"Thijs Kuijken maakt als I Am Oak al vijftien jaar mooi verzorgde folkliedjes, die alle worden gedragen door zijn melancholieke, soms wat dromerige stem. Voor "Time Drifts", het eerste album met nieuw werk sinds "Osmosis" (2019), heeft hij de tijd genomen. De pandemie heeft zijn creativiteit aanvankelijk geremd, maar hem uiteindelijk nieuwe inzichten gegeven over liedjes schrijven. Zijn teksten zijn beschouwender van aard en zijn muziek is minder pastoraal gaan klinken. De piano, die zo bepalend was voor het geluid van "Osmosis", is vervangen door synths, en dat pakt eigenlijk uitstekend uit. Zeker in combinatie met de samenzang van Kuijken met Clasine Haringsma levert dat een ander, noem het rijker of in elk geval spannender geluid op. De archaïsche folk van weleer is naar dreampop verschoven, maar de ingetogen signatuur van "I Am Oak" blijft herkenbaar." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Voor liefhebbers van haar stem is het geen verrassing dat Ane covers zingt; dat doet ze met enige regelmaat. Die liefhebbers weten ook dat het niet alleen haar stem is waarmee ze zowel haar eigen nummers als covers een zekere magie geeft. Het is de klank van haar stem, het is de rust die Ane in muziek weet te leggen, het is het tegelijkertijd je de muziek in trekken die je in veel gevallen al kent en die zij dan toch net anders weet weer te geven. Dat doet zij met verve, zó overweldigend goed dat je de titel van het album ook ineens gewoon voelt. Portrayals, portretten. Ane heeft prachtige portretten gemaakt. Het zijn haar favoriete covers die je hier beluistert en ze zijn stuk voor stuk niets minder dan bloed- en bloedmooi. Grote kans dat je de originele nummers herkent, maar zó vertolkt als door Ane, zó een nieuw leven gegeven, zó mooi vind je covers maar zelden." (Written in Music)
Enkele maanden na "An Overview On Phenomenal Nature" verscheen deze 8 tracks bevattende EP met restmateriaal, waaronder demo’s en outtakes. "De EP opent met een akoestische, soberder versie van "Michelangelo". Ook de eerste take van "New Bikini" wijkt behoorlijk af van de versie die uiteindelijk op het album terecht kwam en klinkt broeieriger en organischer. Van "Crosshairs" horen we dit keer wat flarden met gesproken woord, terwijl ook "Ms. Cassandra" niet verder komt dan flarden van een song. "American Spirits" was niet te vinden op het originele album en roept associaties op met de muziek van Aimee Mann; associaties die wel vaker bij de muziek van Cassandra Jenkins opdoemen. Het had niet misstaan op het originele album, waarop de remix van "Hailey", nu voorzien van flink wat elektronica en beats weer minder had gepast. Na een korte en instrumentale versie van het fraaie "Ambiguous Norway" sluit de EP af met een alternatieve nog net wat experimentelere versie van "Hard Drive"." (De Krenten Uit De Pop)
"De Amerikaanse muzikante Hayden Anhedönia debuteert als Ethel Cain met een vijf kwartier durend album dat een groot deel van de tijd imponeert en bezweert met muziek die je genadeloos bij de strot grijpt. Het is een album dat meerdere kanten op kan, maar over het algemeen genomen maakt Ethel Cain diepe indruk. Ze doet dit met wat trage en meestal opvallend donker ingekleurde songs, wat uitstekend past bij haar mooie stem, die vaak een vleugje Lana Del Rey bevat. De persoonlijke songs op het album zijn vaak lang en bouwen de spanning op bijzondere wijze op, wat kan resulteren in aardedonkere of zelf bijna beangstigende klanken. Door het zwaar aanzetten van de instrumentatie, de keuze voor vooral donkere klanken en de emotievolle zang van Hayden Anhedönia, zijn de songs op "Preacher’s Daughter" vrijwel zonder uitzondering voorzien van een bijzondere lading. Bijzonder fascinerend album." (De krenten uit de pop)
"Het leven flitst in opgevoerde snelheden aan je voorbij. Afgezonderd van de maatschappij, verdwaal je in nieuwe opbloeiende emoties. Het schitterende hoopvolle lichtpuntje in de verte komt steeds langzamer dichterbij. Bij tastbare toenadering dooft deze echter, en verdwijnt in de zwarte leegte van het niets. Het zijn de herinneringen die Emma Tricca memoreren aan de vakanties met haar vader, als ze in zijn witte fiat door de Alpen de hoogtes trotseren en diepe dalen bestrijden, en samen zielsgelukkig de duistere tunnels ontdekken. Als enig kind van gescheiden ouders is ze een echt papa’s kindje, waarmee ze begrijpelijk tevens een goede vriendschappelijke verstandhouding heeft. De koude winter van 2018 voelt nog killer aan als haar vader een paar maanden na de St. Peter releasedatum overlijdt. Deze indringende gebeurtenis heeft invloed op haar stemgeluid, door zijn sterven ontwaakt er diep van binnen een ongekende verouderde jazzstem." (Written in Music)
"Na het voor haar doen uitbundige T"he Path Of The Clouds" uit 2021, gezien als haar magnus opus, wilde Marissa Nadler voor dit 10de album weer terug naar haar folkroots en bovenal naar haar akoestische gitaar. Dus horen we hier weer de Nadler van albums als "Strangers" en "For My Crimes". Maar ook weer niet helemaal, want op "New Radiations" zijn de vocalen iets gelaagder, om niet te zeggen: hemelser. Op de achtergrond klinkt heel subtiel een vervormde gitaar, die de invloed verraadt van haar twee medewerkers op New Radiations: muzikale steun en toeverlaat Milky Burgess en achter het mengpaneel Randall Dunn, die werkte met dronegiganten als Eart, Sunn O))) en Anna Von Hausswolf. Het muzikale centrum vormt echter zonder meer Nadler zelf, met niet veel meer dan haar finger-picking gitaarspel. De plaat voert je langs elf hoofdstukjes uit het leven van de artieste uit Nashville. En zo vormt zich een bijna drone-achtig, buitenaards spinnenweb waarin je als luisteraar gevangen wordt." (Nieuweplaat.nl; cijfer: 8.0)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
