"You’re a member of a punk band (Hunx and His Punx) with a cult following. You’re also a hairdresser. You want to make your first album under your own name – Seth Bogart – shedding the Hunx persona. So what do you do? You make a weird-ass pop album full of attention-grabbing music and provocative lyrics. Mostly, it works. Somehow. It’s difficult to describe just what you’ll find on "Seth Bogart". There is an ode to cuckoldry, a club jam full of flagrantly false braggadocio, and the single about a woman’s addiction to eating makeup. It’s no coincidence that Bogart is using Pee Wee Herman’s aesthetic to bring this album to life in art installations. “Eating Makeup” has vocals that are sung in falsetto and slightly off-key; it sounds like that something that could be played in the Mos Eisley Cantina. I can’t say that I love the song, but it’s so different than anything I’ve heard recently that I appreciate it immensely. There are many more WTF (has Marc Maron trademarked this yet?) moments on the eponymous album. I haven’t listened to anything like this in a while. However, he can write songs with the best of them. He doesn’t need all of the distraction and camp that fills the rest of the album, but it sure makes it fun. Bogart lets it all hang out there but still manages to make highly engaging and listenable music. That’s a tall order. This is a potentially influential album in its risk-taking and broaching topics that don’t typically get mentioned in popular music." (The Fire Note, 4 uit 5 sterren)
"Right away the album starts out soothing and peaceful, their buzzy drone anchoring the various flutes, keyboards, guitars, lilting vocals, and uplifting orchestral strings towards a bright and cleansing crescendo. You could be forgiven at first for thinking Okkervil River is just another reverb-soaked dream-folk act, but once you give their tunes a second spin, you start to notice all the lush background sound; it’s much more enveloping and patient, loping along at its own pace, never hurried. As I listen now, I’m filled with a desire to go to a river. Very sunny, with an almost classical feel with the strings and flutes. As I keep listening, it becomes clear this is multi-situational music, and that is hard to find these days: something equally appropriate for sitting solo on the porch, fishing, jamming with friends, at a backyard hangout, or on the stage. It gets all splashy and ‘60s-style while still being very much in the now and in touch with the way folk music is moving. Not that this is just folk, I think that’s pretty clear by this point, but that’s certainly an element. It’s like progressive folk with world music elements drenched in a soft glow.Weather can have a powerful effect on music and vice versa, and I am continually struck by the emotive nature of this record (the bird chirps, ocean waves, and sounds of wind in the trees don’t hurt either). Little electronic blips show up occasionally to tremendous effect, rippling through the acoustics and percussion ever so delicately, almost improvsationally. After listening to "Away", I feel as though I need to listen to everything they’ve ever done." (9 out of 10, The pop break)
"Halverwege het titelnummer maken gewijde orgelklanken plaats voor elektronische beats en ruis, maar de folkpopliedjes zijn met zo veel aandacht en kunde vormgegeven dat het album, mede geproduceerd door Jack Antonoff, coherent aanvoelt ondanks die onvoorspelbare tegenstellingen.Tegenstellingen in muziek, in tekst, soms zelfs in één zin. In het lieflijke "Governor’s Waltz" balanceert Bridgers op de grens van wrok en gelatenheid over een gestorven relatie. Hier wordt grenzeloze openhartigheid ingebed in melancholie en een wrang gevoel voor humor. Een warm hart en droge ogen registreren dat alles meerdere kanten heeft.Het schrijnendst is dat in "Still Standing". Over een orgelakkoord als een drone bekent ze dat ze haar overleden vader, die ze zich herinnert van huiselijk geweld, niet elke dag levend wenst. De eindregels hakken juist door hun nuchterheid erin. Niemand verwoordt de cyclus van verlangen, teleurstelling en berusting zo mooi als Phoebe Bridgers." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Verstand komt met de jaren. Greg Dulli (61) is er inmiddels ook zelf achter. Terugkijkend vond hij zichzelf te vaak een te opgewonden standje. Hij was lang boos op van alles en iedereen, maar bleek die emotie prima om te kunnen zetten in creativiteit. Het aantal albums, ook naast die tien van The Afghan Whigs, is indrukwekkend. Dulli verklaart de laatste jaren hard gewerkt te hebben aan zijn innerlijke rust. Zijn woede vormt naar eigen zeggen geen bedreiging meer voor zijn ondergang. Is dat creatief gezien meteen ook slecht nieuws? Godzijdank niet. Een watje is Dulli nog altijd niet en dat zal hij ook wel nooit worden. Zijn temperament blijft tot uiting komen op een album waarop de uitersten wellicht zelfs groter zijn geworden. Kracht versus subtiliteit, rockende gitaren versus sfeervolle toetsenpartijen, vocale uithalen versus subtiele harmonieën, somberte versus nieuwe levensvreugde. Het beste nieuws: opnieuw weet de band als geen ander rockende gitaren te koppelen aan warme, diepgaande rhythm & blues vanuit de krochten van de ziel, zoals ze dat ook in hun gloriejaren met albums als "Congregation" en "Gentlemen" al deden. Wat is die Dulli nog altijd een sterke witte, rauwhese soulzanger. Veel fraaiere songs dan "The Deepest Part Of The Darkest Shadow" zullen er dit jaar niet meer worden gemaakt." (OOR)
"Door de veelheid aan invloeden klinkt "Cannonball" als geheel aanvankelijk misschien als een allegaartje, maar neem gerust de tijd om alles onder je huid te laten kruipen; alle liedjes ontpoppen zich langzaam tot een gevarieerd geheel waaruit je niets kan schrappen. Met jeugdig enthousiasme gooien ze alternatieve muziekstijlen door elkaar tot een mix van postpunk en artrock waar bijvoorbeeld ook Black Country, New Road zo om gekend staat. Ook het hoesontwerp is er eentje om in te kaderen. Subtiele referenties naar de songs zitten verstopt in de cover, en de slaapkamer uit het artwork komt eveneens terug in de videoclip van “Nosedive”. Met die kleine details laat de groep zien hoe doordacht ze omgaat met het muzikale én het visuele in het totaalplaatje. Met "Cannonball" levert Man/Woman/Chainsaw een van de spannendste en meest overtuigende debuutplaten van het jaar 2026 af. De band slaagt erin om een verrassend rijk palet aan genres om te vormen tot een consistent, meeslepend geluid dat zowel roekeloos als tot in de puntjes doordacht aanvoelt. Niet alleen lossen deze jonge Britten de hoge verwachtingen moeiteloos in, ze bewijzen ook meteen een van de meest veelbelovende acts van de huidige alternatieve gitaarscene te zijn. Een ijzersterk visitekaartje dat smaakt naar heel veel meer." (Dansende Beren; 4 uit 5 sterren)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
