"On the hip with most of Garbarek's recordings, this one is airy and spacy -- belting out screaming sax lines over a drony sea of nothing. The word to describe this record is passionate. This is not background music like many of his other recordings tend toward. Fans of his playing on Paul Giger's "Alpstein" will appreciate this one. The five pieces here -- serially titled -- tend to blend together, giving the impression of one long song." (AllMusic). Een kleine correctie bij de recensie van AllMusic: De cd bevat niet 5 maar 6 verschillende pieces, waarbij de 3e aan de eerder overleden Sovjet-Filmregisseur Andrej Tarkovski is opgedragen. In het boekje staat: "In memory of Andrej Tarkowskij (J.G., M.E.)" . Deze wordt in sommige cinefiele kringen gezien als een van de grootste filmkunstenaars van de geschiedenis. Het 3e stuk doet eerder aan een klaagzang bij een uitvaart denken; het voelt als een verlies, somber en droevig. Gezien de bijna filmachtige opbouw van de 6 composities zou het me niet verbazen als Jan Garbarek bij het componeren Tarkovski in gedachtes heeft gehad. Maar dat is natuurlijk pure speculatie! Dit is trouwens het 1e solo album waarop Jan Garbarek helemaal alleen te horen is; hij bespeelt zelf alle instrumenten. (FK, Muziekbank)
"Het EHBO 4tet ontstond op initiatief van Han Bennink in de Roode Bioscoop, al jarenlang een toevluchtsoord voor de geïmproviseerde muziek in Amsterdam. Uiteraard laten de musici bij hun optredens de vrije geest van Misha Mengelberg door de muziek waaien. Vermeldenswaard is ook dat pianist Oscar Jan Hoogland onlangs de Willem Breuker Prijs mocht ontvangen, een terechte toekenning want als geen ander belichaamt deze jonge musicus de kracht en eigenheid van de Nederlandse impro-scene. Opvallend is het uitbundige spel van altsaxofonist Benjamin Herman die zich in deze omgeving buitengewoon op zijn gemak voelt. Sterker nog: waar in zijn eigen formaties allengs een zekere routine en voorspelbaarheid geslopen is, toont hij zich hier van zijn avontuurlijke kant. [Een compositie van] Mengelberg mag uiteraard niet aan het menu ontbreken en zijn "Kwela P’Kwana", opgedragen aan de grote Zuid-Afrikaanse saxofonist Dudu Pukwana, leidt tot een speelplezier zonder weerga waarbij contrabassist en slagwerker Bennink met elkaar een stevig muzikaal gesprek aangaan. Bijna naadloos wordt er daarna overgeschakeld naar Duke Ellingtons ballad "Azure", met een heerlijk schmierende altsaxofoon van Herman. Drummer Bennink pakt breed uit in "verbandtrommel" en Mengelberg zal vanuit de jazzhemel tevreden toekijken bij de dwarse uitvoering van zijn "Hypochristmutfreefuzz", waarmee hij in 1964 geschiedenis schreef met jazzvernieuwer Eric Dolphy. Herman stapt even in de grote schoenen van zijn voorganger en brengt het er heelhuids vanaf. Een geweldig kwartet dat het beste vertegenwoordigt van de Nederlandse geïmproviseerde muziek." (Jazzenzo)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.