"Met "Role Model Hermit" wordt de beloftevolle, jarenlange aanloop die mary in the junkyard nam nu eindelijk verzilverd. Voor de opnames doken Clari Freeman-Taylor, Saya Barbaglia en David Addison de studio in met producers Oli Bayston (Fat Dog, Olivia Dean) en Ben Baptie (Little Simz, Cage The Elephant). Dat getalenteerde duo slaagde erin om de rauwe, onvoorspelbare live-energie van de Britten in een erg boeiende vorm op plaat te gieten. Als een groep op voorhand al zoveel buzz en hype genereert door jarenlang de ene na de andere ijzersterke single te lossen, kunnen de verwachtingen voor een volwaardige langspeler soms verlammend groot worden. Maar mary in the junkyard toont zich een waar rolmodel door te demonstreren hoe je als rijzende sterren een fenomenaal debuut maakt.Wanneer de laatste, ijzige snaren wegebben, blijft slechts de drang over om als een junkyard-junkie onmiddellijk weer van voor af aan te beginnen. Dit is een wonderschoon, zorgvuldig geconstrueerd debuutalbum dat weigert zich in één keer volledig bloot te geven en daarentegen gestaag groeit met elke nieuwe cyclus. Het uiterst intieme karakter van de muziek laat je afdalen in een eigenzinnige wereld die je het liefst voor jezelf wil houden, alsof je als kluizenaar eenzaam waakt over een kostbare schat die je zopas hebt opgegraven. Met "Role Model Hermit" drukt mary in the junkyard met veel bravoure alvast een stevige stempel op het muziekjaar 2026. " (Dansende Beren, 4,5 uit 5 sterren)
Jane Døe is de naam van een groep, dus niet van een persoon. De band trad op tijdens het Castlefest 2026. "The project is shaped by the tension of German expressionism and coloured by a poetic surrealism reminiscent of Cocteau and Magritte. It inhabits the fragile border where music becomes gesture and emotion becomes light, carried by a voice that moves between intimacy and eruption.The Belgian band first reached the airwaves after winning the MiNT Radio contest with "Big Bam Boum", recorded with Charles De Schutter at Rec’n Roll Studio in Brussels. Its psychedelic and dream-infused video extended the project’s singular atmosphere, followed soon after by "Who You Are", revealed during Laurent Debeuf’s Classic 21 Live Session. These early works already explored transformation, speaking from the liminal spaces where endings quietly turn into beginnings. Jane Døe has since brought its evolving story to stages such as Reflektor, Rockerill, Delta and Club Plasma, where audiences encountered a blend of raw intensity and immersive visual identity. The journey continued in Iceland, where the band began recording its first full length album at Sundlaugin, the studio built by Sigur Rós. Mixed and mastered by Birgir Jón Birgisson, the ten track record sculpts a world of chiaroscuro, weaving electronic and organic textures into a language shaped by northern skies, wind, ice and echoes of ancient folklore. Released in March 2024, "Cosmogony" was unveiled at the Cirque Royal before travelling through Belgian venues and festivals.Iceland remains a central thread for the group, a birthplace of sound and a symbolic ground where breath, electricity and storytelling meet. The music seeks alignment in emotion, fragility and movement, always reaching toward transformation.Following "Cosmogony", the new single "Reflection I Did Not Find" entered national radio playlists and received warm praise for its haunting vocal layers and cinematic depth.Critics describe Jane Døe as a unique voice within the Belgian scene, magnetic, expressive and rooted in both shadow and light." (Castlefest)
"In the two years that followed the release of their debut album, Keane established themselves as a promising part of the mainstream rock canon. Hit singles like "Somewhere Only We Know," "Bedshaped," and "Everybody's Changing" made "Hopes And Fears" a transatlantic hit, earning the trio two Brit Awards, a Grammy nomination, and a host of sold-out world tours. Critics deemed them as likeable and as accessible as Coldplay, but Keane's return isn't as buoyant as their initial introduction, even if it keeps melody at the forefront. Whereas "Hopes And Fears" faced uncertainty head on with joyous enthusiasm, "Under The Iron Sea" is a darker, less romantic set of songs affected by a disenchanted outlook on life and the world's problems. Keane's members feel the frustration of a world torn apart by war, but they also express their own growing pains as a group. In the years since its release, this sophomore gem has finally earned its rightful place as an undeniable classic. For the album's 20th anniversary, an era-compiling collection was issued to celebrate its enduring power. In addition to the remastered original, all b-sides are collected -- including the stellar "Let It Slide," which should have been on the album proper -- alongside multiple demos and song sketches. A trio of Keane-ified covers of classics by the Cult, Queen/David Bowie, and Depeche Mode are a highlight; they also offer insight into the direction they would head on Iron Sea's follow-up, "Perfect Symmetry". Rounding out the collection, a third disc features live, acoustic, and radio session recordings, including collaborations with Rufus Wainwright and The Divine Comedy's Neil Hannon. It's a complete view of a period in the band's history that was perhaps misunderstood upon release, but, with the passage of time, has revealed itself to be an artistic peak." (AllMusic; rating originele uitgave: 4,5 uit 5 sterren!)
