"Na "Waiting Game" (2019) is dit het tweede album dat drummer-componist Terri Lyne Carrington samen met Social Science uitbrengt. Een wisselend gezelschap aan muzikanten, vocalisten en rappers met wie Carrington haar zorgen over onder meer klimaat en sociaal onrecht muzikaal verwoordt. Samen met pianist Aaron Parks en gitarist Matthew Stevens vormt ze het jazzhart van het imposante, per track wisselende gezelschap. Jazz is steeds het uitgangspunt, maar dankzij zulk uiteenlopende zangeressen als Fatoumata Diawara, Ledisi en Arooj Aftab, en muzikanten als gitarist Marc Ribot en harpist Brandee Younger komt er een keur aan stijlen voorbij. Blues en folk in "Solidarity Song", Afrikaanse polyritmes in "Riddim Song" en spirituele soul in "Autonomy Song" zorgen voor steeds weer verrassende muzikale wendingen. Vele kanten van jazz en aanverwante zwarte muziek worden door Carrington met haar Social Science op dit album samengevoegd tot een muzikaal feestelijk geheel waarvan de sociaal bewogen teksten je regelmatig aan het denken zetten over de betreurenswaardige toestand in de wereld." (De Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Tenorsaxofonist Jasper Blom is al jaren gefascineerd door het baanbrekende werk van Stevie Wonder uit de jaren zeventig. Samen met de onder meer van de jazzband Bruut! bekende drummer Felix Schlarmann en bassist Sean Fasciani is hij deze maanden niet alleen met Wonders repertoire op tournee, het trio heeft ook een album met diens werk opgenomen. "WonderYears" is geen tribute- of coveralbum. Vanaf de eerste noten van As weet je dat je gaat luisteren naar spannende improvisaties waarin je vaak even moet wachten voordat je het thema van bijvoorbeeld "Higher Ground" of "I Wish" herkent. Niet alleen biedt dit wonderlijke album nieuwe inzichten in de harmonische structuren van de muziek van Stevie Wonder, "WonderYears" is ook een geweldig jazzalbum met Blom en zijn ritmesectie in bloedvorm. Knap hoor, zoals ze zonder akkoordinstrument als piano of gitaar in nummers als "Superstition" of "Golden Lady" toch de kern van Wonders muziek weten te raken." (De Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Voor zijn elfde album als bandleider formeerde trompettist Teus Nobel een nieuwe band, Teus Nobel 4, de opvolger van zijn Liberty Group. De Deense gitarist Teis Semey en zijn landgenoot Jasper Høiby creëren een treffend soort onrust in de stukken, die tot stand kwamen in een periode dat Nobels echtgenote werd getroffen door kanker. "Child’s Play" is Nobels persoonlijkste album tot nu toe en een van zijn beste. Het samenspel met Semey en Høiby is spannend, zeker wanneer er ruimte is voor improvisaties, zoals in het titelstuk. Wanneer het boeltje even lijkt te ontsporen, is er altijd drummer Niek de Bruijn die alles in het gareel houdt. Ieder stuk heeft een eigen sfeer. Het aangrijpendst is het wonderschone "Divine By Design", dankzij een van de mooiste melodieën die Nobel ooit heeft geschreven." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Het saxofonistenkwartet Artvark bestaat al lang, maar spelen in deze samenstelling is niet het enige wat tenorsaxofonist Mete Erker, Peter Broekhuizen (baritonsax) en altsaxofonisten Rolf Delfos en Bart Wirtz in de Nederlandse jazz te doen hebben. Zo duurde het een jaar of vijf voordat het album "Mother Of Thousand" een vervolg kreeg. Maar je hoort op het erg sterke "Four Fathers" meteen weer vier muzikanten die erg goed op elkaar ingespeeld zijn. Niet alleen is het weer razend knap zoals ze samenspelen zonder ritme- of akkoordinstrumenten, maar opvallend is ook hoe ze elkaar nu wat meer vrijheid geven. Altijd mag er wel iemand ontsnappen voor een solo, in composities die ook wat minder stijf aandoen dan op vorige platen. Artvark ademt meer, de muziek is speelser en hoewel het fraaie ensemblegeluid intact blijft, hoor je in de vijftien nummers nu beter dat deze saxofonisten alle vier een eigen, onderscheidende sound hebben." