"Bente’s derde langspeler "‘Dwars" vangt een leven dat plots in de stroomversnelling is geraakt. Binnen deze verzameling songs nodigt de Amsterdamse zangeres je uit om een kijkje te nemen achter het glimmende masker, in de bovenkamer waar de zucht naar bevestiging, de eeuwige twijfel en het denkbeeldige doemscenario bestaan naast liefde, avontuur, troost en houvast. Met bijdragen van (onder andere) Karsu, Paskal Jakobsen (Bløf) en Joep Beving wisselt Bente moeiteloos tussen ijzersterke popsongs en kunstzinnige arrangementen vol rijke instrumentatie. Bente zingt op "Dwars" vanuit haar eigen verbeeldingskracht en haar ongekende talent om met enthousiasme, humor en intensiteit de complexe gevoelens verteerbaar te maken. "Dwars" is een uitnodiging naar de luisteraar om zelf dwars te durven kijken naar dingen en buiten de lijntjes te kleuren. En te kijken wat er buiten die lijntjes bestaat; plekken waar je misschien nog nooit bent geweest.” (Platomania)
"Met "Tranen In De Giftshop" maakt Roxeanne Hazes haar persoonlijke geschiedenis tot het middelpunt van haar derde studioalbum. Heimwee loopt als een rode draad door de dertien nummers. Ze verlangt naar haar vader, haar jeugd en momenten die voorbij zijn. Toch klinkt de plaat niet alleen als een verzameling herinneringen. Hazes geeft dat gemis een warme muzikale vorm, met een bandgeluid dat steeds meer als haar eigen geluid voelt. De plaat begon met een andere muzikale richting. In een interview vertelt Hazes dat het eerste nummer, "Lobotomie", haar een filmische en experimentele kant op stuurde. Ze dacht eraan de radiohit los te laten en verder te zoeken naar iets onverwachts. Gesprekken met haar man en manager Erik Zwennes brachten haar terug bij de muziek waar ze zelf graag naar luistert. Ook haar vaste band kreeg een grotere rol in het schrijfproces. Dat hoor je terug in de keuze voor een voller geluid, waarin dreampop en Americana samenkomen met melodische invloeden van Fleetwood Mac. De nummers voelen daardoor niet als losse autobiografische verhalen, maar als onderdelen van één plaat. De vergelijking met Lana Del Rey kan de dromerige, melancholische sfeer helpen duiden. Hazes houdt tegelijk haar eigen stem en Nederlandse achtergrond centraal. Hazes klinkt volwassen en vindt steeds duidelijker een geluid dat bij haar past. " (Nieuwste Hits)
"Opvallend: het tweede album "Kijk Je Naar Mij?" van Froukje Veenstra (25) opent met twee liedjes waarin ze haar liederlijke dronkenschap bezingt. In "Het Leven Is Een Pil" is ‘ik moet kotsen’ een prominente zin, in Geen rem treffen we haar aan met een ‘emmer op schoot’. Tussen de katers door heeft ze een album gemaakt dat bruist van energie. Waar ze op haar debuutalbum "Noodzakelijk Verdriet" (2024) vooral haar binnenwereld verkende, gaat ze op "Kijk Je Naar Mij?" naar buiten. Dat betekent: zuipen, stappen, liefde vinden en kwijtraken, jaloers zijn ("Ik Wou Dat Ik Jou Was"), wijze raad verstrekken ("Je Moet Bij Hem Weg") en de paradox van soms gezien willen worden, maar soms ook juist niet. Soms vliegt angst over de wereldbrand haar aan ("Met Jullie", "Wat Moet Ik In De Oorlog?"), want zo is Froukje: vaak levenslustig, soms Piekeraar des Vaderlands tegen wil en dank.Haar liedjes zijn uit duizenden herkenbaar: door die fijne zangstem (zacht, met een randje weemoed), maar ook door de melodieën, vaak met een dance-fundament. Haar songs zijn clubtracks en persoonlijke liedjes tegelijk; het vat haar aardig samen. De teksten? Toegankelijk, poëtisch in hun verraderlijke terloopsheid, maar nooit vlak of aanstellerig. Niemand in het Nederlandse taalgebied maakt de emotionele orkaan van generatie Z zo mooi voelbaar." (De Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"De Zwolse rapper Typhoon heeft de tijd genomen voor zijn tweede echte solo-album. Na het sterke, debuut "Tussen Licht En Lucht" (2007) was hij veel actief met de New Cool Collective en Fakkelteitgroep. Op "Lobo Da Basi" (Surinaams voor 'Liefde is de baas') heeft hij zelf alle regie en de rust en precisie waarmee het album in elkaar lijkt gezet, betaalt zich terug. "Lobo Da Basi" is in alle opzichten geslaagd. Om te beginnen muzikaal. Dit is geen hiphopplaat met wat beats en samples, nee het is een knap gearrangeerd popalbum. Typhoon zingt bijna meer dan hij rapt, de begeleiding is steeds prachtig. Het zijn de details waarover je blijft verbazen: de gospelkoortjes in "We Zijn Er" en "Yswater", de jazzy toetsenpartijen... Samen met producers A.R.T. en Dries Bijlsma heeft Typhoon zijn oor te luisteren gelegd bij sixtiespop, folk uit Appalachen en Caribische dansmuziek. Verbluffend in muzikale rijkdom, tekstueel sterk, en altijd even toegankelijk als meeslepend." (Volkskrant; 5 uit 5 sterren!!)
