"Hoor je Chopin die geen Chopin is, dan hoor je muziek van de Ierse componist John Field. Niet dat hij na-aapte. Integendeel, ver voordat Chopin beroemd werd met mijmerende nocturnes, schreef Field (1782-1837) al achttien mijmerende nocturnes. De blauwdruk van zo’n ‘nachtstuk’ is eenvoudig. De linkerhand kabbelt, de rechter speelt een peinzende, af en toe opflakkerende melodie.Voor de Duits-Japanse pianist Alice Sara Ott werden Fields stukken in coronatijd balsem voor de ziel. Ze speelt ze misschien wat popperig, wetend dat de componist een joyeuze gast was die naar Rusland trok en daar stevig verdiende en stevig zoop. Toch: bij de rêverie-nocturne nummer 13 kun je je voorstellen dat Field na een avond doorhalen nog even achter de vleugel kroop en dromerig voor zich uit speelde." (Volkskrant)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
