"Courtney Barnett brak rond 2015 door met lekker slackerende indierock vol branie. Maar ze slackerde zich een burn-out in. Anno 2026 heeft de Australische Melbourne al een tijdje verlaten voor L.A. en lijkt ze een nieuw leven te zijn binnengestapt. Maar ze blijft een 'creature of habit'. De energie is in ieder geval terug in haar muziek, al klinkt ze anders dan in het vorige decennium. Opgeruimder vooral, in verrassend montere gitaarpopliedjes die nergens meer uit de bocht vliegen – of het moet zijn in het Kurt Vile-achtige "One Thing At A Time", dat eindigt met een vuige gitaarsolo. Het rafelige is er verder wel af. Ze vindt het leven nog steeds ingewikkeld, maar mijmert daar luchtig over in liedjes met zomerse melodieën. Zo opgewekt als hier klonk ze nooit eerder, zoals in het met Katie Crutchfield (Waxahatchee) gezongen "Site Unseen". Om het poppy effect nog te vergroten, dubbelt ze haar zang vaak en de drums zijn deels elektronisch. De zon is doorgebroken in haar leven en dus ook in haar muziek." (OOR)
"Een soloalbum biedt iemand de kans iets totaal anders te maken dan bij diens band. Niet iedereen grijpt die mogelijkheid aan. Met zijn eerste soloalbum schuift hij juist weer op richting de hemelbestormende, donkere sound van de begindagen van zijn band Editors. Dit album laat zich bijna beluisteren als een plaat met demo’s voor een nieuw album van Editors; de basis van de liedjes is akoestisch, intiem en ingetogen, vaak op akoestische gitaar of piano. Wie bekend is met het vroege werk van Editors vult in uitgeklede liedjes als "Deep Dive", "Lights Of New York City" of "Endings Are Breaking My Heart" bijna automatisch in hoe deze zouden klinken in de handen van die band, wanneer het gaspedaal wordt ingetrapt of de arrangementen uitvergroot. En zie; in "Souls", "Northern Line" of "Leave" gebeurt dat ook enigszins. De tien liedjes klinken vaak als de beginfase van wat zou kunnen uitgroeien tot klassieke Editors liedjes, maar blijven op zichzelf ook grotendeels op eigen benen staan." (Trouw; 3 uit 5 sterren)
"Op haar vorige plaat kreeg Soccer Mommy, oftewel Sophie Allison, hulp van experimentele electronicaproducer Oneohtrix Point Never. Een droom die uitkwam voor de Amerikaanse, en het resultaat was een heel interessant album met een enorme nineties-vibe en een hoop synthesizers. Bij het schrijven van de songs voor "Evergreen" ging ze terug naar haar basis: sterke nummers met persoonlijke thema's, cathchy maar gevoelig. De productie was deze keer in de capabele handen van Ben H. Allen (Belle And Sebastian, Animal Collective), die de akoestische gitaren de warmste klanken gaf en meer diepte aanbracht met strijkers en houtblazers. En eigenlijk past dat veel beter bij Soccer Mommy's muziek: het geeft haar emoties alle ruimte. Dat is ook nodig bij "Evergreen", want het is een album over verlies. Wie Allison verloren heeft, is niet meteen duidelijk, maar de impact ervan was duidelijk enorm." (Lust for Life; 4 uit 5 sterren).
"Dopamine is een stofje dat een genotsgevoel geeft. Het menselijk lichaam maakt het zelf aan, al kan het beïnvloed worden door factoren van buiten, zoals de inname van verdovende middelen. Dopamine, het eerste album van Garrett ‘Børns’ Borns geeft ook een genotsgevoel in hoofd en hart. Børns, een 23-jarige Amerikaan, doet er alles aan om zijn luisteraar te behagen. De zorgvuldig geconstrueerde popliedjes zitten vol fraaie harmonieën. Het ritme van Dopamine is mid-tempo en geeft Børns alle gelegenheid zijn opvallende stem te etaleren. Die stem doet vrouwelijk aan, vooral wanneer de zanger het zoekt in de hogere registers. Ook qua teksten liet de zanger zich inspireren door vrouwen en de liefde in al haar facetten. Het gevolg is een fijne slaapkamerplaat waarop invloeden uit indie, electro en singer/songwriterpop doorklinken. Børns schept daarmee zeker een eigen geluid. Jammer alleen, dat Dopamine naar het einde toe wat eenduidig begint te klinken." (Muziekweb)
"Op vierjarige leeftijd leert Emily Wells hoe ze de treurviool moet beminnen, al is liefde dan nog een vaag begrip. In eerste instantie dus nog een speels bevriend instrument, waarbij later ook de pianovaardigheid, cello diepgang, gitaarakkoorden en synthesizertoetsen zich voegen. Een multi-instrumentalistische basis waarbij Emily Wells muzikale genre vervaging toepast, en niet geheel onbelangrijk, haar dromerige sprookjesstem een steeds prominentere hoofdrol toedeelt. Regards to the End heeft zeker ook iets filmisch nostalgisch, maar valt zeker niet als retro te kwalificeren. Emily Wells spookt doorzichtig door de albumtracks heen, het verleden een stem meegevend." (writteninmusic.com)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
