"Joe Newman is een van de gelukkigen. Zijn karakteristieke stem valt op in een zee van eenvormige indiezangers, terwijl hij met bizarre, ogenschijnlijk onsamenhangende zinnen liedjes schrijft die juist daardoor beklijven en haast poëzie lijken. In de bijna vijftien jaar sinds het debuut vormde hij de hoeksteen van het Britse Alt-J, maar onlangs besloot Newman zich aan een solocarrière te wagen. Vanaf het tweede nummer krijg ik het kippenvel al niet meer van mijn armen geschud. "The Canyon" is zó rijk aan hoogtepunten dat de titel bijna ironisch wordt. De wanhoop in de tekst van "Track And Field", het orkestrale, door een koor gedragen tweede deel van "Quaaludes" waarin Newman z'n morbide nostalgie bezingt, het slot van "Two Hearts" over de geboorte van zijn dochter Myola, opnieuw verheven door samenzang - en dan "Last Man Alive". "The Canyon" laat je licht emotioneel instabiel achter, maar wel op de elegante manier waarop alleen echt goede platen dat voor elkaar krijgen." (Lust For Life; 5 uit 5 sterren)
"Dit trio maakt vrij lange, op Amerikaanse leest geschoeide, nineties-achtige indierocksongs, vaak in losse postrockvormen gegoten. De zang van George is ingetogen en melancholiek – als ze andere gitaarpedalen zouden gebruiken, kon Shaking Hand ook voor shoegaze doorgaan. De band rockt wel, zij het stemmig en beheerst. De meeslepende openingssongs "Sun Dance" en "Mantras" brengen zowel Sonic Youth als Yo La Tengo in herinnering, terwijl de meanderende gitaarpartijen je zes minuten meevoeren zonder dat je het doorhebt. Het meest compact klinkt "Shaking Hand" in het uptempo en overzichtelijk vormgegeven "Night Owl", dat een beetje richting postpunk gaat, en het door dissonant gitaarwerk zelfs wat schurende "In For A… Pound!" Maar het best zijn ze in stiekem best complexe stukken als "Up The Ante(lope)" en "Italics", die door sterke melodielijnen en subliem gitaarwerk geen moment moeilijk klinken. Shaking Hand gooit er mathrockmotiefjes en tempowisselingen tegenaan, maar blijft verbazend toegankelijk." (OOR)
"Nadat op 8 januari, de dag waarop David Bowie 70 zou zijn geworden, de No Plan EP reeds digitaal verscheen, is nu eindelijk ook een versie op 12 inch vinyl verkrijgbaar. De EP bevat naast het alom bekende Lazarus de drie tracks die overbleven uit de Blackstar-sessies en die eerder bijgesloten waren op de Lazarus soundtrack....Natuurlijk is deze EP puur een aanvulling op Blackstar maar de drie songs zijn van hetzelfde hoge niveau. Hoe ontroerend mooi zingt Bowie op No Plan, alsof er van een zwaar zieke Bowie helemaal geen sprake was. En hoe McCaslin met zijn sax, na die geweldige vocalen van Bowie, de song binnenkomt, roept al net zoveel emoties en kippenvel op. De song is een hoogtepunt binnen de Blackstar-sessies." (writteninmusic.com)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
