A A A
Vertaal website
12 resultaten
Sorteren op:
Perfecth
CD

Perfecth (2026)

""Perfecth", het negende album van Queens of the Stone Age is het meest veelzijdige van de Californische rockband in de dertig jaar van hun bestaan. De negen liedjes op "Perfecth" zijn verrassend in opbouw en sound. Homme heeft nog wat te verwerken maar verruilt woede en agressieve gitaren in een liedje als "Insignificant Other" door een warm organisch geluid met heerlijke jazzy wurlitzerklanken. Mooie vondsten als het walsje in "Mono" en het drumloze begin van "It’s Only Love" lijken spontane ingevingen, zoals goed op elkaar ingestelde muzikanten die kunnen krijgen door gewoon maar wat te spelen. Soms halen ze een ouder liedje van stal, zoals "Hommes" in 2015 door Iggy Pop opgenomen "Sunday", waarin de Queens-zanger een geloofwaardige David Bowie-imitatie laat horen.En als de band af en toe toch even lekker losgaat, zoals in "Where The Goth Girls At?", dan is een sterk liedje de basis. Best verrassend, die bijna argeloze souplesse waarmee Josh Homme op "Perfecth" na al die jaren zijn muzikale veelzijdigheid demonstreert." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)

Uitgeleend
Queens Of The Stone Age
Blister
CD

Blister (2026)

"Hoogspanning vanaf seconde één in opener "Plovdiv"! Geniaal omdraaitrucje – geschreeuwde coupletten, rustige refreinen – in "Swarm", rockklassieker-in-dop, inclusief killer riff. En gewoon als laatste nummer! Lukas Jansen zet het wat minder op krijsen dan op debuut "The First Exit". Pakt goed uit. Stem lijkt in paar nummers ("Rat Race", "I Was Never Alone") ineens op Jane’s Addictions Perry Farrell. "Overachiever", "Big Believer": Deftones-pisstake (of toch eerbetoon?), maar knap gedaan. Refrein vergeten in "I Was Never Alone", maar twangy gitaar neemt honneurs waar. Briljant outro – eindeloos herhaald ‘for so long, we get along’ – maakt alles goed. Tekstuele thema’s: reizen, vluchten, rennen, vliegen, achtervolgd worden? Zal wel door vele touren komen. Veel oorwurmen. Halverwege: gas terug met drie rustiger nummers: "Sly (Like Ever)", "Solace" (eighties-vibe) en "Recoil" (instrumentaaltje). Dan meteen weer lekker plankgas met "Rat Race". Geheime wapen toch echt wel weer gitaartandem Nadya van Osnabrugge en Micha Zaat. Conclusie niet vergeten. Iets met wereldplaat, wereldband? O nee, al gebruikt bij Personal Trainer. Maar wel waar." (OOR)

Uitgeleend
Tramhaus
Lost Weekend
CD

Lost Weekend (2026)

"Halverwege het titelnummer maken gewijde orgelklanken plaats voor elektronische beats en ruis, maar de folkpopliedjes zijn met zo veel aandacht en kunde vormgegeven dat het album, mede geproduceerd door Jack Antonoff, coherent aanvoelt ondanks die onvoorspelbare tegenstellingen.Tegenstellingen in muziek, in tekst, soms zelfs in één zin. In het lieflijke "Governor’s Waltz" balanceert Bridgers op de grens van wrok en gelatenheid over een gestorven relatie. Hier wordt grenzeloze openhartigheid ingebed in melancholie en een wrang gevoel voor humor. Een warm hart en droge ogen registreren dat alles meerdere kanten heeft.Het schrijnendst is dat in "Still Standing". Over een orgelakkoord als een drone bekent ze dat ze haar overleden vader, die ze zich herinnert van huiselijk geweld, niet elke dag levend wenst. De eindregels hakken juist door hun nuchterheid erin. Niemand verwoordt de cyclus van verlangen, teleurstelling en berusting zo mooi als Phoebe Bridgers." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)

Uitgeleend
Phoebe Bridgers
The Second I'm Asleep
CD

The Second I'm Asleep (2026)

