"Op "Some Small Fortune" is Corto.Alto avontuurlijk, eclectisch en streetwise. Een van de beste optredens op het Vlielandse festival Into the Great Wide Open was dat van Corto.Alto uit Glasgow, op het bospodium Bij de IJsbaan. De groep speelde veel werk van "Some Small Fortune", het derde album. De creatieve spil van de groep, Liam Shortall, is een typische exponent van de moderne Britse jazz: avontuurlijk, eclectisch en streetwise. Jazz is bij hem maar een van de ingrediënten. Dat Shortall een klassieke achtergrond heeft, hoor je aan de zwierige violen in "Prayed We Would". Dat Shortall midden in de Britse clubcultuur staat, blijkt bijvoorbeeld in "Go", met spokenwordspervuur van de Nigeriaanse rapper Vector (Olanrewaju Ogunmefun). Het gaat van funkbassen via jazz met barokke ornamenten naar de dansvloer en weer terug, met mooie vocale gastrollen voor Anaiis en Jacob Alon. De elektronische orkaan waarmee Corto.Alto op Vlieland eindigde, blijft op "Some Small Fortune" achterwege. Prima. Het album is prachtig zoals het is." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
""Timeless", een verzameling niet eerder officieel uitgebrachte tracks van Prince door de jaren heen, spraakmakend vanwege de bijeengeraapte indruk die de tracklist maakt.Maar bijeengeraapt was Prince natuurlijk zelf ook. Vond hij een stabiel geluid, dan was hij er immers al snel op uitgekeken. Het rusteloze in de man druipt ervan af op "Timeless", dat begint met "I Am You", een funky oorwurm die het midden houdt tussen "Party Up" en "Uptown", en eindigt met een emotionele liveversie van "How Come U Don’t Call Me Anymore", opgenomen vijf weken voor zijn plotselinge overlijden. Daartussenin komen songs voorbij waarin alle rollen die Prince op zich nam de revue passeren: van het zaadspuwende seksbeest ("Tick, Tick, Bang") tot de hopeloze romanticus ("With This Tear") en van de high school prom king ("Calabama") tot de grootste knuffelbeer van de klas ("I Wonder"). Prince Rogers Nelson was het allemaal, zo horen we op het verrassend geslaagde "Timeless". (OOR)
"Let us pause to consider, or reconsider, the Ohio Players. The 1970s funk band is the subject of a career-spanning 3-CD anthology titled "The Definitive Collection Plus". The musical congregate that was the Ohio Players released a string of mighty dance-floor favourites in the mid-70s including "Skin Tight", "Fire" and "Love Rollercoaster". They were also known as an album band. Along with their somewhat provocative album covers, three of the long players went platinum in the span of just two years (1974-1975). Until then, no black band had ever written and recorded three platinum albums in a row. This new collection assembles 44 tracks from the band’s late sixties beginnings emerging from their hometown of Dayton, Ohio, until their demise in the mid-80s. Sure, all the hits are here, but what is more interesting, and more revealing, are the lesser known album tracks. This was a band who consistently made high-quality funk from the very beginning until the end. Their sound lies somewhere between George Clinton’s P-Funk and Earth, Wind & Fire. As the accompanying booklet reveals, despite going through multiple personnel changes the band was always operating at the highest level. They boasted two highly creative drummers, first Greg Webster, then James “Diamond” Williams, a killer hors section in Clarence “Satch” Satchell and Ralph “Pee Wee” Middlebrooks and charismatic frontmen such as Walter “Junie” Morrison and Leroy “Sugarfoot” Bonner and anchoring the group, keyboard player Billy Beck. The band’s heyday was relatively short…from 1974 til 1977, but during that time they were incredibly prolific with albums such as "Fire", "Honey", "Angel" and "Contradiction" tearing up the r&b charts. This collection offers up the opportunity to look past the hits and relish lesser known tracks such