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Op "Some Small Fortune" is Corto.Alto avontuurlijk, eclectisch en streetwise. Een van de beste optredens op het Vlielandse festival Into the Great Wide Open was dat van Corto.Alto uit Glasgow, op het bospodium Bij de IJsbaan. De groep speelde veel werk van "Some Small Fortune", het derde album. De creatieve spil van de groep, Liam Shortall, is een typische exponent van de moderne Britse jazz: avontuurlijk, eclectisch en streetwise. Jazz is bij hem maar een van de ingrediënten. Dat Shortall een klassieke achtergrond heeft, hoor je aan de zwierige violen in "Prayed We Would". Dat Shortall midden in de Britse clubcultuur staat, blijkt bijvoorbeeld in "Go", met spokenwordspervuur van de Nigeriaanse rapper Vector (Olanrewaju Ogunmefun). Het gaat van funkbassen via jazz met barokke ornamenten naar de dansvloer en weer terug, met mooie vocale gastrollen voor Anaiis en Jacob Alon. De elektronische orkaan waarmee Corto.Alto op Vlieland eindigde, blijft op "Some Small Fortune" achterwege. Prima. Het album is prachtig zoals het is." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"De 9 stukken die hij voor het album schreef (met simpele titels als "One", "Two", "Three"…) hebben een fijn loom en ingetogen karakter en klinken als in een concert opgenomen, zo puur. Bassisten eigen, spelen ze op hun eigen albums een prominente maar nooit een hoofdrol en waarom zou je ook, als je als blazers Mike Rodriquez en Chris Cheek hebt die zowel samen als solerend geweldig klinken? Gitarist Steve Cardenas en pianist Gil Goldstein hebben eenzelfde chemie en pakken in de andere stukken net zo gemakkelijk die rol van het blazersduo over. Het levert constant fraaie melodische momenten op die Swallows stukken, geschreven na de dood van zijn partner, een diepe emotionele lading geven. Swallow koos, waar hij juist ook bekend staat om zijn vrije spel, voor dit album voor strakke structuren en de melancholieke sfeer waar zijn stukken in gevat zijn, past daar uitstekend bij. En juist ook de vaak lyrische toonzetting van de solo’s maken "Winter Songs" een monumentaal album." (Written in Music; 4 uit 5 sterren)
"Here is an instrumental duo straight out of Alice's wonderland: trumpet and accordion. You heard right. "Back On The Road Again" features only two artists: trumpeter Eric Vloeimans and accordionist Will Holshouser. It is an extraordinary alliance by any measure, and if they were not so preposterously good at what they do, there is no way it could ever work. But it does! The demand to implant variety into every number lands for the most part on Holshouser's shoulders, as the accordion can produce a number of seemingly disparate sounds, whereas the trumpet sounds basically like a trumpet—unless muted, which is never the case here. So Vloeimans governs the melodic sphere while Holshouser provides the counterpoint, serving as navigator and rhythm section. As to solos, they are respectable, but improvisation may not be what the duo's audiences come to hear. What they do hear are virtuoso musicians who can make an unlikely duo sound fresh and exciting for an hour or more." (All About Jazz; 3,5 uit 5 sterren)
"Met het solo opgenomen "Of The Earth" komt Shabaka (Hutchings) wederom met een album waarin hij muzikaal een andere afslag pakt. Een album waar het muzikale avontuur vanaf spat en dat even inspirerend als intrigerend klinkt. "Of The Earth" is een album waarop Shabaka vol experimenteert met geluiden en effecten zodat er een sfeer en sound ontstaat die even avontuurlijk als origineel is en die tegelijkertijd ook heel organisch en puur klinkt. De stukken die op het album te horen zijn, bevatten een heerlijke mishmash aan coole stijlen die door Shabaka subliem in steeds weer frisse composities vorm zijn gegeven. Elf tracks lang avontuur waarop Shakaba zelfs rapt, zoals hij het zelf noemt, maar die ik meer spoken word vind, weliswaar nog licht door een blender, maar de teksten zijn duidelijk. Bijzonder knap hoe hij alle instrumenten over elkaar heen legt, een mooie bandsound creëert terwijl hij dat toch echt allemaal zelf bespeelt. Een muzikale ontdekkingstocht." (Written in Music; 4,5 uit 5 sterren)
