"D-Rect heeft door de jaren heen een herkenbaar geluid ontwikkeld, waarin grote refreinen, stevige gitaren en de krachtige stem van Marcel Veenendaal een belangrijke rol spelen. Op "I: Keep The Fire On" kiest de Haagse band voor een andere benadering. De muziek klinkt ingetogener en de persoonlijke verhalen krijgen meer ruimte. Dat levert een overtuigende plaat op, al had het album wat langer mogen duren. Het elfde studioalbum van de band telt acht nummers, waaronder twee korte instrumentale stukken. De band beschouwt de plaat als het begin van een nieuw hoofdstuk, waarin de nummers nadrukkelijk met elkaar verbonden zijn. Het verlies van dierbaren vormt een belangrijk vertrekpunt voor nummers over afscheid, loslaten en de steun die mensen elkaar kunnen bieden. Vooral "Brother" maakt die thematiek concreet. Veenendaal schreef het nummer vanuit het verlies van zijn broer. De muziek begint klein en groeit geleidelijk uit tot een emotionele climax. Vergeleken met voorganger "Sphinx" klinkt "I: Keep The Fire On" minder groots. De band kiest vaker voor warme gitaarpartijen, strijkers en arrangementen waarin de afzonderlijke instrumenten voldoende ruimte krijgen. Dat betekent niet dat Di-Rect zijn vertrouwde geluid volledig loslaat. De herkenbare zang van Veenendaal en de zorgvuldig opgebouwde dynamiek blijven aanwezig. Alleen ligt de nadruk minder op kracht en meer op nuance." (Nieuwste Hits)
"Voor Beatlesvorsers springen drie weemoedige vertellingen eruit: "Home To Us" (duet met Ringo Starr, ode aan naoorlogs Liverpool), "Down South" (schetsje over een lange wandeling met George Harrison) en vooral "Days We Left Behind", over Pauls ontmoeting met John Lennon en de eed die ze zwoeren (‘The promise I made will never be broken’). Maar er is veel meer melodieus en waarachtigs, zoals het eigenwijs rockende "As You Lie There" (met woeste schreeuw van de oude ‘Macca’) over een jeugdliefde. Niet álles is jeugdsentiment: "Mountain Top" gaat over een meisje aan de paddo’s op Glastonbury. McCartneys kwetsbare zang geeft dit vitale, persoonlijke album juist zijn prachtige kleur. Het is zó goed dat je er niet uit eerbied vijf sterren voor geeft, maar gewoon kritisch kunt zijn: sommige liedjes zijn wat al te vluchtig ("The First Star Of The Night) of schetsmatig. Het album kan dat hebben, de springlevende maker ook. Die ster aftrek is eigenlijk het grootste compliment." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"After Miley Cyrus plunged into the experimental and psychedelic with last year’s "Something Beautiful", her 10th album "Bass Persuades" is more plain-spoken in sound and ambition. Containing just nine songs and a remix, all kept under 40 minutes, it’s leaner, more direct and more obviously built for the dancefloor, but keeps the eccentric streak that made its predecessor so compelling. There’s an ease to this record, a breeziness to its energy and Cyrus’ delivery. "Bass Persuades" doesn’t insist on anything: it just lets Cyrus be herself, her signature gravelly voice soaring over big choruses with matter-of-fact confidence. The album has a commendable range, from the sun-baked, ABBA-style "Redlights" to the grubby, industrial throb of "Different Religion" and sleaze of "Neon Signs" (with Miike Snow’s Andrew Wyatt), whose backing vocals slip into a hushed, near-explicit back and forth. Not every track persuades, but nearly two decades into her recording career, Cyrus has nothing to prove and knows it. "Bass Persuades" comes off confident and self-assured, reflective of an ever-evolving artist making music purely on her own terms." (NME)
"De Pretenders-frontvrouw presenteert een intieme verzameling dertien duetten met muzikale vrienden op haar vierde soloalbum. "Duets Special" bevat sobere arrangementen waarin Hyndes warme, fluwelen stem centraal staat. Het project ontstond spontaan uit een gesprek met Rufus Wainwright, resulterend in het ontroerende "Always On My Mind" dat als een highlight uit het album springt. (...) Dave Gahan van Depeche Mode verschijnt op de psychedelische folk van "Dolphins", terwijl Brandon Flowers van The Killers de perfecte match blijkt voor 10cc’s atmosferische "I’m Not In Love"’. Het hoogtepunt is wellicht de samenwerking met Alan Sparhawk van Low op Cass McCombs’ "County Line", een subliem, slaapwandelend stuk. Het album leunt voornamelijk op trage tempi wat soms sleur veroorzaakt, maar het is een vreugde om een van de grote rockstemmen van haar generatie te horen delen wat ze liefheeft." (Maxazine; 7/10)
"Al vijfenveertig jaar in het vak en 'still going strong'. Kim Wilde heeft haar vijftiende studioalbum "Closer" het licht doen zien. De plaat ademt de jaren tachtig, het tijdperk waar Wilde een absoluut popidool was. Waar de jaren tachtig bij veel huidige bands een retro-gevoel oproepen, lijkt Wilde die periode moeiteloos voort te zetten. Hits uit die beginperiode vormen een vaste waarde in de Top 2000. Inmiddels is haar stem is wat voller en lager geworden, maar de muzikale ondersteuning van haar broer Ricky wordt nog steeds gedreven door snelle synthesizers, flitsend gitaar werk en stevige drumpartijen. Veel nieuws brengt Closer niet, maar het is de vraag of dat erg is. Kims stem en Ricky’s sound klinken heel erg jaren tachtig, maar tegelijkertijd geheel niet gedateerd. Het levert een erg prettig album op dat je met plezier op repeat zet. Het is dan ook aan te raden om dit jaar Kim Wilde live te zien en horen als zij in oktober door Nederland toert." (Nieuweplaat.nl)
