"Het saxofonistenkwartet Artvark bestaat al lang, maar spelen in deze samenstelling is niet het enige wat tenorsaxofonist Mete Erker, Peter Broekhuizen (baritonsax) en altsaxofonisten Rolf Delfos en Bart Wirtz in de Nederlandse jazz te doen hebben. Zo duurde het een jaar of vijf voordat het album "Mother Of Thousand" een vervolg kreeg. Maar je hoort op het erg sterke "Four Fathers" meteen weer vier muzikanten die erg goed op elkaar ingespeeld zijn. Niet alleen is het weer razend knap zoals ze samenspelen zonder ritme- of akkoordinstrumenten, maar opvallend is ook hoe ze elkaar nu wat meer vrijheid geven. Altijd mag er wel iemand ontsnappen voor een solo, in composities die ook wat minder stijf aandoen dan op vorige platen. Artvark ademt meer, de muziek is speelser en hoewel het fraaie ensemblegeluid intact blijft, hoor je in de vijftien nummers nu beter dat deze saxofonisten alle vier een eigen, onderscheidende sound hebben." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Voor zijn elfde album als bandleider formeerde trompettist Teus Nobel een nieuwe band, Teus Nobel 4, de opvolger van zijn Liberty Group. De Deense gitarist Teis Semey en zijn landgenoot Jasper Høiby creëren een treffend soort onrust in de stukken, die tot stand kwamen in een periode dat Nobels echtgenote werd getroffen door kanker. "Child’s Play" is Nobels persoonlijkste album tot nu toe en een van zijn beste. Het samenspel met Semey en Høiby is spannend, zeker wanneer er ruimte is voor improvisaties, zoals in het titelstuk. Wanneer het boeltje even lijkt te ontsporen, is er altijd drummer Niek de Bruijn die alles in het gareel houdt. Ieder stuk heeft een eigen sfeer. Het aangrijpendst is het wonderschone "Divine By Design", dankzij een van de mooiste melodieën die Nobel ooit heeft geschreven." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Op "Some Small Fortune" is Corto.Alto avontuurlijk, eclectisch en streetwise. Een van de beste optredens op het Vlielandse festival Into the Great Wide Open was dat van Corto.Alto uit Glasgow, op het bospodium Bij de IJsbaan. De groep speelde veel werk van "Some Small Fortune", het derde album. De creatieve spil van de groep, Liam Shortall, is een typische exponent van de moderne Britse jazz: avontuurlijk, eclectisch en streetwise. Jazz is bij hem maar een van de ingrediënten. Dat Shortall een klassieke achtergrond heeft, hoor je aan de zwierige violen in "Prayed We Would". Dat Shortall midden in de Britse clubcultuur staat, blijkt bijvoorbeeld in "Go", met spokenwordspervuur van de Nigeriaanse rapper Vector (Olanrewaju Ogunmefun). Het gaat van funkbassen via jazz met barokke ornamenten naar de dansvloer en weer terug, met mooie vocale gastrollen voor Anaiis en Jacob Alon. De elektronische orkaan waarmee Corto.Alto op Vlieland eindigde, blijft op "Some Small Fortune" achterwege. Prima. Het album is prachtig zoals het is." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"De 9 stukken die hij voor het album schreef (met simpele titels als "One", "Two", "Three"…) hebben een fijn loom en ingetogen karakter en klinken als in een concert opgenomen, zo puur. Bassisten eigen, spelen ze op hun eigen albums een prominente maar nooit een hoofdrol en waarom zou je ook, als je als blazers Mike Rodriquez en Chris Cheek hebt die zowel samen als solerend geweldig klinken? Gitarist Steve Cardenas en pianist Gil Goldstein hebben eenzelfde chemie en pakken in de andere stukken net zo gemakkelijk die rol van het blazersduo over. Het levert constant fraaie melodische momenten op die Swallows stukken, geschreven na de dood van zijn partner, een diepe emotionele lading geven. Swallow koos, waar hij juist ook bekend staat om zijn vrije spel, voor dit album voor strakke structuren en de melancholieke sfeer waar zijn stukken in gevat zijn, past daar uitstekend bij. En juist ook de vaak lyrische toonzetting van de solo’s maken "Winter Songs" een monumentaal album." (Written in Music; 4 uit 5 sterren)