as "Sleep Talk", "Sweet Sticky Thing" and "Who’d She Coo?" and listen to the band show off their acute musical chops, mixing elements of jazz, doo-wop, funk and rock. All the while, it always sounds like these guys were having fun. Sadly, many of the bandmembers are no longer with us, although some surviving members still tour together as Ohio Players from time to time. As the years have gone by, they have been overshadowed by other funk and disco acts of the era (EW&F, Chic, P-Funk), but this collection goes a long way to making the case for the Ohio Players as one of the premiere funksters of the 1970s." (Cherry Red)
Het steeds van samenstelling wisselende fusion-collectief Snarky Puppy rond bassist Michael League is vooral bekend van virtuoze instrumentale fusion en jazzrock. In 2013 zette men met een groep volvet klinkende soulzangeressen (waaronder Lalah Hathaway, de dochter van Donnie) dit programma in elkaar. Op North Sea Jazz 2014 werd een groot deel ervan gebracht, waarbij 3 zangeressen elkaar afwisselden in lead- en achtergrondpartijen. Lalah kwam voor de toegift ook nog opdraven: die was toch al met andere bands op North Sea Jazz. "De reputatie van het collectief uit New York is rijzende. De Maas, de één na grootste zaal op het festival, is bij het begin van het optreden al helemaal volgelopen. De zangeressen worden ieder 2 nummers in de spotlight gezet. De set swingt, schuurt en groovet aan alle kanten. Dit familie-diner smaakt naar meer." (Radio 6 over het North Sea Jazz-optreden) Al het materiaal op deze DVD/CD-set is, met 11 verschillende zangers, in een kleine week tijd geschreven, gerepeteerd en opgenomen.
"War's third album as an act separate from Eric Burdon was also far and away their most popular. The culmination of everything they'd been shooting for creatively on their two prior albums, it featured work in both succinct pop-accessible idioms ("The Cisco Kid," etc.) as well as challenging extended pieces such as the 13-minute "City, Country, City" and the title track, and encompass not only soul and funk but elements of blues and psychedelia on works such as the exquisite "Four Cornered Room." "The Cisco Kid" and "The World Is a Ghetto" understandably dominated the album's exposure, but there's much more to enjoy here, even decades on. Beyond the quality of the musicianship, the classy, forward-looking production has held up remarkably well, and not just on the most famous cuts here; indeed, "The World Is a Ghetto" is of a piece with Marvin Gaye's "What's Going On" and Curtis Mayfield's "Curtis", utilizing the most sophisticated studio techniques of the era." (Bruce Eder, Allmusic)
Tot twee keer toe stonden ze op North Sea: Een spetterende funk/soul-show met non-stop achter elkaar gespeelde hits. Perfect gespeeld, superstrak en zeer opwindend. Deze live-CD roept dat live-gevoel perfect op.
Concert uit de 2004 double bill-tour door de VS van Chicago en Earth, Wind & Fire. In eerste instantie ben je geneigd dit een vreemde combinatie te vinden: een grote swingende zwarte funkband (EW&F) samen met een band die wat bedaagde witteoudemannenmuziek speelt? Foute vooroordelen, zo blijkt al snel! En bovendien: als je wat meer nadenkt heb je al snel door dat er meer synergie tussen deze bands is dan je in eerste instantie denkt. Beide bands zijn namelijk beroemd geworden om hun spetterende blazerssectie, ook al waren die in de latere grote ballad-hits nauwelijks te horen. En dan is er Bill Champlin, die in de jaren zeventig vooral actief was als songschrijver en zo EW&F de hit "After The Love Has Gone" bezorgde. Begin jaren '80 sloot hij zich aan bij Chicago. Het mooie van dit spetterende concert is dat ongeveer 1/3 deel daadwerkelijk sámen gemusiceerd wordt: da's werkelijk knallen met meer dan 20 man op het podium! Het lijkt ons ook dat Chicago voor de gelegenheid funkier speelt dan gebruikelijk.
