"Wat een goed idee van gitarist Anton Goudsmit en mondharmonicaspeler Hermine Deurloo om samen een plaat te maken. Ze maakten onlangs al indruk op Amsterdam Jazzfest, maar de vrijheid in het samenspel en de subtiele opbouw van hun album "Unfiltered" verrast toch weer. De warme lyriek van Deurloos chromatische mondharmonica krijgt in "Moon River" nog voorzichtig ondersteuning van ritmisch goed geplaatste gitaarnoten. Maar het veilige samenspel wordt daarna door beiden ondermijnd als ze meer gaan improviseren. Goudsmit is dan de ontregelaar, met zijn als een flipperkast stuiterende spel, dat Deurloo steeds knap van repliek dient. Zoals in "Droplul", misschien wel het spannendste stuk, dat Goudsmit schreef voor The Ploctones. Ook mooi is het van Bill Frisell afkomstige "Throughout", waarin Deurloo melodisch het voortouw neemt en Goudsmit heel gecontroleerd zijn accenten plaatst. Zo onderscheidt elk stuk zich door een ander soort samenspel, met een mooie blues ("M.I.C.") tot slot." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Met het solo opgenomen "Of The Earth" komt Shabaka (Hutchings) wederom met een album waarin hij muzikaal een andere afslag pakt. Een album waar het muzikale avontuur vanaf spat en dat even inspirerend als intrigerend klinkt. "Of The Earth" is een album waarop Shabaka vol experimenteert met geluiden en effecten zodat er een sfeer en sound ontstaat die even avontuurlijk als origineel is en die tegelijkertijd ook heel organisch en puur klinkt. De stukken die op het album te horen zijn, bevatten een heerlijke mishmash aan coole stijlen die door Shabaka subliem in steeds weer frisse composities vorm zijn gegeven. Elf tracks lang avontuur waarop Shakaba zelfs rapt, zoals hij het zelf noemt, maar die ik meer spoken word vind, weliswaar nog licht door een blender, maar de teksten zijn duidelijk. Bijzonder knap hoe hij alle instrumenten over elkaar heen legt, een mooie bandsound creëert terwijl hij dat toch echt allemaal zelf bespeelt. Een muzikale ontdekkingstocht." (Written in Music; 4,5 uit 5 sterren)
"Al jaren wilde saxofonist Benjamin Herman een ode brengen aan Japan en de jazzcultuur. En nu is dat gelukt met het geweldige "The Tokyo Sessions". Opgenomen aldaar in de vermaarde Studio Dede, samen met een keur aan Japanse jazzmusici, is het een even liefdevol als gevarieerd album geworden. Drummer Jimmi Hueting, die het album ook produceerde, vormt samen met bassist Thomas Pol een daverende ritmesectie. Herman zelf speelt alsof er voor hem iets op het spel staat. Samen met de geweldig solerende tenorsaxofonist Tomoaki Baba levert dat in NRFS hemelbestormende jazz op. Net zo fraai klinkt de meer ingetogen bamboefluit van Akihito Obama. Geen nummer is hetzelfde, je hoort aan alles dat Benjamin Herman en zijn trio echt tot het uiterste zijn gegaan om hun ode aan Japanse (underground-)jazz divers te doen klinken. Jammer dat de Japanners niet meegaan op tournee hier, maar met hun landgenoot Bigyuki op toetsen zal het ongetwijfeld vlammen op de jazzpodia." (Volskrant)
"Trompettist, componist en bandleider Suzan Veneman speelt in diverse ensembles en komt nu onder eigen naam met haar derde album, "The Art Of Letting Go". Het is na "Migrations Of the Mind" (2019) het tweede dat ze maakte met haar sextet en het mag gerust tot de sterkste Nederlandse jazzalbums van 2025 worden gerekend. De breed uitgesponnen composities vermijden elk cliché, elk stuk sprankelt van de ideeën. Pianist Timothy Banchet gaat in het openingsnummer "Shadow Self" alle kanten op, Veneman brengt met haar solo licht in het donker beginnende "The Longest Night" en overtreft zichzelf in de wonderschone ballad "Promise Me". In "Cling" schakelt Banchet onverwacht over op Fender Rhodes en duwt het nummer zo naar een andere sfeer. Saxofonist Jasper van Damme geeft Veneman regelmatig repliek met fraaie solo’s. Misschien wel het mooist is het samenspel in "Lament & Consolation", dat uitmondt in een knappe trombonesolo van Vincent Veneman." (De Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"De