"Here is an instrumental duo straight out of Alice's wonderland: trumpet and accordion. You heard right. "Back On The Road Again" features only two artists: trumpeter Eric Vloeimans and accordionist Will Holshouser. It is an extraordinary alliance by any measure, and if they were not so preposterously good at what they do, there is no way it could ever work. But it does! The demand to implant variety into every number lands for the most part on Holshouser's shoulders, as the accordion can produce a number of seemingly disparate sounds, whereas the trumpet sounds basically like a trumpet—unless muted, which is never the case here. So Vloeimans governs the melodic sphere while Holshouser provides the counterpoint, serving as navigator and rhythm section. As to solos, they are respectable, but improvisation may not be what the duo's audiences come to hear. What they do hear are virtuoso musicians who can make an unlikely duo sound fresh and exciting for an hour or more." (All About Jazz; 3,5 uit 5 sterren)
"Met het solo opgenomen "Of The Earth" komt Shabaka (Hutchings) wederom met een album waarin hij muzikaal een andere afslag pakt. Een album waar het muzikale avontuur vanaf spat en dat even inspirerend als intrigerend klinkt. "Of The Earth" is een album waarop Shabaka vol experimenteert met geluiden en effecten zodat er een sfeer en sound ontstaat die even avontuurlijk als origineel is en die tegelijkertijd ook heel organisch en puur klinkt. De stukken die op het album te horen zijn, bevatten een heerlijke mishmash aan coole stijlen die door Shabaka subliem in steeds weer frisse composities vorm zijn gegeven. Elf tracks lang avontuur waarop Shakaba zelfs rapt, zoals hij het zelf noemt, maar die ik meer spoken word vind, weliswaar nog licht door een blender, maar de teksten zijn duidelijk. Bijzonder knap hoe hij alle instrumenten over elkaar heen legt, een mooie bandsound creëert terwijl hij dat toch echt allemaal zelf bespeelt. Een muzikale ontdekkingstocht." (Written in Music; 4,5 uit 5 sterren)
"Released on Hubro, an Oslo label that concentrates on jazz and improvised music, "Morning" is the recording of a first meeting between a group of established, curious and creative European musicians. Norwegians Mats Eilertsen on bass, Per Oddvar Johansen on drums and pianist Kjetil Mulelid met Dutch saxophonist Kika Sprangers for a couple of days at the drummer’s home. The resulting recording has an air of spontaneity and thoughtfulness, and is a compelling document. Sprangers’ saxophone is central to the ensemble sound. A warm, breathy tone with just the hint of a long slow vibrato, in many of the pieces there’s a sense of her pointing the way, or leading the quartet into an exploration of a melodic idea, even if sometimes textures and colours have been sketched first by piano or the rustling of Johansen at the kit. "Beiggja" have created a beautiful, absorbing tapestry with this collaboration which we can only hope is one that will be repeated." (UK Jazz News)
""Necessary Fictions" is het album geworden waarop Chris Illingworth (piano, synths), Nick Blacka (contrabas, basgitaar, synths) en Jon Scott (drums) GoGo Penguin uitvinden. Natuurlijk is hun sound herkenbaar (die sterke pianolijnen, die krachtige en coole baspartijen en die atypische drumpartijen) maar hun zevende album duikt weer vol het avontuur in. Illingworth heeft de synthesizers ontdekt en gebruikt deze gloedvol en Blacka en Scott zijn in bloedvorm. Vanaf de geweldige openingstrack "Umbra" is het duidelijk dat het trio terug is waar het ons met het gelijknamige vijfde album (hun beste met Rob Turner) uit 2020 achterliet. Het avontuur en het volle spelplezier zijn terug en daarmee de emoties en al die steeds weer zo fantastische op- en uitbouw die hun tracks zo onweerstaanbaar maken. "Necessary Fictions" is GoGo Penguin terug in de allergrootste vorm. Het is het album dat het nieuwe trio nu definitief naar de hoogste toppen brengt. Meesterlijke plaat." (Written in Music; 4,5 uit 5 sterren)