"Het tweede album van Elmer (Merel Pauw, geb. 1995) grijpt je vanaf de eerste regel – ‘Als je leven een jas was, hoe zag die er dan uit?’ – bij de lurven, om je een kleine 37 minuten later weer los te laten als de laatste synths in Ik hou van hen zijn weggestorven. Dan heeft Elmer je zowel doen schateren als nadenken; je doen stuiteren op ratelende punky hiphop en knetterende breakbeat als zwelgen in melancholie. Het is een album over vele kanten van mannelijkheid, gemaakt zoals dat nog niet eerder is gemaakt, door een vrouw die nieuwsgieriger is naar het wezen van de man dan de meeste mannen zelf. De teksten zijn spitsvondig, geestig en expliciet.Ze neemt niet zozeer de mannen om haar heen op de hak met al hun machogedrag, maar onderzoekt ook de mannelijkheid in haarzelf. In Onzichtbare pik rapt ze ‘I love alle feminiene mannen’, en de mannen die gastbijdragen leveren als rapper Ray Fuego en zanger Lucky Fonz III (‘Er zit een kleine vrouw in mij’), stellen zich allemaal kwetsbaar op. Met alleen ontregelende of ongemakkelijke teksten kom je er niet: het is de pittige productie van Keenan Mundane (Wesley Jansen) die "Man, Oh Man" soms zo verpletterend maakt. Zijn ratelende beats knallen er compromisloos in, en buitelen soms zo hard over elkaar heen dat je even vergeet waar Elmer het over heeft. En dan zijn we bij het enige minpunt: het album is te vol gepropt met samples die onnodig afleiden. Als Mundane het kaal houdt met bijvoorbeeld de diepe klank van analoge synths in "Kleine Man", komt de boodschap beter over. Het is een mooi, klein liedje – net als het ontroerende Ik hou van hen, dat dit erg sterke tweede album van Elmer afsluit." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"In de openingstrack jaagt ze iedereen die houdt van traditioneel mooie zang meteen het pand uit. Op "Wie De Fak Is Sophie Straat" knokt de zangeres voor de mensheid en dus tegen regeringen met de vastberadenheid en humor van een Powerpuff Girl. Het punky "Let Me Tell You Something ‘Bout My Country" schreef ze in het Engels, zodat ‘the world can understand what’s so fucked up about The Netherlands’. In "Om 6 Gaan We Eten" steekt ze, met een stem alsof ze een zuurtje zuigt en te midden van een verslavende indiedraaikolk van hooggestemde gitaren en rammelende percussie, de draak met typisch Hollandse taferelen. En wie nu denkt dat Sophie Straat alleen maar goed is voor vlotte protestliedjes zal schrikken van "Old And Wise", dat begint als ballad, maar via een smartlapperige omweg eindigt als opzwepende dancetrack. Met zo’n muzikaal veelzijdige en betekenisvolle plaat moge het antwoord op de albumtitel duidelijk zijn. Wie De Fak Is Sophie Straat? Een van de belangrijkste popstemmen van ons land." (OOR)
"Je zou bijna vergeten dat S10 (Stien den Hollander) pas 22 is, zo veel heeft ze al gemaakt en bereikt. 2 ep’s en 2 albums van groeiende zeggingskracht bracht de zangeres uit voordat ze werd uitverkoren om ons land te vertegenwoordigen op het Eurovisie Songfestival 2022. Het liedje dat haar zover bracht, "De Diepte" is een van de betere op dit album. Die ‘je’ is haar moeder, die in het sterke openingsnummer "Zondagskind" direct wordt aangesproken. ‘Kijk mama/ Ik ben vrij mama/ Ik heb lief en ik doe mijn best/ Dus misschien ben ik toch en goed mens, mama’, zingt ze. Onderkoeld en toch emotioneel, zoals we haar kennen. Met donderende drums en een rollende bas komt S10 binnendenderen, waarna het liedje openbreekt en een viool de stemming bepaalt. De spanning die ze meteen oproept, houdt ze helaas niet het hele album vast. Sim Fanes rol als producer wordt nu overschaduwd door Léon Paul Palmen (Palm Trees), die de ruwe randjes net te veel bedekt met sauzende arrangementen." (Volkskrant)