samenwerking tussen sterbassist Pino Palladino en topproducer en gitarist Blake Mills op het in 2021 verschenen album "Notes With Attachments" heeft met "That Wasn’t A Dream" een knap vervolg gekregen. Opnieuw is het vooral in de pop zeer veel gevraagde duo samen met drummer Chris Davis en saxofonist Sam Gendel de studio in gegaan om instrumentale jazz te spelen. Maar dit keer zonder vooropgezet plan. De zeven stukken hier zijn het resultaat van improviserende zoektochten, waar op het vorige album vooral onafgemaakte stukken van Palladino werden uitgewerkt. Mills en Palladino dagen elkaar voorzichtig uit, wat vooral in "Heat Sink" tot fraaie harmonische vondsten leidt. Er zit meer rust in de composities waarin Mills een speciaal voor hem gebouwde gitaar uitprobeert zonder dat het een demonstratie in virtuositeit wordt, en waarin Palladino nergens meer melodische baslijnen uitzet dan nodig. Mooi hoe ze met zo weinig noten zo veel spanning genereren." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"It takes either complete madness or extraordinary inspiration to dare tackle Brahms in such a way. Fortunately, the musicians behind this project fall squarely into the latter category. They take the themes suggested on the album cover, twist and stretch them to their limits, and invite us into a world fueled by a deep, infectious passiona passion that bridges classical music and jazz, wandering through many unexpected detours before delivering an album that is truly original. It is clear that years of diverse experience have shaped the exceptional quality of the arrangements. Most fascinating of all, these musicians pull you deep into their inner landscapes, only to snap you back, sometimes quite abruptly, to the tangible reality of their vision. And somehow, it works. These musicians have pushed their creative powers to extraordinary heights, rewriting Brahms in their own image. The result is complex, luminous, restrained, a true delight." (Paris-move.com; hoogse waardering (A must/Indispensable))
"De IJslandse contrabassist Gulli Gudmundsson speelt al jaren in Nederland. Sinds enige tijd vormt hij ook een duo met pianist Jeroen van Vliet, die ook plaats heeft genomen in het trio dat Gudmundsson voor zijn album "Flód Og Fjara" (IJslands voor eb en vloed) heeft gevormd. Derde man is trompettist Koen Smits, die op dit mooie album misschien wel de grootste verrassing is. Zijn lyrische geluid heeft wel wat weg van dat van de Noor Arve Henriksen, wat goed past bij de Scandinavische sfeer die het album oproept. "Flód Og Fjara" klinkt als opgenomen voor het ECM-label. En dat is een compliment. De merendeels eigen composities laten alle ruimte voor mooi, afgewogen soleerwerk. Je hoort hoe goed Van Vliet en Gudmundsson op elkaar zijn ingespeeld, maar het is Smits die de meeste aandacht naar zich toetrekt. Wat heeft deze nog veel te onbekende trompettist een betoverend geluid, en wat krijgt hij hier van Gudmundsson goed de ruimte om te excelleren." (Volkskrant, 3 uit 5 sterren)
"Trompettist Eric Vloeimans en de Duitse cellist Jörg Brinkmann beschikken allebei over een avontuurlijke geest. Vloeimans en Brinkmann ontmoetten elkaar in Martin Fondse’s Starvinsky Orkestar. Daar werd niet alleen duidelijk dat de trompet van Vloeimans en de cello van Brinkmann op een prachtige manier in elkaar overlopen maar ook dat er in beide musici een romanticus schuilt met veel affiniteit voor filmische stukken. "Vivre" is in die zin een logisch vervolg van de samenwerking. Maar de muziek is uiteindelijk veel meer geworden dan een eerbetoon aan die oude meester. Het Franse chanson is evenzeer een inspiratiebron, met interpretaties van beroemde stukken uit het oeuvre van Jacques Brel en Charles Aznavour. Brinkmann bracht daarnaast twee composities van Robert Schumann in die uitstekend aansluiten. Het geheel wordt gecompleteerd met eigen composities die samen verrassend homogeen klinken. "Vivre" is een ode aan schoonheid en melancholie die nooit verveelt." (Jazzenzo)