"In "Lullaby", Eick has conceived eight compositions for jazz quartet that refuse to be tied to any musical implications that may be drawn from the albums title, and stays away from lullabies to develop an impassioned set that is as tough as it is tender. Part of this new sound is due to new drummer Hans Hulbækmo who has wasted no time in getting settled into the quartet and the material, band bringing an edge to the music that ensures flow and momentum are maintained as on the opening "September". Eick’s lyrical and delicate trumpet with its hints of a more vocalised tone are to the fore, as is a flowing solo from pianist Kristjan Randalu all gently propelled along by the drummer who gives the impression of breaking loose at any time." (Jazz Views)
"Saxofonist Efraïm Trujillo presenteert met "3 Part Harmony" een ingetogen maar boeiend jazzalbum waarin ruimte, interactie en subtiliteit centraal staan. Samen met de geweldige gitarist Eran Har Even en contrabassist Sven Schuster kiest hij behalve voor virtuositeit of bravoure voor dialoog en nuance in een overigens drumloze bezetting. Het resultaat is een album dat zich langzaam ontvouwt. De muziek draait niet om één solist met begeleiding, maar om drie gelijkwaardige stemmen die voortdurend van rol wisselen en elkaar ondersteunen en uitdagen. De titel "3 Part Harmony" verwijst naar de muzikale opbouw van het album. De muziek bestaat uit drie gelijktijdige lagen: melodie, harmonie en fundament. Maar deze functies liggen niet vast. Gitaar, saxofoon en contrabas wisselen voortdurend van rol, waardoor de muziek flexibel en heerlijk onvoorspelbaar blijft. Door de afwezigheid van drums ontstaat een transparant klankbeeld waarin elke muzikale beweging hoorbaar is." (Jazzism)
"Even een ontregelend moment als na de ijle, oosterse klanken van "Luxabundance" die uit Eric Vloeimans’ trompet vloeien een snaarinstrument opklinkt. Tot meteen het besef indaalt dat Egbert Derix hier de snaren van een vleugel met zijn handen bespeelt. Niet lang daarna nemen de vertrouwde toetsen het over. Het tweede deel van "Gardens Of Abundance II" bestaat uit live-opnames die een decennium beslaan en trompettist en pianist opnamen in Nijmegen, Ottersum, Driehuis, Naarden en Hilversum. Van voornoemde compositie, via het kamerbrede, bijna 25 minuten klokkende "Treehouse" dat een breed klankenpalet beslaat tot afsluiters "Satie Walsje" en "Odilea", laten de avontuurlijke instrumentalisten in hun grotendeels geïmproviseerde stukken horen steeds meer met elkaar verweven te raken. De goede verstaander hoort niettemin dat die magische symbiose al tijdens de vroegste opnames in het Ottersumse Roepaen tastbaar aanwezig was." (Jazzism)
""Garden I" is de eerste registratie van improvisatie van het duo, tijdens één van de optredens in Nijmegen. Het begint in een wat onheilspellende sfeer als Derix de snaren in de vleugelkast beroert zonder daarbij het toetsen mechaniek te gebruiken. Heel delicaat en staccato volgen korte tonen elkaar op terwijl het hout van de vleugelkast wordt ingezet als percussie. Langzaam ontvouwt zich een fijne geïmproviseerde melodielijn, waar Vloeimans met een fijngevoelige partij op inspeelt. Het duo voelt elkaar perfect aan en er wordt moeiteloos naar andere toonladders getransponeerd. "Argante", afkomstig van Derix zijn album "Falco" is een heerlijk ritmisch stuk, met syncopen en een meeslepende melodielijn. Ook het titelnummer van het hiervoor genoemde album passeert de revue, naast onder andere het zo mooie en subtiele stuk "The Wanderer" van Vloeimans waarin op een prachtige wijze een spanning wordt opgebouwd tot een ruige climax, waarna het weer langzaam verstilt." (Written in Music; 4 uit 5 sterren)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