"Na 25 jaar muziek maken weet The Boxer Rebellion wel het een en ander over het leven. Want hoewel de titel "The Second I’m Asleep" suggereert een verhaal over dromen te vertellen, is het vooral één aspect dat ze daar uitlichten. Pak het instinct en het idealistische uit je dromen in plaats van terug te vallen op belemmerende analyses. In het verleden meanderde de muziek van The Boxer Rebellion nog weleens in het luchtledige. Daar biedt dit album niet echt de ruimte voor. Zo lijken veel nummers op "The Second I’m Asleep" een aspect van een positievere levensinstelling met zich mee te dragen. Daarnaast lijkt The Boxer Rebellion haast bevrijd. Muzikaal gezien is "The Second I’m Asleep" een van de meest frisse albums van de band. Op vorige platen kakte de boel buiten de singles en nog een of twee tracks nog weleens in. Dat is hier niet het geval. De Londenaren klinken uitgeslapen en hebben de energie om het niveau over 39 minuten vast te houden. Zo laat The Boxer Rebellion op "The Second I’m Asleep" ook zijn veelzijdigheid aan de oppervlakte komen." (Nieuweplaat.nl; 7,5 uit 10)

Uitgeleend
The Boxer Rebellion
Away
CD

Away (2016)

"Right away the album starts out soothing and peaceful, their buzzy drone anchoring the various flutes, keyboards, guitars, lilting vocals, and uplifting orchestral strings towards a bright and cleansing crescendo. You could be forgiven at first for thinking Okkervil River is just another reverb-soaked dream-folk act, but once you give their tunes a second spin, you start to notice all the lush background sound; it’s much more enveloping and patient, loping along at its own pace, never hurried. As I listen now, I’m filled with a desire to go to a river. Very sunny, with an almost classical feel with the strings and flutes. As I keep listening, it becomes clear this is multi-situational music, and that is hard to find these days: something equally appropriate for sitting solo on the porch, fishing, jamming with friends, at a backyard hangout, or on the stage. It gets all splashy and ‘60s-style while still being very much in the now and in touch with the way folk music is moving. Not that this is just folk, I think that’s pretty clear by this point, but that’s certainly an element. It’s like progressive folk with world music elements drenched in a soft glow.Weather can have a powerful effect on music and vice versa, and I am continually struck by the emotive nature of this record (the bird chirps, ocean waves, and sounds of wind in the trees don’t hurt either). Little electronic blips show up occasionally to tremendous effect, rippling through the acoustics and percussion ever so delicately, almost improvsationally. After listening to "Away", I feel as though I need to listen to everything they’ve ever done." (9 out of 10, The pop break)

Uitgeleend
Okkervil River
The Gem
CD

The Gem (2026)

""The Gem" is het vierde album van de Australische Julia Jacklin. Opener "Brand New" is een fris nummer dat door de wonderschone meerstemmigheid - alle stemmen door Jacklin zelf verzorgd - en de repetitieve zin 'brand new' iets inheems krijgt. "If I Had The Hand Of God" toont in het refrein veel gelijkenis met de artiest Mitski, het grote gebaar wordt niet geschuwd en de instrumenten geven even gas, terwijl de rest van het nummer meer alt-country-invloeden heeft en ingetogener blijft. Alsof Jacklin zichzelf een uitspatting gunt, om daarna weer terug op aarde te komen. Het verrassend groovende "Real Life" is een interessante combinatie van akoestische gitaar, drumcomputer, synthbliepsels en een piano die soms stiekem om de hoek komt kijken. Op "Get Away From Me (I Think I'll Love You Soon)" omarmt Jacklin haar liefde voor de jengelende gitaren van R.E.M. en The Smiths en gooit daar een Wilco-achtig sausje overheen. Haar warme, soms licht breekbare stem, die qua lome voordracht iets wegheeft van Cat Power, maakt het geheel bijzonder intiem en aangenaam om te luisteren en zorgt voor de binding op het album." (Lust For Life; 4 uit 5 sterren)

Uitgeleend
Julia Jacklin
Soft Control
CD

Soft Control (2026)