""Iemand Van Vroeger" is wederom een uitstekend album dat niet onder doet voor haar twee voorgangers. Sterker nog, Suzan en Freek laten op "Iemand Van Vroeger" horen dat ze steeds dichterbij zichzelf durven te komen. Daarmee krijgen hun teksten meer zeggingskracht en hechten ze makkelijk op gevoelsniveau. Wilde voorheen de kritiek Suzan en Freek wel eens ten deel vallen dat ze vooral goed waren in het produceren van oorwurmen, bewijzen ze met "Iemand Van Vroeger" veel meer in hun mars te hebben. Ze laten horen het vermogen te bezitten de verzameling van lessen, inzichten en wijsheid die ze in de afgelopen jaren samen hebben vergaard, te kunnen vertalen naar universeel invoelbare liedjes. In die zin zijn de hooibalen op de hoes wel goed gevonden: hooibalen als symbool voor de oogst aan ervaringen die we opdoen in het leven." (Nieuwe Plaat; waardering: 8)
"Stien den Hollander geeft met haar liedjes vorm aan wat ze heeft meegemaakt. Op haar eerste twee ep’s "Antipsychotica" en "Lithium" deed ze dat met teksten over haar psychische problemen tijdens de puberteit. Er bleek echter zo veel meer te zitten in de zangeres-rapper. Nu lijkt Den Hollander vrede en balans te hebben gevonden. Alles aan "Mijn Haren Ruiken Naar Vuur" ademt vreugde door acceptatie. De titel van de opener alleen al: "De Leukste Mensen Zijn Raar". Maar het is voornamelijk de muziek die de nieuwe S10 viert. "Weer verliefd" is met nanana’s verluchtigde synthpopdisco. Ook al verandert dat ‘verliefd’ uiteindelijk in ‘verlies’, dat ritmegitaartje kriebelt lekker door. S10 danst lichtvoetig over zware issues zoals vasthouden aan een doodlopende relatie. Met "Voel Me Goed" draait de voorheen getroebleerde zangeres de levensvreugdekraan helemaal open. Een fontein van hyperpop in alle denkbare kleuren die je net zo goed laat voelen als Stien zelf." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"...Tweede langspeler waarop Sophie Schwartz tegen maatschappelijke en sociale misstanden blijft strijden en haar artiestennaam eer blijft aandoen. Ze is en blijft van de straat, de voetbalkantine en het volkscafé op de hoek. En je kunt op "De Stad Is Van Ons" ook keihard los gaan op een illegaal dansfeestje na sluitingstijd. Echte smartlappen staan er ook tussen, alleen lijkt die titelsong eigenlijk meer uit de Balkan afkomstig. Mannen is wel een echte smartlap. Omdat ze geen haar beter zijn en al die vrouwen met rust moeten laten. Die lusten na het harde werken bovendien zelf ook wel een koud schuimend biertje en een borreltje of twee. Redenen te meer bovendien om na honderd jaar kiesrecht voor vrouwen ook daadwerkelijk eens op een vrouw te gaan stemmen voor de "Tweede Kamer". Dat aanstekelijke skanummertje (featuring Goldband) mag meteen een hit worden (Het is OOR blijkbaar ontgaan dat dit t.t.v. de verkiezingen in 2021 al een single was die best veel airplay kreeg, HB). En hopelijk helpt het." (OOR)
"Trijntje Oosterhuis zingt met vederlichte kracht liedjes van Henny Vrienten. Uit de drie autobiografische albums van de vorig jaar overleden Henny Vrienten koos zangeres Trijntje Oosterhuis vijftien liedjes. Zowel op haar nieuwe album als live vult ze zijn liedjes prachtig eigen in. Met liefde, respect, meesterschap en een grote hoeveelheid muzikale bedrijvigheid introduceerden zangeres Trijntje Oosterhuis en bassist Xander Vrienten dinsdagavond hun gezamenlijke album bij het publiek. Op het album zingt Oosterhuis nummers van Henny Vrienten. Aan de nummers, die Henny eerder zelf opnam, werd nu door zoon Xander, als producer en bandleider, opnieuw vorm gegeven. Hij en Oosterhuis kozen voor een orkestrale begeleiding, uitgevoerd door het Residentie Orkest." (NRC)
"Universal brengt al een aantal jaren de serie Collected op de markt: fraaie verzamelaars voor een prettige prijs. Nu is het werk van Boudewijn de Groot aan de beurt om in drie schijven samen te vatten. Openend met Een Meisje Van Zestien meanderen we door de grootste successen terwijl er ook ruimte is om wat van zijn minder bekende werk langs te gaan. De voor de leek bekende nummers bevinden zich op het eerste deel, het tweede deel laat voor die groep horen dat we te maken hebben met een bijzonder artiest, aangezien daar de kwaliteit zekere zo hoog is. Echte bijzonderheden ontbreken, maar Collected (rare titel voor een Nederlandstalige artiest ) is desondanks een meer dan uitstekende verzamelaar." (Hermen Dijkstra, Platomania)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.