"Begin dit jaar [2026] verscheen "All Good Things", een Beatlesque album. Schitterende composities, zuiver en harmonieus gezongen, met soms ook gitaarpartijen die hoorbaar refereren aan andere pop- en Americana-namen, want Bertolf kent meerdere grote muzikale liefdes. Bluegrass is er een van, zo toonde hij al eerder op het in 2023 verschenen album "Bluefinger". Naast de documentaire Bertolf In Bluegrass was ook de aan het album gekoppelde tournee langs de podia, met Nederlandse country- en folkmuzikanten, iets om heel blij van te worden. Dat schreeuwde om een vervolg, met opnieuw razendsnelle dan wel mooie trage liedjes, geschreven door de man wiens gitaar- en banjosnaren al beginnen te trillen van genot zodra hij ernaar kijkt. Het materiaal werd nu wel gewoon in Zwolle opgenomen, met die volledig akoestisch opererende Nederlandse band, al kwam David Sinko wel even overvliegen om daar, in het Nashville van Overijssel, ook Vol. 2 perfect te mixen." (OOR)
"Het sextet Old Crow Medicine Show maakt al ruim twee decennia onvervalste Americana / Bluegrass. En na "Volunteer" uit 2018, verscheen er weer eens een studio album bij ATO Records, "Paint this Town". Daar hoort een zeker instrumentarium bij. We horen Ketch Secor dan ook naast op de gitaar, op voor deze stijl typische instrumenten als de fiddle, de harmonica en de banjo, Cory Younts en Jerry Pentecost en Mike Harris op zowel slide-gitaar als dobro. En ook redelijk bijzonder voor popmuziek: Morgan Jahnig op contrabas.Ongecompliceerde, goed in het gehoor liggende muziek, uitstekend gebracht door deze heren. En de titel "Paint this Town", het er van nemen in goed Nederlands, past daar prima bij. De aangrijpende ballade "Honey Chile" handelend over eenzaamheid, “Lord I feel I’m lost and lonesome lonely for my one and only honey chile”, past ook goed in dit rijtje. Een enigszins schrijnend stuk, met het vereiste ruwe randje. Dat bewustzijn leidt onherroepelijk tot weemoed, in "Reasons to Run" als volgt verwoord: “The Lone Ranger still rides and I hope he’s having fun. But with every passing season I’m running out of reasons. Running out of reasons to run.” Verdoven biedt dan een uitweg, bijvoorbeeld door het slikken van pijnstillers, intussen in de VS een groeiend probleem. De muziek mag dan heerlijk pittig zijn in "Painkiller", de boodschap is er niet minder om.Het is de verdienste van deze band dat ze dit soort tot nadenken stemmende teksten zo goed muzikaal weten te verpakken. En die muziek zit verdraaid goed in elkaar, weet ons middels uitstekend samenspel, felle tempi en die bijzondere instrumentatie telkens weer te boeien." (Nieuwe Noten)
Drie albums uit de jaren 1975, 1976 en 1977, op 2 CD's "One of the most influential bluegrass acts of the '70s, Country Gazette sowed the seeds for the newgrass movement of the '80s. "Live" (1975) is a fine bluegrass disc. There is much for listeners to sink their teeth into. Highlights include "Never Ending Song of Love" courtesy of Delaney & Bonnie, along with such bluegrass staples as "Sally Goodin" and the Louvin Brothers' "My Baby's Gone", all are aided in the club atmosphere which helps to show off Country Gazette's charm. By the time "What A Way To Earn A Living" (1977) was recorded, there were only two regular members left: guitarist and banjo player Alan Munde and guitarist/mandolin player Roland White. They relied on an auxiliary of supporting guest musicians, but that doesn't affect the music, as they interpret timeless pieces with spirited vocals and tremendous picking. Definitely worth searching for by progressive bluegrass fans." (bron: Allmusic)
“De Amerikaanse muzikante Molly Tuttle kiest op haar nieuwe album vol voor de bluegrass waarmee ze opgroeide, wat een album vol muzikaal vuurwerk, sterke songs en prachtige vocalen oplevert. Molly Tuttle bouwt inmiddels een aantal jaren aan een zeer interessant oeuvre. De muzikante uit Nashville leunde op haar vorige twee albums wat tegen de countrypop aan, maar op ‘Crooked Tree’, kiest ze, samen met haar band Golden Highway, voor de bluegrass die ze thuis met de paplepel kreeg ingegoten. Molly Tuttle is zelf een snarenwonder, maar heeft zich op haar nieuwe album ook nog eens omringd met een aantal geweldige muzikanten, met topproducer Jerry Douglas en met een aantal gastmuzikanten van naam en faam. Het levert een bluegrass album op waar de vonken van af vliegen en dat betovert door de prachtige stem van de Amerikaanse muzikante die maar blijft verbazen.” (de krenten uit de pop)
"Wie afgelopen zondag (febr '24) naar de Grammy’s keek, zag daar As We Speak van Béla Fleck samen met Zakir Hussain, Edgar Meyer en Rakesh Chaurasia de prijs voor ‘Best Contemporary Instrumental Album’ winnen. Voor Fleck was het al zijn zeventiende, nadat hij in 2022 met My Bluegrass Heart de Grammy voor beste bluegrassalbum won. Het is naar aanleiding van dat album dat de Amerikaanse banjospeler voor het eerst in 24 jaar weer volwaardig op tour gaat, met een begeleidingsband die toepasselijk genoeg genoemd werd naar het gevierde album. Dat Fleck een legende is binnen het genre is, behoeft dus ook geen verdere uitleg." (Dansende Beren)