"Released on Hubro, an Oslo label that concentrates on jazz and improvised music, "Morning" is the recording of a first meeting between a group of established, curious and creative European musicians. Norwegians Mats Eilertsen on bass, Per Oddvar Johansen on drums and pianist Kjetil Mulelid met Dutch saxophonist Kika Sprangers for a couple of days at the drummer’s home. The resulting recording has an air of spontaneity and thoughtfulness, and is a compelling document. Sprangers’ saxophone is central to the ensemble sound. A warm, breathy tone with just the hint of a long slow vibrato, in many of the pieces there’s a sense of her pointing the way, or leading the quartet into an exploration of a melodic idea, even if sometimes textures and colours have been sketched first by piano or the rustling of Johansen at the kit. "Beiggja" have created a beautiful, absorbing tapestry with this collaboration which we can only hope is one that will be repeated." (UK Jazz News)
""Necessary Fictions" is het album geworden waarop Chris Illingworth (piano, synths), Nick Blacka (contrabas, basgitaar, synths) en Jon Scott (drums) GoGo Penguin uitvinden. Natuurlijk is hun sound herkenbaar (die sterke pianolijnen, die krachtige en coole baspartijen en die atypische drumpartijen) maar hun zevende album duikt weer vol het avontuur in. Illingworth heeft de synthesizers ontdekt en gebruikt deze gloedvol en Blacka en Scott zijn in bloedvorm. Vanaf de geweldige openingstrack "Umbra" is het duidelijk dat het trio terug is waar het ons met het gelijknamige vijfde album (hun beste met Rob Turner) uit 2020 achterliet. Het avontuur en het volle spelplezier zijn terug en daarmee de emoties en al die steeds weer zo fantastische op- en uitbouw die hun tracks zo onweerstaanbaar maken. "Necessary Fictions" is GoGo Penguin terug in de allergrootste vorm. Het is het album dat het nieuwe trio nu definitief naar de hoogste toppen brengt. Meesterlijke plaat." (Written in Music; 4,5 uit 5 sterren)
"Wat een goed idee van gitarist Anton Goudsmit en mondharmonicaspeler Hermine Deurloo om samen een plaat te maken. Ze maakten onlangs al indruk op Amsterdam Jazzfest, maar de vrijheid in het samenspel en de subtiele opbouw van hun album "Unfiltered" verrast toch weer. De warme lyriek van Deurloos chromatische mondharmonica krijgt in "Moon River" nog voorzichtig ondersteuning van ritmisch goed geplaatste gitaarnoten. Maar het veilige samenspel wordt daarna door beiden ondermijnd als ze meer gaan improviseren. Goudsmit is dan de ontregelaar, met zijn als een flipperkast stuiterende spel, dat Deurloo steeds knap van repliek dient. Zoals in "Droplul", misschien wel het spannendste stuk, dat Goudsmit schreef voor The Ploctones. Ook mooi is het van Bill Frisell afkomstige "Throughout", waarin Deurloo melodisch het voortouw neemt en Goudsmit heel gecontroleerd zijn accenten plaatst. Zo onderscheidt elk stuk zich door een ander soort samenspel, met een mooie blues ("M.I.C.") tot slot." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"In "Lullaby", Eick has conceived eight compositions for jazz quartet that refuse to be tied to any musical implications that may be drawn from the albums title, and stays away from lullabies to develop an impassioned set that is as tough as it is tender. Part of this new sound is due to new drummer Hans Hulbækmo who has wasted no time in getting settled into the quartet and the material, band bringing an edge to the music that ensures flow and momentum are maintained as on the opening "September". Eick’s lyrical and delicate trumpet with its hints of a more vocalised tone are to the fore, as is a flowing solo from pianist Kristjan Randalu all gently propelled along by the drummer who gives the impression of breaking loose at any time." (Jazz Views)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
