"Ik heb nog geen andere plaat gehoord dit jaar die zo onweerstaanbaar lief begint als dit dertiende studioalbum van de Schotse Teenage Fanclub. "There Was You" heeft met zijn akoestische gitaren, vocale harmonieën en o zo subtiel ingezette pedal-steel alles in zich om een softrockklassieker te worden zoals een act als "America" die in hun hoogtijdagen moeiteloos uit de mouw schudde. En "Do Not Dare To Dream" blijkt er dan vervolgens vol mee te staan. Het is een raadsel waarom de muziek van deze band nog steeds als alternatieve rock wordt gecategoriseerd. Hooguit de specifieke aard van de synthesizerarrangementen doet dit als een creatie uit 2026 klinken - en dan nog maar net. "Over And Over" had een ten onrechte afgewezen song voor Crosby & Nash's "Wind On The Water" kunnen zijn en degenen wier muzikale geheugen nog wat verder teruggaat, zullen ook meer dan eens aan de hits van 'ons eigen' duo Greenfield & Cook uit de vroege jaren zeventig moeten denken. Nee, echt! Heerlijk, heerlijk. Haardvuurtje van de maand." (Lust For Life; 5 uit 5 sterren)
"D-Rect heeft door de jaren heen een herkenbaar geluid ontwikkeld, waarin grote refreinen, stevige gitaren en de krachtige stem van Marcel Veenendaal een belangrijke rol spelen. Op "I: Keep The Fire On" kiest de Haagse band voor een andere benadering. De muziek klinkt ingetogener en de persoonlijke verhalen krijgen meer ruimte. Dat levert een overtuigende plaat op, al had het album wat langer mogen duren. Het elfde studioalbum van de band telt acht nummers, waaronder twee korte instrumentale stukken. De band beschouwt de plaat als het begin van een nieuw hoofdstuk, waarin de nummers nadrukkelijk met elkaar verbonden zijn. Het verlies van dierbaren vormt een belangrijk vertrekpunt voor nummers over afscheid, loslaten en de steun die mensen elkaar kunnen bieden. Vooral "Brother" maakt die thematiek concreet. Veenendaal schreef het nummer vanuit het verlies van zijn broer. De muziek begint klein en groeit geleidelijk uit tot een emotionele climax. Vergeleken met voorganger "Sphinx" klinkt "I: Keep The Fire On" minder groots. De band kiest vaker voor warme gitaarpartijen, strijkers en arrangementen waarin de afzonderlijke instrumenten voldoende ruimte krijgen. Dat betekent niet dat Di-Rect zijn vertrouwde geluid volledig loslaat. De herkenbare zang van Veenendaal en de zorgvuldig opgebouwde dynamiek blijven aanwezig. Alleen ligt de nadruk minder op kracht en meer op nuance." (Nieuwste Hits)
"De hoogtijdagen van Fischer-Z liggen onmiskenbaar in de vroege jaren tachtig. Maar dat weerhoudt hem er niet van om op gezette tijden met nieuw materiaal te komen. Nog altijd schrijft hij makkelijk toegankelijke gitaarliedjes met verhalende teksten en in zijn stem klinkt nog steeds die karakteristieke kikker. Kwalitatief hadden liedjes als "Strings", "Perfect" en de meezinger "Labadabada" zo op een van zijn hitalbums kunnen staan. Omdat een artiest zich wil blijven ontwikkelen en goede liedjes in meerdere arrangementen overeind blijven, heeft Watts "So Long", "Marliese", "Pretty Paracetamol" en "The Perfect Day" een nieuw jasje gegeven en aan "X-Ray Serenade" toegevoegd. Allemaal te begrijpen en te prijzen: "Marliese" als walsje is ook best eventjes leuk. Maar de realiteit is natuurlijk dat het publiek straks bij de tournee ter ere van vijftig jaar Fischer-Z hoopt alle oude hits te horen in de vorm waarin ze in hun herinnering zijn opgeslagen. Niet te veel meer en zeker niet minder." (OOR)
""Tarmac" is de eerste plaat van Triggerfinger in het nieuwe tijdperk van de band. Triggerfinger stond voorheen bekend als trio, met Ruben Block, Mario Goossens en Paul van Bruystegem. Na het vertrek van Paul, die later in 2025 overleed, zijn Ruben en Mario nu de basis van de Belgische rockband. Het meest typische geluid, laat zich terug horen op "On My Back". Een compleet andere sound en drive dan de heren eerder afleverden op "Tarmac". Het nummer weet wat moeilijk te pakken, waarmee misschien het een (heel) klein minpuntje vormt op de sterke plaat. Want zover je kan spreken over een “herstel”, zit je eigenlijk gelijk weer op rails met "Through The Beam". Een track welke zeker ook weer een ander geluid laat horen, met wat meer nadruk op de