Adrian Kelvin Borland (6 December 1957 – 26 April 1999) was an English singer, guitarist and main songwriter with The Sound, a band which between 1979 and 1987 released seven albums. Adrian released five solo albums, first together with his new backing band The Citizens, later on his own. In 1995 he brought out his first cd with White Rose Transmission, his collaboration with Carlo van Putten from The Convent. On April 26th 1999 Adrian Borland committed suicide by throwing himself in front of a train. (Discogs)
"Could soft be the new hard? Sound-wise, Ure’s new album is the gentlest comeback imaginable, but there’s real lyrical bite smuggled in with the meditative vibe of his first new material in 12 years. And a curious beast it is: definitely an album of two halves, as its title implies. The first part, subtitled "World One", finds Ure unleashing his inner Erik Satie for a series of eight ambient piano-led instrumentals. The meat of the matter comes in "World Two": eight songs of stately anguish, despatches from a dark place that somehow we all know far too well. "Just Words" could have been inspired by some demented small-hours presidential post on Truth Social. That slides seamlessly into "World Away", which resonates like a rebuke to the arrogant authoritarians who run our lives. Ure’s yearning for a better time and place reaches its apex in "Somewhere Out There", a beatless ballad. Aggressive guitars and big beats strike an anthemic note in "The Man Who Stole Your Soul"." (Louder Than War; 4 uit 5 sterren)
"Deze CD bevat een selectie van de meest indrukwekkende nummers uit de 2 Meter Sessies van de Belgische topband K’s Choice. De tracks, opgenomen tussen 1998 en 2007, zijn prachtige akoestische interpretaties van hun krachtige rocknummers. Deze ingetogen uitvoeringen tonen K’s Choice op hun meest kwetsbare en intense wijze—pure 2 Meter Sessies." (2 meter sessies)
"De trend van liedjes korter houden dan drie minuten die zich al enige tijd voordoet in de popmuziek, is ook Maroon 5 ten deel gevallen. Andere bands in de muziekgeschiedenis hebben aangetoond dat dit heel goed kan uitpakken. Neem bijvoorbeeld [...] The Beatles, maar die zullen we niet als meetlat gebruiken, want dan zouden de liedjes van Maroon 5 stuk voor stuk door de hoeven zakken. Openingstrack "Hideaway" is zorgeloos palmboom-poplied volgens Maroon 5-basisreceptuur. ‘We could just hide away/You and me, we can find a way/Take this permanent holiday’. Rijmschema AAA; weinig creatief, maar in dit lied sorteert het het gewenste effect, dus doel bereikt. De ttelsong maakt gebruik van een sample van "Silly, Wasn’t I" van Valerie Simpson (dezelfde sample gebruikte 50 Cent in "Best Friend"). De bijdrage van Lil Wayne is slim geproduceerd en de ietwat gedateerde sound maakt dat dit lied makkelijk in het gehoor ligt. Hoewel de productie op zichzelf niet verkeerd is, is deze wel eenzijdig." (Nieuwe Plaat)
Deze heruitgave uit 2018 bevat naast het originele album uit 1973 ook een mooi bonusabum met maar liefst 18 tracks, waaronder de singles "Hi Hi Hi" en "Live And Let Die". Ook noemenswaardig is de live-versie van "1882", opgenomen in Berlijn.(GT, Muziekbank)
Heruitgave van z'n eerste solo-album, uit 1979, na het verlaten van The Streetwalkers. Hij neemt wat afstand van de hardrocksound van die band, al wordt er wel degelijk gerockt om z'n intense en rauwige vocalen te dienen. Er is nu ook plaats voor ballads. Op de bonus cd zgn alternate session tracks, original album session tracks en demo's.
"De Nederlandse popsensatie Rondé bestaat tien jaar en dat wordt gevierd. Het allernieuwste album "TEN" is uit en bevat bekende platen, maar ook een aantal nieuwe nummers. Zoals leadzangeres Rikki Borgelt zegt: "TEN" is de bekroning op ons tienjarig bestaan als band en een verzameling van onze muzikale reis. We zijn nog nooit zó trots geweest om een album uit te brengen als deze. "Work Of Art" is een van de nieuwe tracks, met een rustiger begin dan we van Rondé gewend zijn. Toch klinkt het al snel weer als een typische Rondé-plaat met wat meer aandacht voor het gitaarspel van gitarist Armel Paap en bassist Cas Oomen. De echte fans kenden het nummer al wel, omdat deze live al sinds 2021 gespeeld wordt. Een fan-favorite, waar nu ook het grote publiek van kan genieten. Al met al is "TEN" een mooie verzameling van eerder uitgebrachte nummers en een paar nieuwkomers, die zeker weten een aanwinst zijn voor de radio. Dat ze de komende TEN jaar nog maar te horen zijn!" (Nieuwe Plaat; waardering 8 uit 10)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
