Gustav Leonhardt ('s-Graveland, 30 mei 1928 – Amsterdam, 16 januari 2012) was een Nederlands klavecinist, organist, dirigent en musicoloog. Leonhardt is een van de grondleggers van de "authentieke uitvoeringspraktijk" en verrichtte veel pionierswerk, waarbij personen als Hans Brandts Buys en Anthon van der Horst hem waren voorgegaan. Beroemd zijn zijn talloze opnamen van klavecimbel- en orgelwerken van Johann Sebastian Bach. Talloze andere componisten uit de internationale renaissance- en barokmuziek heeft hij aan de vergetelheid ontrukt of op de voorgrond geplaatst. Hij bevorderde als aanschaf-adviseur voor derden (waaronder leerlingen) de bouw van nieuwe klavecimbels die nauwkeurig op historische voorbeelden zijn gebaseerd. (wikipedia.org)
The French Baroque composer Jean-Philippe Rameau wrote three books of Pièces de clavecin for the harpsichord. The first, Premier Livre de Pièces de Clavecin, was published in 1706; the second, Pièces de Clavessin, in 1724; and the third, Nouvelles Suites de Pièces de Clavecin, in 1726 or 1727. They were followed in 1741 by Pièces de clavecin en concerts, in which the harpsichord can either be accompanied by violin (or flute) and viola da gamba or played alone. An isolated piece, "La Dauphine", survives from 1747. (wikipedia.org)
Das wohltemperierte Klavier, BWV 846-893 (Het welgetempereerde (= goed gestemde) klavier, dikwijls afgekort als WTK), is een van de hoofdwerken van Johann Sebastian Bach, geschreven voor klavecimbel, een in zijn tijd gangbaar toetsinstrument. Het wordt tegenwoordig ook vaak op de piano gespeeld. Het goed gestemde slaat op de in die tijd revolutionaire welgetempereerde stemming van het instrument, een stemming waardoor het mogelijk was om in alle toonsoorten (redelijk) zuiver te spelen. In tegenstelling tot de gelijkzwevende stemming van de moderne piano, krijgen alle toonsoorten een eigen 'karakter'. (wikipedia.org) Deze opname is uit 1983 met Ton Koopman op clavecimbel.
"Bradford (Whitman) Tracey is a Canadian performer on historical keyboard instruments, including harpsichord, virginal, clavichord, fortepiano, and organ. Bradford Tracey's recordings are acclaimed for their value as aural documents of some of the most important historical keyboard instruments in the world and for his capacity for expression in many historical styles." (bach-cantates.com)
"In 1933 Wanda Landowska made the first recording of Bach’s Goldberg Variations, a work that must have been as new to listeners then as it in fact was to Landowska. While Landowska preferred her best-selling 1945 RCA Victor remake, I lean toward her younger, more pliable, bouncier self. True, modern notions of what constitutes stylish Bach keyboard playing are worlds apart from Landowska’s subjective, rhetorical style, abetted by her trusty iron-frame Pleyel harpsichord with its technicolored registrations. It doesn’t matter. She imbues each variation with pinpointed phrasing and a dead-centered rhythmic sense that jazz musicians would appreciate. I like how she reprises the first eight bars of Nos. 5, 7, and 18 at the finish of those respective variations. The way Landowska times and spaces the spread chords and freefalling runs in the Chromatic Fantasy is chillingly calculated, yet sounds improvised". (classicstoday.com)
"Wat een fabuleus recital is dit! En hoe duidelijk blijkt daaruit het grote muzikale talent van deze Franse klaveciniste! Maar er is nóg meer, zoals haar technische vaardigheden en haar kennis van, en ervaring met, de historiserende uitvoeringspraktijk. Ook het instrument klinkt fabuleus: een kopie van een anoniem klavecimbel uit 1679, nu van de hand van de Zweedse bouwer Anders Kilström. Nieuwsgierigheid bracht Acabo naar Engeland, waar zijn muziek verrassend populair bleek. Zijn invloed op het Engelse klavierrepertoire is niet te onderschatten. In het voorliggende programma heeft zij de danssuites met behulp van een soort 'kleurcodering' opnieuw samengesteld: werken van Chambonnières gemengd met die van tijdgenoten, om zo zijn muzikale stempel op de zeventiende en achttiende eeuw zichtbaar te maken. Een betere inleiding tot dit subliem samengestelde programma en dito uitvoering kan ik werkelijk niet bedenken." (opusklassiek.nl)
Antoine Forqueray (September 1672 – 28 June 1745) was a French composer and virtuoso of the viola da gamba. Forqueray, born in Paris, was the first in a line of composers which included his sons Jean-Baptiste (1699–1782) and Nicolas Gilles (1703–1761) as well as his brother Michel (1681–1757). (...) At the time of Forqueray's appointment the most renowned viol player at court was Marin Marais, who was famous for his sweet and gentle musical style. Forqueray in contrast became renowned for his dramatic, striking and brash style. According to Hubert Le Blanc Marais played like an angel, and Forqueray like the devil.[5][6] The Mercure de France of 1738 chided both Antoine and his son Jean-Baptiste-Antoine for writing pieces ‘so difficult that only he and his son can execute them with grace.’ Forqueray's style was so distinctive that three of his near-contemporaries Jean-Philippe Rameau, François Couperin and Jacques Duphly each composed a piece named 'La Forqueray' as a tribute to him. (...) (wikipedia.org)
Dit tweede boek met muziek voor klavecimbel werd gepubliceerd in de jaren 1716-1717. Het bevat de Ordres 6 tot en met 12. Kenneth Gilbert speelt op een klavecimbel van Frank Hubbard, gebouwd naar Henri Hemsch.|
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
