"Dat componisten als Copland en Bernstein hun muzikale taal zo breed mogelijk toegankelijk maakten, had te maken met de behoefte om een bijdrage te leveren aan het publieke debat over morele waarden en democratische idealen. In deze traditie van politieke en maatschappelijke bewustwording staat ook de componist Aaron Jay Kernis. Een van zijn inspiratiebronnen was een gebeurtenis nabij Auschwitz en Birkenau. Tijdens een bezoek aan deze kampen realiseerde Kernis zich dat de grassprietjes die kinderen in hun mond staken, ontsprongen waren aan een met bloed doordrenkte aarde. Deze combinatie van onschuld en verschrikking vormden mede het uitgangspunt voor het concert Colored Field. Dit concert, in de versie voor cello en orkest, is op cd verschenen in een uitvoering van cellist Truls Mork en het Minnesota Orchestra onder leiding van Eiji Oue. De cd bevat tevens Musica Celestis en Air." (Muziekweb) Op CD 1 staan het eerste en tweede celloconcerrt van Sjostakovitsj.
"‘Dans midden in de strijd, dans in je bloed, dans wanneer je volkomen vrij bent.’ Deze verzen van de 13de-eeuwse Perzische dichter Rumi komen met de huidige oorlog in Iran extra hard binnen, net als het celloconcert Dance (2019), dat de Engelse componist Anna Clyne (46) baseerde op Rumi’s dichtregels. De Nederlandse première van het stuk door cellist Maja Bogdanoviv met het Phion-orkest in 2025 is nu als album uitgebracht. Met verlangende fluittonen, gepeperde dubbelgrepen en ontroerende Joodse weerklank houdt Bogdanoviv je in haar greep. Een prachtige pendant hiervan is Azul van Osvaldo Golijov (65). Net als Clyne valt de Argentijnse componist terug op barokke baslijnen met daarboven kristallen cellolijntjes en fluisterende strijkers. Waar Clyne Ierse en Joodse folklore aanwendt, valt Golijov terug op zijn eigen afkomst: Argentijnse tango. Accordeon, percussie en vogelgeluiden gaan in betoverende dialoog met de cello." (Volkskrant: 4 uit 5 sterren)
"In het Westen werd de Russische componist Schnittke pas sinds de late jaren zeventig bekend, vooral door de inzet van violist Gidon Kremer, dirigent Gennadi Rozdestvensky en celliste Natalia Gutman, die hier heel wat van zijn werken in natura en per lp of cd introduceerden. Schnittke werd 24 november in 1934 in Engels, de hoofdstad van de vroegere Wolgaduitse Sovjetrepubliek aan de Wolga geboren. Zijn vader was van Duits-Joodse afkomst en woonde sinds 1926 in het Wolgaduitse gebied waar hij met een plaatselijke vrouw trouwde. Maar in Rusland voelde hij zich altijd een vreemdeling. De jonge componist behoorde tot de eerste generatie naoorlogse Sovjet componisten die werd beïnvloed door Westerse componisten uit de Weense school en mensen als Cage en Stockhausen. Hij experimenteerde in de jaren zestig ook met serialisme en aleatoriek. Polystilistisch is het etiket, dat sinds het midden der jaren zestig veel van Alfred Schnittke's muziek siert. (...)" (musicalifeiten.nl)
Mede dankzij de inspanningen van de violist Gidon Kremer is Schnittke uitgegroeid tot een van de meest uitgevoerde componisten van de tweede helft van de twintigste eeuw. Zijn grote oeuvre omvat symfonieën, soloconcerten (piano, viool, altviool, cello), concerti grossi, andere orkestwerken, kamermuziek (inclusief een zeer succesvol pianokwintet), balletten, koorwerken (waaronder een Requiem) en opera's (waaronder Life with an Idiot, dat in 1992 in Amsterdam in première ging). (nl.wikipedia)
"Tavener volgde de Highgate School in Londen, waar de latere componist John Rutter zijn medeleerling was. Tavener studeerde piano, orgel en koordirectie aan het Royal College of Music en trad enige malen op als solist in pianoconcerten. Later stapte hij over naar compositie en kreeg les van onder anderen Lennox Berkeley. In 1968 verkreeg hij voor het eerst bekendheid door zijn compositie The Whale, naar het Bijbelboek Jona, uitgebracht op Apple Records, de platenmaatschappij van The Beatles. Zijn vroege werken zijn beïnvloed door de werken van met name Stravinsky. Diens Canticum Sacrum noemde hij later als het werk dat hem had "wakker geschud" en hem had overtuigd van zijn roeping als componist in plaats van podiumkunstenaar. In Taveners relatief sobere muziek ziet men een versmelting van westerse en oosterse muziek. Hierbij valt zowel de invloed van Olivier Messiaen te onderkennen, als verwantschap met Arvo Pärt en de stroming van de minimal music." (Wikipedia)
Lasse Thoresen (Oslo, 18 oktober 1949 is een Noors componist binnen het segment Eigentijdse klassieke muziek. Thoresen zat in zijn jeugd al vroeg achter de piano en hij gaf zijn eerste concert in 1967. Hij kreeg muziekonderricht van Fartein Valen (muziektheorie) en Finn Mortensen aan de Norges musikkhøgskole aldaar. Hij studeerde daar in 1972 af en ging vervolgens verder studeren in Utrecht (elektroakoestische muziek) en Parijs (musique concrète en spectrale muziek). Hijzelf probeerde een combinatie te kamen van aloude volksmuziek uit Scandinavië en daarbuiten. Vanaf 1975 gaf hij les aan de muziekschool waar hij zelf lessen had gevolgd. Hij schreef zijn muziek veelal op verzoek of volgens opdracht. Hij ging daarbij spirituele muziek niet uit de weg gezien zijn stuk voor de opening van het Bahai-centrum in Mount Carmel. In 2010 won hij de Nordisk råds musikkpris voor zijn werk getiteld Opus 42, maar ook eerdere werken van hem kregen Noorse muziekprijzen toebedeeld.|
Cristóbal Halffter (Madrid, 24 maart 1930 - Villafranca del Bierzo, 23 mei 2021) was een Spaans componist. Hij heeft twee neven die ook componist zijn, namelijk Rodolfo en Ernesto Halffter. In 1936 verhuisden de ouders van Halffter naar Duitsland om te ontsnappen aan de Spaanse Burgeroorlog. Zij keerden in 1939 terug naar Madrid, waar Halftter in 1951 aan de Duitse school afstudeerde. In 1955 werd hij benoemd als dirigent van het Manuel de Falla orkest. Hij kreeg een succesvolle carrière als dirigent, en schrijft muziek die het traditionele Spaanse element met avant-garde technieken combineert. Zijn pianoconcert won in 1953 een nationale muziekprijs in Spanje. In 1961 werd hij professor compositieleer aan het Koninklijk conservatorium van Madrid. Zijn eerste dodecafonische compositie, Vijf microvormen voor orkest, veroorzaakte destijds (1960) een schandaal in Madrid.|
Laurent Petitgirard enjoys a successful career as a composer and as a conductor. His works include some 150 film scores; conducting has brought a large number of international engagements, and in 2004 the position of music director of the Orchestre Colonne.|
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
