"Openbaring Aan de totstandkoming van deze grandioze en in het kader van het ‘Originalklang Project bewaarheid geworden uitvoering is een lange periode van grondig wetenschappelijk onderzoek vooraf gegaan. Namelijk naar de instrumenten die Mahler zelf gebruikte en waarvoor hij dus zijn muziek schreef. Het zijn met name de blazers die wezenlijk verschillen van de exemplaren die bij de moderne orkesten worden gebruikt. Verschillen op het gebied van bijvoorbeeld klankkarakter, dynamisch bereik en stemming. Waaruit volgt dat deze op een andere manier worden bespeeld dan men doorgaans is gewend, iets wat een duidelijke training vereist. En dan zijn er de strijkers die in Mahlers tijd van darmsnaren waren voorzien. Trouwens de componist hield zich als artistiek leider van de Wiener Hofoper bepaald niet afzijdig van het reilen en zeilen van het orkest van deze instelling. van zijn tijd." (opusklassiek.nl)
"Na het succesvolle album Ouvertures from Finland vervolgt Oulu Sinfonia met Pictures from Finland. Ook nu gaat het om een aantal hoogtepunten uit het Finse symfonische repertoire uit de periode van grofweg de vorige eeuwwisseling. Niet alleen zijn het muzikale evocaties van het Finse landschap. Tegelijk vertellen de gekozen stukken iets over de hervonden Finse identiteit tijdens en na de Russische overheersing (1809-1917). Hoewel Jean Sibelius uitgroeide tot de meest iconische figuur van deze beweging, was hij zeker niet de enige. Robert Kajanus legde al voor Sibelius de basis van de nationale Finse muziektraditie, gevolgd door vele anderen. Zo trekken pastorales, idylles, scènes en zelfs een Finse rapsodie aan de luisteraar voorbij. Hoe beeldend die muziek ook mag zijn, de climax van het album ligt in het verstilde Stabat Mater, op. 27, nr. 2 van Leevi Madetoja, gecomponeerd in het oorlogsjaar 1917." (Muziekweb)
"(...) So, then, what does Weingartner’s symphonic music add up to finally? Weingartner embraced a number of musical influences throughout his career though he never progressed beyond the late-Romantic style of the early years of the twentieth century. Still, the composer managed to create an appealing musical persona that, if not at all original, is uniquely identifiable. I tend to prefer the less monumental Weingartner, the composer of the First, Fourth, and Sixth Symphonies. Your experience, as they say, may be different. In any event, there is much that will entertain and edify in these sympathetic performances of the Austrian composer’s music." (Audiophile Audition)
Cornelis Dopper (Stadskanaal, 7 februari 1870 – Amsterdam, 18 september 1939) was een Nederlandse dirigent en componist. (...) Zijn eigen oeuvre bestaat uit een honderdtal composities in verschillende genres, waaronder vier opera's (twee zijn nooit opgevoerd), zeven symfonieën, vocale muziek en kamermuziek in een weinig avontuurlijke stijl. De componist Willem Pijper beschreef hem als "een wandelaar, geen ontdekkingsreiziger". Zelf deed Dopper de typerende uitspraken "Ik geloof alleen in díe theorieën, die uit een scheppingsdaad zijn voortgekomen, niet omgekeerd" en "Vernieuwingen in de muziek zijn alleen mogelijk door voort te bouwen op het bestaande". Zijn uitgesproken conservatieve stijl is Duits georiënteerd, maar verraadt een grondige kennis van het orkest. In zijn instrumentatie vertoont hij ook invloeden van Debussy en Ravel. Hij streefde ernaar Nederlandse onderwerpen in zijn muziek tot uitdrukking te brengen. (...) (wikipedia.org)
"Wie Finland zegt, zegt Jean Sibelius. En inderdaad, de naam van Sibelius is zo ongeveer synoniem geworden voor de ontwikkeling van het Finse muziekleven in de vroege twintigste eeuw. Toch was hij zeker niet de enige die de Finse muziek van rond 1900 een eigen karakter gaf. Dit album met tien ouvertures van evenzoveel componisten, onder wie Sibelius met de Karelia-ouverture, biedt een prachtig overzicht van het Finse muzieklandschap van rond de vorige eeuwwisseling. De betekenis daarin van bijvoorbeeld Robert Kajanus is nauwelijks te overschatten. Voordat Sibelius’ carrière goed en wel was begonnen, gold Kajanus als de leidende Finse componist. Hij was het die Sibelius op het spoor van het Finse volksepos Kalevala zette. Bovendien was Kajanus de eerste dirigent die Sibelius’ orkestwerken op plaat opnam. (...)" (JWvR, Muziekweb)
"Wat dit album van de Kent Sinfonia en dirigent James Ross bijzonder maakt, is dat het grotendeels onbekende orkestmuziek bevat die Vaughan Williams componeerde voor verschillende Shakespeare-producties, variërend van toneel- tot filmmuziek. Vaak gaat het om muziek waarvan slechts fragmenten bewaard zijn gebleven of die in een andere vorm voortleefden. Componist Malcolm Riley bijvoorbeeld reconstrueerde de orkestversie van de Ouverture tot Henry V, die tot nu toe alleen in Vaughan Williams versie voor koperblazers bekend was. Ook stelde hij een suite samen uit de muziek die behoorde tot Shakespeares Henry IV. Op basis van nooit uitgevoerde muziek voor de BBC-radioproductie Richard II, veelal korte afzonderlijke fragmenten, componeerde Nathaniel Lew een meeslepende concertfantasie. Een album dus vol onbekende pareltjes, dat weleens een van de laatste goudmijnen zou kunnen zijn van niet eerder uitgevoerde muziek van Vaughan Williams." (muziekweb.nl)
