittery instrumentals, cynicism, and paranoia, sure, but you can't define it by those things. There's also heartwrenching loss and awesome guitar solos. And there's a humanness and empathy to this material that's increasingly rare in rock songs. "No Passion All Technique" is an impressive showing of sonic, lyrical, and emotional range, and it all falls under a cohesive banner.” (Pitchfork)
"Het ontbreken van de angst om commercieel uit de hoek te komen is wat deze band uit Leeds onderscheidt van de vele andere postpunkbands met hoekig gitaarspel en ongeïnteresseerd klinkende praatzang. Nog meer dan op debuutplaat "The Overload" uit 2022 zijn de songs hier ritmisch afwisselend, tekstueel interessant en op typisch Britse wijze onderkoeld gedeclameerd. Te swingend voor punk ("Grifter's Grief"), te lomp voor postrock ("The Undertow"). Het absolute hoogtepunt is "Dream Job", dat op z'n meest funky momenten doet denken aan Ian Dury of Talking Heads. Yard Act steekt met "Where's My Utopia?" z'n middelvinger op naar mensen die bands bij een major label verwijten sell-outs te zijn. De simpele realiteit is dat ook muzikanten graag brood op de plank hebben. En zo ja, soms ook gewoon gigantisch goede hits schrijven." (Lust For Life; 4 uit 5 sterren)
"These ten songs are, quite simply, stone-cold landmarks, the whole album a monument to passion, energy, and cathartic despair. Martin Hannett's deservedly famous production emphasizes space in the most revelatory way since the dawn of dub. But even though this is Hannett's album as much as anyone's, the songs and performances are the true key. Bernard Sumner redefined heavy metal sludge as chilling feedback fear and explosive energy, Peter Hook's instantly recognizable bass work at once warm and forbidding, Stephen Morris' drumming smacking through the speakers above all else. Ian Curtis synthesizes and purifies every last impulse, his voice shot through with the desire first and foremost to connect. Pick any song: all visceral, all emotional, all theatrical, all perfect -- one of the best albums ever." (Ned Raggett, Allmusic) Op CD2 een concertopname van 13 juli 1979, gemaakt in The Factory, Manchester. De kwaliteit van die live-opnamen is geen hifi, maar voldoende om de intensiteit voelbaar te maken.
"De vader aller Britse postpunkbands mag dan met tussenstops al 40 jaar aan de gang zijn, de creatieve bron weigert op te drogen. Vóóruit moet 't en vóóruit zal 't. Het bevlogen "Wire" (2015), bevatte met "In Manchester" het beste Wire-popliedje (let wel: das iets anders dan een gewoon popliedje) van de 21ste eeuw. Op "Silver/Lead" staat trouwens ook zon fraai exemplaar: "Short Elevated Period". Minstens zo catchy. De rest van de plaat is, het zat eraan te komen, Wire-volgens-het-boekje. Sierlijk kruisende gitaren, hard klappend drumwerk, zoetig-melodieuze (Colin Newman) dan wel zakelijk-brommende zang (Graham Lewis) en een gevoel voor sfeer en structuur die je nergens anders in de popmuziek hoort. Waarbij de tekstuele aanpak nog precies zo ongrijpbaar is als in de prille Wire-jaren: horen we hier fijne ironie, omfloerste maatschappijkritiek of gewoon abstracte woordkunst? Van alles een beetje, vermoeden we, plus wat gedecideerde oudemannenwijsheden. Intrigerende plaat. Alweer." (Erik van den Berg, Oor)
"Je moet maar durven, je debuutalbum openen met een drone van een dikke minuut. Ware het niet dat dit natuurlijk helemaal geen debuut is: Preoccupations is Viet Cong zonder politiek incorrecte bandnaam. En laten we gelijk maar het eindoordeel vellen: dit is een Hele Spannende Plaat. Met het loodzware "Anxiety" trekken de Canadezen je hun gitzwarte universum binnen. Matt Flegel is met zijn diepe stem en overheersende basspel de onbetwiste voorganger van de heilige postpunkmis die volgt. "Memory" klokt 11:28 en verschiet gaandeweg van kleur als een kameleon op hete kolen (die uiteindelijk verzuipt in 5 minuten noise). Het nummer verenigt drie skills die deze mannen tot in de puntjes beheersen: goede liedjes schrijven, sfeer creëren en de luisteraar op het verkeerde been zetten. Na deze proeve van bekwaamheid stuitert de plaat van furieus gitaarspel ("Degraded") via een Josh Homme-achtige kopstem ("Sense") naar het met fabelachtige hooks volgestouwde "Stimulation". 40 minuten zwelgen." (Tom Springveld, Oor)
"De Zuid-Londense band werkt hier met de gelauwerde producer John Congleton (Franz Ferdinand, Phoebe Bridgers, Alvvays, Midlake, Spoon, The War On Drugs). Het resultaat is een compact album, 12 songs in 36 minuten, dat er wederom mag wezen. De wens om de nerveuze live-energie van de band te vangen is bovendien vervuld. De titeltrack – tevens single – trapt de deur direct wijd open om vol bravoure door te stampen. Tegenover alle agitatie die Charlie Steen tentoonspreidt, zet de band vlakke, bijna poppy refreinen. Shame wisselt harde tracks gemakkelijk af met relatief milde songs en gitaargeweld met meer elektronisch getint materiaal. "To And Fro" is melodieuze indierock met een scherpe rand en "Screwdriver" is strakke, stormachtige electro-rock. Ook het onderkoelde "Axis Of Evil zit vol elektronica. Zo zet Shame de deur open voor vele invloeden en stijlen. Het levert een bruisend, brutaal en kleurrijk album op waar veel te halen valt en dat Shame stevig op de kaart houdt." (Written In Music; 4 uit 5 sterren)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