“”Music, Film, Fashion” telt elf tracks waarin grunge, garagerock, punk en andere alternatieve rock vormen hoorbaar tegen elkaar aan zijn gesmeten. De instrumentatie kraakt, giert, rommelt, piept en schuurt bij vlagen heerlijk met Charli’s popstem, die hier net als op de soundtrack van “Wuthering Heights” met succes wordt ingezet als veelzijdige klankmachine. Zo paart de zang in “Persona” met in gierende reverb gewassen gitaarlijnen, wordt de stoer gebrachte slagzin van het melancholische “2007” in grof gesamplede stukken geknipt en laten alle vlotte, subtiel bewerkte vocale laagjes “No One Lasts Forever” aanvoelen als een ritje op een kleurrijke draaimolen. De spoken word-bijdrage van David Cronenberg, waar dit slotnummer mee eindigt, vat de boodschap van “Music, Fashion, Film” – die ergens tussen hoopvol en hopeloos landt en daarom zoveel impact heeft – nog eens goed samen. ‘As I was lying there on the sidewalk, I wasn’t thinking about art at all’, vertelt de legendarische filmmaker over zijn bijna-doodervaring. Op het tweede meesterwerk in haar oeuvre bezingt Charli XCX haar favoriete kunstvormen als manieren om aan het echte leven te kunnen ontsnappen, maar zegt ze tegelijkertijd dat geen enkele plaat, film of kledinglijn de mens onsterfelijk kan maken.” (OOR)
"Remix-CD van meer recent werk van deze Engelse dichteres/zangeres. Hoewel meerdere remixers hier aan gewerkt hebben, is er toch een mooi geheel ontstaan van elektronische (dans)muziek en de stem van Anne Clark. Voor liefhebbers van het typische stemgeluid van Anne Clark, begeleid door een enorme overvloed aan elektronika. Alsof ze nooit is weggeweest." (GT, Muziekbank)
"Na hun explosieve debuut in 2022 lag de lat torenhoog voor Rhian Teasdale en Hester Chambers. Maar met "Moisturizer" bewijst Wet Leg meer te zijn dan een hype. De zwoele praatzang en eigenzinnige teksten vol ironie zijn gebleven, maar het Britse duo ruilt de instant anthems van hun debuut in voor een voller geluid - mede dankzij hun samenwerking met producer Dan Carey. De plaat trapt af met "CPR", dat met zijn donkere basslijnen en fuzzy gitaren aanvoelt als een chaotische rit in de Calypso op de kermis. Ook de single "Catch These Fits" - een knokpartij verpakt als popsong - en het punky "Pillow Talk" barsten van de energie en attitude. Nieuw is het dromerige randje dat opduikt in verschillende nummers, waarin zelfs een vleug melancholie in doorklinkt. Wat "Moisturizer" mist aan meezingbare refreinen, maakt het ruimschoots goed met karakter en groei. Wet Leg durft meer, klinkt gelaagder en bewijst zich opnieuw als een van de spannendste indierockbands van het moment." (Lust For Life; 4 uit 5 sterren)
"Met de hit "Messy" veroverde Lola Young de harten van mensen van over de hele wereld. Zo heeft ze zelfs een plekje op Lowlands bemachtigd. "Messy" is overigens niet het enige goede nummer van haar album "This Wasn't Meant For You Anyway", "Walk On By" en You Noticed" horen wat mij betreft ook een plekje in de spotlight te krijgen. Gefaalde relaties waar ze boos en overwinnend op terug kijkt, onbereikbare crushes maar ook problemen met mentale gezondheid worden allemaal in dit album belicht. Haar rauwe Britse stem, onbeschaamde houding en nummers gevuld met herkenbare scenario's zorgen voor een perfecte combinatie die vooral gen z aantrekt. Ik hoop dat we in de toekomst nog veel meer van haar te zien krijgen." (Platomania)