"Verstand komt met de jaren. Greg Dulli (61) is er inmiddels ook zelf achter. Terugkijkend vond hij zichzelf te vaak een te opgewonden standje. Hij was lang boos op van alles en iedereen, maar bleek die emotie prima om te kunnen zetten in creativiteit. Het aantal albums, ook naast die tien van The Afghan Whigs, is indrukwekkend. Dulli verklaart de laatste jaren hard gewerkt te hebben aan zijn innerlijke rust. Zijn woede vormt naar eigen zeggen geen bedreiging meer voor zijn ondergang. Is dat creatief gezien meteen ook slecht nieuws? Godzijdank niet. Een watje is Dulli nog altijd niet en dat zal hij ook wel nooit worden. Zijn temperament blijft tot uiting komen op een album waarop de uitersten wellicht zelfs groter zijn geworden. Kracht versus subtiliteit, rockende gitaren versus sfeervolle toetsenpartijen, vocale uithalen versus subtiele harmonieën, somberte versus nieuwe levensvreugde. Het beste nieuws: opnieuw weet de band als geen ander rockende gitaren te koppelen aan warme, diepgaande rhythm & blues vanuit de krochten van de ziel, zoals ze dat ook in hun gloriejaren met albums als "Congregation" en "Gentlemen" al deden. Wat is die Dulli nog altijd een sterke witte, rauwhese soulzanger. Veel fraaiere songs dan "The Deepest Part Of The Darkest Shadow" zullen er dit jaar niet meer worden gemaakt." (OOR)

Uitgeleend
The Afghan Whigs
Chrome
CD

Chrome (2026)

"De Ty Segall-opbrengst van de afgelopen tweeënhalf jaar: koortsachtige protopunk en psychedelica ("Three Bells"), een onbegrijpelijk hoorspel ("Love Rudiments") en vrij luchtige westcoastpop ("Possession"). Natuurlijk blijft de carrière van de rocker uit Californië mede boeiend omdat hij elke keer weer een andere insteek of benadering uit de hoge hoed tovert. Maar voor album nummer achttien heeft hij zijn eigen Crazy Horse weer bij elkaar geroepen: gitarist Emmett Kelly, bassist Mikal Cronin, drummer Evan Burrows en toetsenist Ben Boye. Daardoor klinkt "Chrome" juist vanaf het eerste ronkende orgel en de eerste fuzzy gitaarriff in "Hospital" vertrouwd. Deze melodieuze, tussen protopunk en garagerock balancerende vintage rock is waar je Ty Segall mee associeert. Zo klinkt hij live, en live is hij goed. "Chrome" houdt het compact, met puntige beukers als "Running To Nowhere" (Black Sabbath meets Jay Reatard) en "Black Paint". In iets langere stukken – boven de vijf minuten houdt het op – doen Segall en Kelly een paar scherpe gitaarduels, maar eindeloos improviseren is deze keer uit den boze. De hele band is op hol geslagen in de doldwaze titelsong, waarin Segall filosofeert over zijn dood, terwijl hij op de hielen wordt gezeten door een briljante riff van Kelly en Burrows een verwoestende Motorik-beat uit zijn drumstel trekt. Het verfrissend gewone "Chrome" komt met stip binnen in het linkerrijtje van Segalls discografie." (OOR)

Uitgeleend
Ty Segall
The Singer In My Band
CD

The Singer In My Band (2026)

"Vooralsnog laat de muziek van singer-songwriter Nate Amos zich vooral typeren door zijn onvoorspelbaarheid. Als helft van het experimentele indierockduo "Water From Your Eyes" verzorgt hij chaotische gitaarmuren die je als luisteraar constant op het verkeerde been zetten. Als soloartiest onder de naam This Is Lorelei houdt hij de chaos grotendeels buiten de deur, maar op zijn solodebuut "Box For Buddy, Box For Star" (2024) was alsnog ruimte voor wat onverwachte elektronische uitspattingen. Dat album werd in de VS vrijwel direct onthaald als bescheiden klassieker en kreeg eerder dit jaar al een superdeluxe heruitgave, met nieuwe interpretaties van het songmateriaal door gevestigde namen als MJ Lenderman, Hayley Williams en Jeff Tweedy. Amos lijkt dus klaar voor een échte doorbraak, waar "The Singer In My Band" best eens aan zou kunnen bijdragen.Dit is zijn meest rechtlijnige plaat tot nu toe: de elektronische trukendoos blijft leeg, het songmateriaal ligt in een aangenaam schemergebied tussen rammelende indierock en country en de pakkende refreinen vliegen je om de oren. Hoogtepunt "The Kid With The Crown" verhaalt over het veel terugkerende personage Buddy, maar je zou de tekst ook kunnen zien als Amos die worstelt met zijn eigen status als rijzende ster: "It’s a curse and it’ll only get worse." Met platen van dit kaliber blijft die vloek voorlopig wel intact." (OOR)

