"Francis of Delirium heeft incidenteel nog altijd een zwak voor 90s indierock, maar "Run, Run Pure Beauty" is in muzikaal opzicht een stuk veelzijdiger dan het debuutalbum van de Luxemburgse muzikante en kiest in veel songs voor een gevarieerder en soms uitbundiger en soms meer ingetogen geluid. Jana Bahrich sleept er van alles bij op haar tweede album, waardoor het album de aandacht makkelijk weet vast te houden. Ook als Jana Bahrich zich beperkt tot indierock klinken haar songs nog interessanter dan op het vorige album. Het is de verdienste van het wederom geweldige gitaarwerk, maar ook de songs mogen er weer zijn. "Run, Run Pure Beauty" voegt echter nog wat extra dynamiek toe aan de muziek van Francis Of Delirium en ook wat meer drama en bombast, wat overigens prachtig contrasteert met de meer ingetogen passages op het album. Veel tracks zijn voorzien van fascinerende en soms georkestreerde arrangementen, die een nieuwe dimensie toevoegen aan het geluid van Francis Of Delirium." (De krenten uit de pop)
"Rosali Middleman, de singer-songwriter die bekend staat als Rosali, kruiste tijdens een tournee voor het eerst het pad van rockgitarist David Nance. In diens volle classic rockgeluid hoorde ze een geestverwant. Op "Bite Down" werkt Rosali opnieuw samen met Nance en de leden van Mowed Sound en kiest ze definitief voor de meest versleten texturen van rock-'n-roll. 'Said it was nothing/Well, what was it then?' zingt ze met een tikkeltje zijdelingse blik in "Is It Too Late." Het nummer beweegt zich voort op een gemakkelijke snelheid, die Rosali's uiterlijke onverschilligheid weerspiegelt, totdat de band versnelt tot een razernij in het laatste refrein, en de diepere pijn onthult die haar replieken uitlokt. In een zeldzame flits van oprechtheid zingt ze in "Rewind": 'I'm a gold light made of rhythm and space/She's a soft wind, you'll meet her someday.' Wat een tedere verrassing." (Pitchfork; waardering 7,3)
Sinds haar debuut in 1995 is Sophie Zelmani gestaag doorgegaan met het uitbrengen van muziek. Everywhere (2014) is dan ook al haar tiende album, maar een grote schok zal dit gegeven niet teweeg brengen. Dat past ook helemaal niet bij Zelmani, want de Zweedse zangeres is niet iemand die heel graag de publiciteit zoekt. Haar verlegenheid schijnt de reden te zijn dat ze weinig optreedt (in ieder geval buiten Zweden), maar buitenlands succes streeft Zelmani ook niet na. Liever laat ze haar muziek voor zichzelf spreken, en dat lukt met Everywhere prima. Samen met haar vaste producer Lars Halapi (al sinds 1995 aanwezig) maakte ze een smaakvolle plaat met rustige liedjes die zich nog het best laten omschrijven als een kruising tussen americana en soft rock. Soms bijna fluisterend gezongen, altijd bescheiden en beheerst gespeeld, met af en toe accenten van een lapsteel, Hammond-orgel of strijkers (het mooie Do You Think It Could Wait?). Everywhere is goed voor een ontspannen luisterervaring. (Muziekweb)
"Op technisch vlak toont Major zich een uitmuntend zanger. Ook als gitarist gooit hij de hoogste ogen. In het frivole 'Like Someone In Love’, zet hij een geslaagde Chet Baker-imitatie neer en pakt hij er uit met een vingervlugge, speelse gitaarsolo die langsheen een schurende hiphopbeat fladdert. Straf. Nu flirten deze minimalistische, trage songs meesterlijk met jazz en rhythm & blues, dan weer gaan ze onbekommerd de pastorale toer op met meanderende akoestische gitaren, zoals in 'First Thing You See’." (De Morgen)
“An absolutely stunning debut, with talents beyond her tender years Núria Graham has created one of the most beautiful stripped back records. ‘Bird Eyes’ subtly opens with Núria’s exquisite vocal, stripped back and laid bare, a brave move yet it feels no less than perfect. The album builds, yet the vocals remain at the fore so it’d be easy to make comparisons to so many brilliant bands and artists. Yet there is something different and more exciting here, the lyrics are sweet and filled with passion but exposed. Despite Núria’s young age (1996) ‘Bird Eyes’ is an astonishingly beautiful, brilliant and exquisite album. Núria has the pop sensibility and the writing capability of someone twice even three times her age. For someone who isn’t normally charmed by pop music of any sort, this is a real treat.” (Louder Than War)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