""Slow Death" is een verzameling coherente, gloedvolle tracks die duidelijk maakt dat de band, bestaande uit Amsterdamse oud-conservatoriumstudenten, het zeldzame talent heeft om indierocksongs te schrijven die zowel vertrouwd als verrassend klinken. De muzikale context schurkt tegen jarennegentiggrunge aan, gekruid met shoegazegalm, terwijl Hamam met haar soepel hoge stem elk nummer een poppy mentaliteit geeft. Wat Hiqpy uitzonderlijk maakt, is dat alles een gevoel voor ambachtelijke precisie en liefde voor detail ademt. Elk nummer wordt met zorg aangekleed en zo naar een hoger plan getild, zonder dat het geforceerd klinkt. De subtiele Arabische zanglijnen in het tweede deel van "Vibes Under Arrest", de drumbreak, ondersteund door een koortje in "Hedgehug", en "Everything" met zijn melodieuze bas en gebroken 7/8-maat. Alleen bij "Cruel Code" krijg je het gevoel dat de muzikale vondsten het liedje een beetje in de weg zitten. De rest is puntig, precies en prachtig." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
Een 2020 heruitgave van het tweede album uit 1992 van deze Engelse band. Toen de plaat verscheen, werd er aanvankelijk wat meewarig over gedaan. Maar het bleek achteraf, na wat vaker geluisterd te hebben, erg mee te vallen: de plaat wordt nu gezien als een van de beste! Als extra wordt een live cd meegeleverd, die in 1991 werd opgenomen in Detroit voor een enthousiast publiek. Daarop staan nog geen nummers van "Between 10th And 11th." (GT, Muziekbank)
Ter gelegenheid van 30 jaar Tindersticks verscheen deze verzamel-dubbelaar. Natuurlijk is de stem van Stuart A. Staples een belangrijk herkenningspunt, maar ook de rest van band mag er zijn. Voor de echte fans: het afsluitende "Both Sides Of The Blade" staat op geen enkele andere CD. (GT, Muziekbank)
"Hoewel de muziek van Khruangbin volstrekt organisch tot stand komt, is de sfeer zo bepalend, en de ritmes soms zo bedwelmend dat het een feest voor remixers moet zijn om hun tanden in te zetten. Dat doen ze dan ook op deze herbeleving van het onlangs uitgekomen Mordechai. Op dat album waagde Khruangbin zich meer dan ooit aan een vocale invulling van hun songs, iets wat op de remix variant weer enigszins tenietgedaan wordt, aangezien de melodieën en de altijd heerlijk voortkabbelende ritmes de boventoon voeren. De songs worden met het nodige respect behandeld, en nergens wordt goedkoop effectbejag nagestreefd. De dansbaarheid wordt met enige mate verhoogd, zoals in het goed hertitelde If There Is No Question (Soul Clap’s Wild But Not Crazy Remix) van Soul Clap nog eens benadrukt wordt. Daarnaast geven onder andere Quantic, Natasha Diggs en Knxwledge acte de préséance. Een heerlijk relaxte versie van een toch al uitstekende LP." (Jurgen Vreugdenhil - Mania)
"Het is de tweede plaat van de uit Elmhurst (een voorstad van Chicago), Illinois afkomstige band. Disgraceland opent met Southern Comfort, één van de vele singles die op het album staat, die in het afgelopen jaar al los is uitgebracht. Het is een simpel liedje, dat lekker in het gehoord ligt en mede door het enthousiaste refrein je direct bij de strot pakt en niet meer los laat. En dat in niet eens drie minuten tijd. Het hoogtepunt van de plaat is het felle Who Needs You, welke ook al eerder op single verscheen. Het doet erg aan de hoogtijddagen van The Strokes van begin jaren ’00 denken. Who Needs You klinkt erg catchy en de energie spat er vanaf. Disgraceland is een heerlijk ongecompliceerd album, waar je geen hoogstaande, moeilijke muziek met allemaal lagen over elkaar moet verwachten. De nieuwe plaat van The Orwells is een lekkere (garage)rockplaat geworden, met aanstekelijke liedjes die allemaal rond de drie minuten per stuk klokken en allemaal stuk voor stuk niet te moeilijk zijn en doen." (ZUBB)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