"Two Highways is the first album Alison Krauss recorded with her excellent backing band, Union Station, and, appropriately, it demonstrates that she could lead a band through a number of bluegrass standards, as well as several more contemporary numbers. Of course, her instrumental solo continue to be the most impressive thing about her music on "Two Highways", but her duets with guitarists Jeff White demonstrate that her vocals are beginning to come into their own." (Thom Owens, Allmusic)
"Afgezien van zijn faam als striptekenaar ('Fritz The Cat'), en illustrator, geniet Crumb ook een reputatie als verzamelaar van 78-toerenplaten. Zijn interesse gaat vooral uit naar blues-, country- en jazzartiesten uit de jaren '20. Voor de platenfirma Yazoo, een label dat zich toelegt op heruitgaves van deze muziek, bedacht Crum in de jaren '80 wat leuks: hij stelde voor aan elke Yazoo-uitgave een muzikantenportret op speelkaartformaat toe te voegen. Deze tekeningen zijn nu vier keer zo groot gereproduceerd, gebundeld en van handige biografische gegevens voorzien. Bovendien heeft Crumb 21 opnamen van de door hem geportretteerde muzikanten geselecteerd, die op CD aan dit verrukkelijke boek zijn toegevoegd. Muzikanten als Chralie Poole, Uncle Dave Macon And His Fruit-Jar Drinkers en Dock Boggs blijken in de jaren '20 en '30 onweerstaanbare popmuziek gemaakt te hebben, in een tijd dat dat woord nog niet bestond. Crumb ontdoet ze van hun zwart/wit-imago en geeft ze letterlijk kleur." (Gijsbert Kamer, Volkskrant)
"Het is frappant hoezeer het Australische Raven-label altijd nagenoeg foutloze compilaties weet te produceren van zowel obscure als heel grote namen in de rootsmuziek. Hier wordt zelfs voor het eerst de jaren 70-carrière samengevat van vader en zoon Doc en Merle Watson, twee van de grootste namen uit de naoorlogse rootsmuziek. Hoewel blind van vóór zijn eerste verjaardag, groeide Doc vanaf de jaren veertig uit tot een icoon van de folk- en bluegrasswereld. Zijn fenomenale gitaar- en banjospel, gekoppeld aan zijn warme stem en zachtmoedige presentatie, maakte hem een lieveling van de folkrevival van de jaren zestig, wat ook oversloeg naar zijn zoon Merle toen die vanaf 1970 zijn vader als gitarist begon te vergezellen. Tezamen maakte ze toen een aantal van hun mooiste opnamen, waarvan dertig van de beste hier zijn verzameld."(Pieter Wijnstekers, Heaven; waardering: 4 uit 5 sterren)
"Van de 3 geweldige leadzangers in The Band is Helm als enige nog onder ons. Het boertje-van-buutn uit Arkansas heeft zelfs zijn keelkanker overleeft met een stem waarop iets meer krasjes zitten, maar die inlevender en bezielder dan ooit is. Zijn eerste soloplaat sinds 25 jaar is geproduceerd door dochter Amy (Ollabelle). Met een sleutelrol voor Bob Dylans toergitarist Larry Campbell op diverse instrumenten is het een hartverwarmende ode aan zijn boerenfamilie. Aardse en met een dikke laag eelt bedekte country en bluegrass, verrijkt met fiddle en mandoline en meestal diep geworteld in de hardvochtige deltagrond. Liedjes die hij van zijn ouders leerde, van de Carter Family, van bluesman J.B. Lenoir, maar ook recenter werk, zoals Steve Earles mijnwerkersmanifest "The Mountain" en Buddy en Julie Millers fraaie "Wide River To Cross". Het is weinigen gegeven om met zo weinig pretenties zoveel te zeggen. Simpel en ruw prachtsentiment dat nooit sentimenteel wordt. Helm is een echte held." (Herman vd Horst, Oor)
Koppeling van de twee volgens Allmusic beste albums, uit resp. 1956 en 1960 door het Australische Raven Records, met nog wat bonustracks. "Hell's Half Acre, zo wordt het gebied in Alabama genoemd waar Charles en Ira Louvin opgroeien. White trash, bittere armoede, diepe religie en geweld zijn de sleutelwoorden in de grimmige wereld van het grootste broers-duo uit de countryhistorie. Zonder de Louvins hadden The Everly Brothers niet bestaan, al stonden Charlie en Ira op hun beurt ook in een lange traditie van zingende broers uit de Appalachen-regio. Gram Parsons bekeerde Emmylou Harris tot de countrymuziek via The Louvin Brothers, wier hoge, eenzame bergstemmen en kristallen harmonieën hele generaties zounden beïnvloden. "Satan Is Real" is hun befaamdste conceptplaat, vol demonen, zondaochtendschuld, hel en verdoemenis en eigen klassiekers, zoals het door The Byrds gecoverde "The Christian Life"." (Herman van der Horst, Lust For Life)
Op deel 2 (uit 1989) was de rij gasten groot, nu is-ie niet kleiner: van oude legendes tot jonger talent: Doc Watson (ook in 1972 al present), Earl Scruggs, Willie Nelson en Johnny Cash, Emmylou Harris, Iris DeMent, Alison Krauss..
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