Pejacevic wordt beschouwd als een belangrijke Kroatische componist. Ze liet een aanzienlijke catalogus van 58 opuses na, meestal in laatromantische stijl, waaronder liederen, pianowerken, kamermuziek en verschillende composities voor groot orkest, misschien wel haar beste. Haar Symfonie in Fis mineur wordt door geleerden beschouwd als de eerste moderne symfonie in de Kroatische muziek. De meeste van haar muziek moet nog worden gepubliceerd en uitgebracht op compact disc, hoewel er onlangs gezamenlijke inspanningen zijn geleverd om deze situatie recht te zetten. Het Kroatische muziekinformatiecentrum heeft bijvoorbeeld enkele van haar partituren gepubliceerd, waaronder drie van haar orkestwerken (Pianoconcert, Symfonie en Phantasie Concertante). In 2008 publiceerde het centrum ook een tweetalige monografie (in het Engels en Kroatisch), geschreven door de Pejačević-geleerde Koraljka Kos, begeleid door een eerste volledig Pejacevic-CD met piano en kamermuziek. (https://en.wikipedia.org)
"In seinen späten Jahren hat Oscar Straus (1870-1954), der eigentlich Strauss hieß, den Namen aber um ein „s“ verkürzte, um sich von der Walzer-Dynastie abzusetzen, seine Begegnung mit Johann Strauß II geschildert, der ihm nach einem Vorspielen seiner ersten Kompositionen geraten haben soll: „Lassen’s die faden Symphonien und schreiben Sie fesche Walzer!“ (...) Die vorliegende CD mit zwei gegensätzlichen, im Gesamtwerk eher marginalen Orchesterwerken ist auf jeden Fall eine reizvolle Ergänzung zur bisherigen Diskographie des Komponisten. (...) man hört es sich gerne an, wenn es so kompetent und sorgfältig ausgeführt wird wie hier durch das Staatsorchester Frankfurt unter dem Dirigenten Ernst Theis. Der Symphoniker Straus kommt dabei durchaus zu seinem Recht und die Tanzstücke werden mit der nötigen Lockerheit und mit rhythmischem Schwung musiziert. Der Booklet-Text von Stefan Frey ist wie immer sehr informativ und in die Details gehend." (Klassiek Heute)
"All of the thirteen purely orchestral works here were originally published as piano pieces, hence the disparate opus numbers. Not all were orchestrated by Bonis, and it is thought that she never heard any of her music performed in its orchestral form. The majority are dances, and they are all relatively short – Le Songe de Cléopâtre at eight minutes is the longest by some way. None of them has much depth – Cléopâtre goes closest – and the result is a series of pretty works that don’t really grab the attention. Over the period of almost twenty years, Bonis wrote a set of piano pieces titled Femmes de légende, and from these, she chose three to orchestrate, under the banner of Trois femmes de légende. Each is relatively brief and contrasting: Le Songe de Cléopâtre has a Tchaikovskyian feel to it, Ophélie has obvious impressionistic sensibilities and Salomé, written two years after Strauss’s opera premiered in Paris, has an oriental feel, and made me think of Rimsky-Korsakov’s Scheherazade." (Music Web Int.)
"The works of the late Romantic composer Felix Woyrsch stand as eloquent defenses of the creative successor. Perhaps it is precisely this too often disparaged generation of "late-born" artists who laid the groundwork for the great masters. By absorbing earlier achievements and reshaping them to serve their own expressive aims, they laid the foundation for later greatness. The Silesian-born Woyrsch, who established himself permanently in Altona-then still independent of Hamburg-demonstrated that even diametrically opposed models could be reconciled. He succeeded in bringing together Wagner, Bruckner, and Brahms almost imperceptibly, without sacrificing his own artistic identity. On the contrary, the cycle of six symphonies, now completed with the present release, emerges as a distinctive artistic statement-made all the more impressive by the fact that Woyrsch remained genuinely receptive to the developments of modernism." (Propermusic)
Vincent d'Indy (born on March 27, 1851 in Paris, died on December 2, 1931 in Paris) was a French composer and conductor. He was a student of César Franck, and the co-founder of the Schola Cantorum, Paris. (discogs.com)
DG obviously have great hopes of Christian Thielemann: symphonies by Beethoven and Schumann and a pair of Beethoven cantatas are among their plans for him. He seems, however, to have chosen the contents of his debut recording himself, and if so he did so shrewdly since the works on this CD demonstrate not only a taste for the unhackneyed but a genuine individuality of approach. For a still relatively young man (he is 37) he shows a marked fondness for broad tempos: even more obviously he loves big gestures and sumptuously rich sound. You can hear both tendencies in Pfitzner’s Kathchen von Heilbronn Overture. (...) (gramophone.co.uk)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
