Het is een traditie dat Arjen Lucassen eens in de 2 jaar een lang weekend 013 in Tilburg bezet om daar met een sterke band en groot aantal vocale gasten Ayreon-muziek met veel visueel spektakel ten gehore te brengen. In 2025 werd ter ere van het 30-jarige bestaan (debuut "The Final Experiment" verscheen in 1995) een show in twee sets gegeven. Eerst songs die bij de eerdere Ayreon-shows nog niet aan de orde waren gekomen en dan een set vol fanfavorieten. Let wel: die fans kwamen uit maar liefst 71 landen. Uiteraard is Joost van den Broek weer de 'musical director' en tevens bespeler van een flinke batterij keyboards. Vaste Ayreon-muzikanten als powerdrummer Ed Warby zijn ook weer van de partij. Sologitarist is hier Timo Somers (net als Arjen Lucassen met Vengeance-DNA). Op vocaal gebied keren Damian Wilson, Anneke van Giersbergen, Mike Mills (Toehider), Marcelo Bovio en Irene Jansen (zus van de nu afwezige Floor) terug, aangevuld met o.a. Wudstik en Heather Findlay. Een indrukwekkende progrock en -metalshow!
Geremixte en geremasterde 2025-versie van het klassieke Ayreon-album, oorspronkelijk uitgebracht in 2004. "The Human Equation" was het zesde album van het progressieve rockproject Ayreon van de Nederlandse muzikant Arjen Lucassen. Het album verkent het idee van psychologische wedergeboorte en volgt het verhaal van een man die, na een auto-ongeluk in coma te zijn geraakt, geconfronteerd wordt met zijn verleden, zijn emoties en zijn huidige situatie, gevangen in zijn eigen geest. De omstandigheden rond het ongeluk zijn mysterieus, aangezien de man ("Me", gespeeld door Dream Theater-zanger James LaBrie) op klaarlichte dag op een verlaten weg tegen een boom botst. Hierna zakt hij twintig dagen in coma, waarbij elke dag wordt vertegenwoordigd door één nummer. Elk nummer volgt een iets andere opzet, hoewel er belangrijke gemeenschappelijke thema's zijn. Deze versie gaat vergezeld van een derde schijf, de bonus disc, met o.a. covers van Led Zeppelin, David Bowie en The Beatles.
"Het moet een stevige uitdaging zijn voor een artiest na de eerste paar albums; hoe blijf je trouw aan je muzikale DNA zonder in herhaling te vallen? Hoe vind je de balans tussen een herkenbaar bandgeluid en het introduceren van nieuwe elementen? Waar bij een aantal progmetalbands die weegschaal recent doorslaat naar de veilige kant, weet Caligula’s Horse op “Charcoal Grace” het evenwicht te vinden. De structuur van “Charcoal Grace” is opmerkelijk symmetrisch. Het album begint en eindigt met de hierboven genoemde tien-minuten-plus-epics, met aansluitend compactere songs, die dan weer de ambitieuze "Charcoal Grace"-suite in het hart van het album omsluiten. Hoe prog wil je het hebben? Het laatste deel van die suite ("IV: Give Me Hell") vormt voor mij het hoogtepunt van het album. Een langzame opbouw met een dreigende sfeer, toewerkend naar een hartverscheurende kakofonie van een finale. Progmetal op zijn allerbest." (Progwereld)
" Nederland staat niet echt bekend als het Mekka van de prog-bands. Maar nu is daar Codex, dat met haar debuut een behoorlijke duit in het zakje doet. Deze heren weten duidelijk de weg op hun instrument en zijn niet bang dat te etaleren zonder te verzanden in oeverloos gedoe. De spanningsboog blijft, ook in de langere nummers, goed gehandhaafd. Zanger Rhodan ten Kleij heeft een goede stem, passend bij de muziek. Perfect Dancer, met Frank Zappa-achtig middenstuk, bewijst dat. The Peace Paradox is een goede prog-cd geworden van een band die het verdient om door liefhebbers en novices gehoord te worden. Codex mag een aanwinst voor de vaderlandse scene genoemd worden." Regionale Band (zware metalen)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