"Even een ontregelend moment als na de ijle, oosterse klanken van "Luxabundance" die uit Eric Vloeimans’ trompet vloeien een snaarinstrument opklinkt. Tot meteen het besef indaalt dat Egbert Derix hier de snaren van een vleugel met zijn handen bespeelt. Niet lang daarna nemen de vertrouwde toetsen het over. Het tweede deel van "Gardens Of Abundance II" bestaat uit live-opnames die een decennium beslaan en trompettist en pianist opnamen in Nijmegen, Ottersum, Driehuis, Naarden en Hilversum. Van voornoemde compositie, via het kamerbrede, bijna 25 minuten klokkende "Treehouse" dat een breed klankenpalet beslaat tot afsluiters "Satie Walsje" en "Odilea", laten de avontuurlijke instrumentalisten in hun grotendeels geïmproviseerde stukken horen steeds meer met elkaar verweven te raken. De goede verstaander hoort niettemin dat die magische symbiose al tijdens de vroegste opnames in het Ottersumse Roepaen tastbaar aanwezig was." (Jazzism)
""Garden I" is de eerste registratie van improvisatie van het duo, tijdens één van de optredens in Nijmegen. Het begint in een wat onheilspellende sfeer als Derix de snaren in de vleugelkast beroert zonder daarbij het toetsen mechaniek te gebruiken. Heel delicaat en staccato volgen korte tonen elkaar op terwijl het hout van de vleugelkast wordt ingezet als percussie. Langzaam ontvouwt zich een fijne geïmproviseerde melodielijn, waar Vloeimans met een fijngevoelige partij op inspeelt. Het duo voelt elkaar perfect aan en er wordt moeiteloos naar andere toonladders getransponeerd. "Argante", afkomstig van Derix zijn album "Falco" is een heerlijk ritmisch stuk, met syncopen en een meeslepende melodielijn. Ook het titelnummer van het hiervoor genoemde album passeert de revue, naast onder andere het zo mooie en subtiele stuk "The Wanderer" van Vloeimans waarin op een prachtige wijze een spanning wordt opgebouwd tot een ruige climax, waarna het weer langzaam verstilt." (Written in Music; 4 uit 5 sterren)
"The versatility and inventive spirit of American guitarist and composer Julian Lage have led him to collaborations with transcendental saxophonist Charles Lloyd, iconic vibraphonist Gary Burton, visionary composer and saxophonist John Zorn, and guitarist-improviser Nels Cline, with whom he released an excellent contemporary duo session in 2014. The follow-up to "Speak To Me" (Blue Note, 2024), "Scenes From Above" is a nine-track set of originals—written during what Lage calls a 'writing spring'—and dedicated to his father, Mario Lage. The album retains Jorge Roeder on bass while adding keyboardist John Medeski and drummer Kenny Wollesen. On six tracks, the core quartet expands into a quintet with pianist Patrick Warren, who also contributes bells, dulcitone, percussion, and strings. Not particularly groundbreaking or deeply memorable, "Scenes From Above" nonetheless brings the intimate chemistry of Lage’s new group into clear focus." (JazzTrail)
""Necessary Fictions" is het album geworden waarop Chris Illingworth (piano, synths), Nick Blacka (contrabas, basgitaar, synths) en Jon Scott (drums) GoGo Penguin uitvinden. Natuurlijk is hun sound herkenbaar (die sterke pianolijnen, die krachtige en coole baspartijen en die atypische drumpartijen) maar hun zevende album duikt weer vol het avontuur in. Illingworth heeft de synthesizers ontdekt en gebruikt deze gloedvol en Blacka en Scott zijn in bloedvorm. Vanaf de geweldige openingstrack "Umbra" is het duidelijk dat het trio terug is waar het ons met het gelijknamige vijfde album (hun beste met Rob Turner) uit 2020 achterliet. Het avontuur en het volle spelplezier zijn terug en daarmee de emoties en al die steeds weer zo fantastische op- en uitbouw die hun tracks zo onweerstaanbaar maken. "Necessary Fictions" is GoGo Penguin terug in de allergrootste vorm. Het is het album dat het nieuwe trio nu definitief naar de hoogste toppen brengt. Meesterlijke plaat." (Written in Music; 4,5 uit 5 sterren)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