elektronica. Alweer een goede drive laat zich dan vervolgens terug horen op "No Trouble". Met "The Why" gooit de band het nog een keer op een ander tour, waarbij deze poging als geslaagd mag worden genoteerd. Een relaxende sfeer, met de nadruk op de bas en gitaar en een tintje minder elektronica. Deze wordt vervolgt met een 'gun fight on drums' op "Geronimo". De elektronica keert weer in grotere maten terug, waarbij de drumshots van Goossens een heerlijke toevoeging vormen. Maar ook Ruben Block laat in het vocale hier een ander sound, tot schreeuwend aan toe horen. In die zin is "Shine And Shimmer" misschien nog wel een verrassend slot. Met een (lichte) begeleiding op gitaar is het nummer een stuk rustiger dan de vorige songs. Toch voelt het geen moment als een buitenbeentje, maar meer als een passend slot van de plaat." (Rockzine; 4 uit 5 sterren)
"Eind 2023 kwamen de Stones na achttien jaar weer met een studioalbum "Hackney Diamonds". Een voortreffelijke plaat die je deed afvragen waarom ze dat niet veel eerder hadden gedaan. Vonden de heren blijkbaar zelf ook, want relatief vlot is er nu de opvolger "Foreign Tongues". Opnieuw een afwisselend album waarop veel bekende ingrediënten voorbij komen, maar dat dankzij de puntige productie en directe sound van Andrew Watt toch eigentijds aanvoelt. En waar we bij generatiegenoot Paul McCartney met samengeknepen billen luisteren of hij het allemaal wel haalt, zingt Mick Jagger nog altijd de sterren van de hemel. Dat Keith Richards door artrose is gedwongen een flinke stap terug te doen valt nauwelijks op, doordat Ron Wood met verve de honneurs waarneemt. Zijn soepele gitaarsolo’s tillen "Ringing Hollow" en "Back In Your Life" naar een hoger plan. Een belangrijke ondersteunende rol is ook weggelegd voor Steve Winwood, die in veel nummers de piano en het Hammond-orgel voor zijn rekening neemt." (OOR)
""Dreams & Songs: A Symphonic Journey" is a unique voyage through Warren Haynes’ 30+ year catalogue, that includes his solo work as well as music from Gov’t Mule, Allman Brothers Band, and The Dead. The whole performance feels like a jam session at times, but don’t be fooled, these tunes were meticulously arranged for the orchestra and so well-rehearsed. It’s the sheer musicianship and instrumental mastery that make it all sound so effortless and whimsical at times. What started out as a bold take on some of the cult classics, ended up becoming one of the highlight fixtures of the musical calendar, as Dreams & Songs A Symphonic Experience took a life of its own following its 2019 debut." (Blues Rock Review)
"Anderhalf jaar geleden al namen duizend muzikanten onder de noemer 'De Earring En Ik' afscheid van het Haagse rockinstituut. Maar het was uiteindelijk een doodzieke George die de rest van de band ervan overtuigde dat ze mee moesten doen aan een grootschaliger evenement.Een flink deel van de cast van de laatste Vrienden van Amstel participeerde afgelopen week ook in de vijf afscheidsshows van de Earring: Son Mieux, Danny Vera, Guus Meeuwis, Flemming, The Opposites, Acda en de Munnik, Danny Vera en Davina Michelle deden allemaal mee in gelegenheidsformaties. Dat deden ze professioneel en in veel gevallen met de nodige bezieling. Musical director JB Meijers schakelde hulptroepen als DeWolff en Di-rect in, om het meer rockende werk van de Earring, waarin Barry Hay, Rinus Gerritsen en Cesar Zuiderwijk beurtelings meespeelden, goed neer te zetten. Bij Di-rect is er ook nog een familieband: gitarist Spike woont samen met Bella, de dochter van Barry Hay. Aan hen de eer om hem te begeleiden in de euforische slot-trits "When The Lady Smiles", "Back Home" en "Radar Love", waarin alle deelnemende muzikanten nog een keer op het podium verschijnen. Ontroerend is ook het slotakkoord: een video van George Kooymans die vrijwel solo "Hold Me Now" zingt. Het levert hem postuum een muisstille zaal op en vervolgens een minutenlang applaus." (OOR)
