""The Finishing Touch" bevat tien nieuwe nummers waarin warmte, diepgang en muzikaal vakmanschap centraal staan. De songs klinken organisch en persoonlijk, zonder overbodige opsmuk. Elke noot en elke tekstregel lijkt zorgvuldig gekozen, volledig in dienst van het lied. De karakteristieke bluesstijl van Snowy White komt op het album volledig tot zijn recht. Zijn melodische gitaarspel, persoonlijke teksten en subtiele arrangementen zorgen voor een luisterervaring die direct binnenkomt. Ook de bijdrage van zijn vaste muzikale vrienden speelt daarbij een belangrijke rol. Hun samenspel geeft de nummers extra kleur en diepte. Met "The Finishing Touch" sluiten Snowy White en The White Flames een bijzonder hoofdstuk af. Het album laat nog eenmaal horen waarom White al jarenlang wordt gewaardeerd door bluesliefhebbers en gitaristen wereldwijd: eerlijk, ingetogen en volledig gericht op de kracht van de muziek." (Blues Magazine)
"Het is bijna jaloersmakend om te zien hoe ogenschijnlijk argeloos de bandleden van All Them Witches op het podium staan. Lonkend naar het publiek en amper kijkend naar hun gitaarhalzen gieten ze hun zompige bluesrock de zaal in, als een trage moerasrivier van tonen. Het kabbelt allemaal prachtig door, al wordt er wel op gelet dat de muzikale swamp boat nooit over zijn toeren gaat: de vijfde versnelling wordt nooit helemaal benut. Het typeert de lankmoedigheid waarmee ze hun muziek benaderen. Alsof het toevallig uit hun vingers komt. "House Of Mirrors" is als muzikaal drijfzand: je hebt het amper door, maar je zakt steeds verder het universum van All Them Witches in. Hun zevende album broeit zonder dat er grote gebaren aan te pas komen. De plaat eindigt dan ook met "Saturn Song", zonder episch eind of daverend slotakkoord. Gewoon, een laatste nummer dat ook in het midden had kunnen staan. En ondertussen heb je je geen moment verveeld. Ook dat is een kracht. (OOR)
"Een prachtpakket van maar liefst vier CD’s en twee Blu-rays vormen samen een verslag van het zevende Crossroads Guitar Festival (september 2023) waaraan Eric Clapton zijn naam heeft verbonden. Een 2 dagen durend uitverkocht festival in Los Angeles met een slordige 40.000 mensen aan publiek. De mix van oudgedienden en hedendaagse talenten betekent ook een grote verscheidenheid aan muziekstijlen. Gitaarliefhebbers zullen wederom kunnen watertanden en zich laten inspireren. Wil je alleen luisteren of luchtgitaar spelen, dan kun je je opmaken voor vele uren luisterplezier. Plezierig ook vanwege het feest der herkenning omtrent de vele covers. Een tracklist waar je u tegen zegt, zeker als je de bijzondere combinaties van artiesten ontdekt. Veel eerlijker kan het niet; je ontdekt tevens wat iemand echt op het podium presteert en dat verschilt, logischerwijs, behoorlijk. Ga er maar eens lekker voor zitten." (Platomania)
"Het zou inmiddels misleidend zijn om de muziek van Joanne Shaw Taylor nog louter als bluesrock te classificeren. Op haar tiende studioalbum onderneemt de Britse zangeres/gitariste vaker dan voorheen al het geval was uitstapjes buiten de genregrenzen. Met "Nobody's Fool" (2022) had ze reeds blijk gegeven van een onmiskenbaar gevoel voor pop-hooks en "All The Things I Said" op "Black & Gold" is bijvoorbeeld zo'n liedje dat je ergens in de eerste helft van de jaren tachtig zou situeren. Het lijkt zelfs een strategische zet dat het als tweede nummer is geprogrammeerd, nadat we nog wel als vertrouwde binnenkomer het bluesy "Hold Of My Heart" voorgeschoteld hebben gekregen. Alsof Taylor ons eerst even wil geruststellen om daarna meteen te laten weten dat we niet alleen maar meer van hetzelfde hoeven te verwachten. De zangeres wordt ondertussen steeds beter, de (slide-)gitariste hoef je niets meer te leren." (Lust For Life; 4 uit 5 sterren)
"Eric Clapton speelde begin 1991 maar liefst 24 keer in de Royal Albert Hall in Londen. Een impressie van die concertreeks verscheen aan het eind van dat jaar met logische titel "24 Nights". Clapton stond tijdens die concertreeksen per avond met een klein gezelschap, een uitgebreide rockband en een compleet orkest op het podium. Het was een opzet die het beste bovenhaalde bij de meester zelf. Clapton zong en speelde bevlogen en zette geweldige versies neer van Cream-klassiekers als "White Room" en "Sunshine Of Your Love", terwijl het vervolg van zijn loopbaan aangedaan werd met smaakvolle uitvoeringen van o.a. "I Shot The Sheriff", "Lay Down Sally", "Wonderful Tonight". De artiest deed zichzelf en zijn publiek tekort met de oorspronkelijke "24 Nights". Goed dat dit nu gecorrigeerd is." (Lust For Life; 5 uit 5 sterren)
Een 3cd verzameling van de grootste hits en albumtracks van deze Amerikaanse groep. Op de derde CD staan vooral de langere liveversies.
""Young Blood" is het tweede soloalbum van King dat is geproduceerd door The Black Keys’ Dan Auerbach. De invloed van Auerbach is duidelijk hoorbaar. Over de met blues doorspekte sound ligt een rammelend garagerocklaagje. Het past uitstekend bij het uitgangspunt van Young Blood: niet al te veel uitwerken, instrumenten inpluggen en zien waar het schip strandt. Veruit de meeste nummers zijn binnen enkele uren in elkaar gezet. Het levert een elftal tracks op met een ontspannen vibe, waarbij knap genoeg niet of nauwelijks is ingeleverd op kwaliteit. Wie op zoek is naar een aangename bluesrockplaat mag Young Blood van Marcus King eigenlijk niet negeren." (nieuweplaat.nl)|
“The concept of 'Raw Blues Power' is actually quite touching. According the liner notes, Gilbert is the guitar slinging nephew of Kidd, whose style is what inspired the youth when he first heard his uncle’s blues licks. Over the years, each developed his own style; Gilbert’s being crunchy heavy metal and Kidd’s being the whiskey-tippin’, straight ahead blues. This recording is their attempt to merge the styles. Blues is the source for R&B and rock and roll and, therefore, the forms aren’t too far apart. Unfortunately, only the truly gifted have been able to meld them together in a collective orgy of both sound and soul. Kidd and Gilbert fall somewhere in the spectrum, but their sound is not quite developed enough to be compared to the true masters. There is no doubt about the ferocity of their chops. The biggest problem with the record is the simplistic song writing and the distinct replacement of volume for energy.” (Jambands)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