Uitgeleend
This Is Lorelei
Cannonball
CD

Cannonball (2026)

"Door de veelheid aan invloeden klinkt "Cannonball" als geheel aanvankelijk misschien als een allegaartje, maar neem gerust de tijd om alles onder je huid te laten kruipen; alle liedjes ontpoppen zich langzaam tot een gevarieerd geheel waaruit je niets kan schrappen. Met jeugdig enthousiasme gooien ze alternatieve muziekstijlen door elkaar tot een mix van postpunk en artrock waar bijvoorbeeld ook Black Country, New Road zo om gekend staat. Ook het hoesontwerp is er eentje om in te kaderen. Subtiele referenties naar de songs zitten verstopt in de cover, en de slaapkamer uit het artwork komt eveneens terug in de videoclip van “Nosedive”. Met die kleine details laat de groep zien hoe doordacht ze omgaat met het muzikale én het visuele in het totaalplaatje. Met "Cannonball" levert Man/Woman/Chainsaw een van de spannendste en meest overtuigende debuutplaten van het jaar 2026 af. De band slaagt erin om een verrassend rijk palet aan genres om te vormen tot een consistent, meeslepend geluid dat zowel roekeloos als tot in de puntjes doordacht aanvoelt. Niet alleen lossen deze jonge Britten de hoge verwachtingen moeiteloos in, ze bewijzen ook meteen een van de meest veelbelovende acts van de huidige alternatieve gitaarscene te zijn. Een ijzersterk visitekaartje dat smaakt naar heel veel meer." (Dansende Beren; 4 uit 5 sterren)

Uitgeleend
Man/Woman/Chainsaw
Pylon
CD

Pylon (2026)

"De pas 26-jarige Filipijnse bracht eerder al drie platen uit die we zeer positief recenseerden, met als enige kanttekening dat de veelzijdigheid van deze albums ook kon worden geïnterpreteerd als een zoektocht naar een eigen muzikale identiteit. Die eigen smoel begon op laatste worp "This Is How Tomorrow Moves" al vorm te krijgen, maar op Pylon beleeft Beabadoobee pas echt haar eureka-moment. In plaats van songs vol allerhande kruisbestuivingen bevat "Pylon" veertien alternatieve rocknummers waarin brullende, ronkende en gierende gitaren en vanuit de losse pols klapperende en kletterende percussie versmelten met waar Beabadoobee altijd al consistent in was: haar ijzersterke, messcherpe, diep ontroerende teksten en feeërieke stemgeluid. Op het ijzersterke "Pylon" horen we vooral een jonge popster volledig tot bloei komen." (Oor)

Uitgeleend
Beabadoobee
Seth Bogart
CD

Seth Bogart (2016)

"You’re a member of a punk band (Hunx and His Punx) with a cult following. You’re also a hairdresser. You want to make your first album under your own name – Seth Bogart – shedding the Hunx persona. So what do you do? You make a weird-ass pop album full of attention-grabbing music and provocative lyrics. Mostly, it works. Somehow. It’s difficult to describe just what you’ll find on "Seth Bogart". There is an ode to cuckoldry, a club jam full of flagrantly false braggadocio, and the single about a woman’s addiction to eating makeup. It’s no coincidence that Bogart is using Pee Wee Herman’s aesthetic to bring this album to life in art installations. “Eating Makeup” has vocals that are sung in falsetto and slightly off-key; it sounds like that something that could be played in the Mos Eisley Cantina. I can’t say that I love the song, but it’s so different than anything I’ve heard recently that I appreciate it immensely. There are many more WTF (has Marc Maron trademarked this yet?) moments on the eponymous album. I haven’t listened to anything like this in a while. However, he can write songs with the best of them. He doesn’t need all of the distraction and camp that fills the rest of the album, but it sure makes it fun. Bogart lets it all hang out there but still manages to make highly engaging and listenable music. That’s a tall order. This is a potentially influential album in its risk-taking and broaching topics that don’t typically get mentioned in popular music." (The Fire Note, 4 uit 5 sterren)

Uitgeleend
Seth Bogart