"Zestien jaar na zijn laatste album met nieuw materiaal keert Frampton terug met "Carry the Light", zijn meest persoonlijke plaat tot dusver. Samen geschreven en geproduceerd met zijn zoon Julian, en ingekleurd door een indrukwekkende gastenlijst, klinkt de 76-jarige legende als iemand die niets meer heeft te bewijzen maar alsnog alles geeft. De titeltrack opent met dance-gezang van leden van de Absentee Shawnee-stam, waarna Framptons kenmerkende gitaar het overneemt in een smeekbede om eenheid. "Buried Treasure" is een ontroerende Tom Petty-hommage, waarbij elke regel een verwijzing naar een Petty-nummer bevat en Tench op orgel een indringende bijdrage levert. Sheryl Crow blinkt uit op de midtempo-rocker "Breaking The Mold", en Tom Morello spuit zijn protestrock-energie in "Lions at the Gate". De jazzachtige "Islamorada" met H.E.R. en het meerdelige "Tinderbox", geïnspireerd door Marvin Gaye, tonen de breedte van Framptons muzikale horizon. Het album is een vreugdevolle en vitale comeback." (Maxazine)
""Wake Up to Find Out" is a three-CD live album by the Grateful Dead containing the complete concert recorded on March 29, 1990 at Nassau Coliseum in Uniondale, New York. With such a long and varied career there are "hot" and "cold" phases when it comes to Grateful Dead concerts and music. In the early 1970s in particular they were untouchable in terms of their stage shows, Yet by 1995 as Jerry Garcia's health declined they were listless and mediocre, sadly burned out after endless touring and management pressures. In this sense the 1990 tour of the US and Canada, is considered by many Deadheads, as their last great tour. This sees the great jazz saxophonist Branford Marsalis join the band on stage to exchange solos with Jerry Garcia. It is electrifying and has tantalised Dead fans ever since.Amazingly this was the first time Marsalis had played with the Dead and it was a revelation. In these performances, Jerry Garcia, Mickey Hart, Bill Kreutzmann, Phil Lesh, Bob Weir and Brent Mydland (sadly later to die in of the summer of 1990 of an overdose) are firing on all cylinders. The presence of Marsalis sees the band rise to the improvisational challenge. Overall this is a killer concert and a hugely worthy addition to the immense library and musical canon of Grateful Dead music." (Muso Muso)
"Het live-album heeft door de setlistkeuze opvallende momenten te over. Zoals de live-versie van "Meeting Across The River" van het album "Born To Run", dat hij zelden live speelt. Voor de doorsnee Springsteen-liefhebber zal het misschien een gemis zijn dat grote hits als "The River" en "Born In The U.S.A." niet op dit album staan. Al worden zij dan weer bediend met "Born To Run" en "Dancing In The Dark". Maar voor grote Springsteen-fans was dit een concert met een droomsetlist met nummers die niet vaak op zijn setlist staan. Alleen daarom al is het mooi dat deze officiële live-registratie er is. Op zijn 75ste klinkt hij dan niet meer als op zijn debuutalbum uit 1973, maar zijn stem heeft juist meer diepte en karakter gekregen. Met de nog altijd sterkte begeleiding van The E Street Band is duidelijk op het album te horen dat ze ook in dit decennium nog altijd meedoen in de eredivisie van het live-circuit." (Maxazine; cijfer: 8/10)
De opening van een prestigieuze nieuwe concertzaal in Glasgow kan natuurlijk door geen andere band dan door het uit deze Schotse stad afkomstige Simple Minds worden gedaan. "Celebrate Live" is de registratie van dat concert op 27 november 2013. Jim Kerr en zijn mannen nemen, uitgaande van het in 2013 verschenen carrière-overzicht "Celebrate", een duikvlucht door hun repertoire in een set van 18 tracks, waaronder natuurlijk ook hits als "Promised You A Miracle", "Dont You (Forget About Me)" en "Alive and Kicking". (bron: Edsel / Bertus)
Naar aanleiding van de uitzending van de album Top 1000 Allertijden op Radio Veronica, maart 2012, verschijnt deze box, die focust op de langere nummers in de lijst, waar er 84 van gesorteerd zijn. En dan vaak in een lekker lange remix of 'extended version'. Wat dacht u van een bijna 14 minuten lange versie van "Welcome To The Pleasure Dome" van Frankie Goes To Hollywood, of een bijna negen minuten lange "Insomnia" van Faithless. Ook de 'usual suspects' op dergelijke compilaties, zoals "Black Betty" van Ram Jam, "Radar Love" van Golden Earring en "Year Of The Cat" van Al Stewart ontbreken niet. Zie hieronder de complete listing plus tijdsduren.
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
