"Hans Erich Pfitzner (1869–1949) was een Duits componist, dirigent, muziekpedagoog, operaregisseur en hoogleraar. Pfitzner was over het algemeen een belangrijk persoon in het cultuurbeleid van de nationaalsocialisten, mede door zijn essay "Futuristengefahr" uit 1917 waarin hij waarschuwt voor alle nieuwe ‘on-Duitse’ muziek. In een korte necrologie over Hans Pfitzner schrijft de redactie van Mens en Melodie in de juni uitgave van 1949 o.a. het volgende: "....Pfitzner werd als knap vakman gerespecteerd, doch zijn werken, die tot de late romantiek behoren, vonden weinig weerklank. In ons land kent men Pfitzner heel weinig. Weliswaar werd zijn muziek gedurende de bezettingsjaren met name voor de radio enige tijd ijverig gepropageerd, en de bejaarde Pfitzner werd in de oorlogsjaren enige malen naar ons gesleept, om bij deze uitvoeringen aanwezig te zijn, doch hij was geen nazi-figuur, en de Duitse cultuurpropagandisten lieten hem betrekkelijk spoedig weer links liggen..." (Wikipedia)
"Het lijkt alsof er maar twee klarinetkwintetten zijn die er werkelijk toe doen, namelijk die van Mozart en Brahms. In werkelijkheid zijn er veel meer composities voor klarinet en strijkkwartet, zoals een eenvoudige zoekopdracht op muziekweb.nl laat zien. De bijdragen van Mozart en Brahms zijn echter zo perfect, dat de rest, terecht of niet terecht, op de achtergrond is geraakt. Wellicht met uitzondering van het fraaie Klarinetkwintet van Max Reger. Brahms was altijd al zijn voorbeeld geweest. Mozart werd zijn voorbeeld toen hij in Meiningen aan het hof werkzaam was als dirigent. Het Klarinetkwintet uit 1915 werd Regers zwanenzang. Ook bij hem die melancholische toon en melodieuze charme, alsof de anders zo onmatige Reger zijn voorgangers niet wilde bruuskeren. Reger werd op zijn beurt nagevolgd door zijn privéleerling Johanna Senfter. (...)" (muziekweb.nl)
François Clément Théodore Dubois (Rosnay, 24 augustus 1837 - Parijs, 11 juni 1924) was een Frans componist, organist en muziekpedagoog. Hij was leerling aan het Parijse conservatorium en studeerde theorie bij Antoine François Marmontel, compositie bij François Bazin en Ambroise Thomas, directeur van het conservatorium, en orgel bij François Benoist. Dubois werd in 1905 gedwongen af te treden als directeur van het Conservatoire, omdat hij geweigerd had de Prix de Rome toe te kennen aan Maurice Ravel. De verontwaardiging daarover werd nog aangewakkerd door een vlammende open brief die Romain Rolland geschreven had. Gabriel Fauré nam het directeurschap over Théodore Dubois was een onbemind figuur. Hij werd geminacht als de auteur van een verbiedende verhandeling over harmonie en is het symbool geworden van een fel bekritiseerd 'academisme'. (...) Zijn populairste werk en nog steeds vaak gespeeld, is de Toccata voor orgel uit 1889.|
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