"Met een kleine 20 miljoen verkochte exemplaren transformeerde "Purple Rain" (1984) Prince tot een megaster. Het originele album vinden we in deze omvangrijke heruitgave op de eerste schijf, maar voor de fans is vooral de tweede razend interessant met elf niet eerder uitgebrachte nummers uit the vault. Daaronder een soloversie van "Possessed", een studioversie van "Electric Intercourse", het tien minuten durende "We Can Fuck", "Katrinas Paper Dolls", "Our Destiny / Roadhouse Garden", "Wonderfull Ass" en "Velvet Kitty Cat". Opmerkelijk genoeg ontbreekt "Wednesday" dat indertijd zelfs al wel op een pre-release configuratie van "Purple Rain" stond. Op de derde schijf single edits en b-kantjes en een veel langere versie van "I Would Die 4 U" (overigens nog altijd een edit van de 20 minuten durende versie). Helaas ontbreekt de film, wel is bijgevoegd de DVD "Prince And The Revolution Live At The Carrier Dome, Syracuse", opgenomen tijdens de zeer omvangrijke "Purple Rain"-tour." (Henri Drost, Platomania)
""Onze muziek is niet het resultaat van individueel talent, maar van de mix van de vele elementen die onze leden inbrengen." Daarom noemden ze hun zevende album: "Synergy". Het bijzondere is dat niet alleen de zeven bandleden een bijdrage leverden, maar ook diverse gastmuzikanten de muziek inkleurden met hun stem. Zo is bijvoorbeeld in het Nederlandstalige "Oog Om Oog" Spinvis te horen, Pitou in het Engelstalige "Dive" en Meral Polat in "Yeni Bin Yer". Deze Amsterdamse actrice is van Turks-Koerdische komaf en zingt in haar moedertaal. De groep is in 2009 ontstaan uit een jamsessie, geïnspireerd door afrobeat. Intussen is het bandgeluid minder blazers-georiënteerd en treden de synthesizers op de voorgrond. Dit is te horen op "Synergy". De muziek is er niet minder dansbaar op geworden. Dat bleek bij hun optreden op de mainstage van Lowlands. Een groep in volle bloei!" (Platomania)
Verzameling van onder de vleugels van James Brown opererende zangeressen, die in de jaren '60 en '70 singles uitbrachten waar Brown bij betrokken was als schrijver, duet-zanger, muzikant, producer en/of arrangeur. Met o.a. Tammi Terrell, toen ze zich nog gewoon Tammy Montgomery (haar echte naam) noemde, Vicki Anderson en Lyn Collins. Naast soul en funk is er ook pure gospel te horen. "Over the decades, James Brown collaborated with, and encouraged, some of funk's leading ladies. During the '60s and early '70s in particular, every Brown show featured a 15- or 20-minute break when he would leave the stage, turning it over to a young female singer who'd perform her own mini set -- an event that became a tradition and an important part of the revue. It is these women who are collected across this marvelous and historically potent two-disc set. This is a crucial collection of the original women who rock -- the soul and funk divas who paved the way." (Amy Hanson, Allmusic; 4,5 uit 5 sterren)
"Wow, wat een leuke compilatie is dit! Het label Light in the Attic heeft weer een fijne selectie bij elkaar gezocht met bekende en minder bekende artiesten in het 'country funk'-genre. Zeventien ongepolijste pareltjes van Willie Nelson en Jackie DeShannon tot Jim Ford en Bill Wilson. Gestoken in prachtig artwork zoals we van dit label gewend. "Country Funk II" luistert alsof we te maken hebben met een soundtrack van een film die nog uitgebracht moet worden." (Menno Borst, Platomania; cijfer: 8)
"Op Nine krijgen we wat meer elektronische geluiden te horen dan op de vorige albums en zo frist Sault hun sound wat op. Tijdens London Gangs krijgen we een elektronische ondertoon, waardoor het lied zich wat in een andere sfeer bevindt dan de meeste liedjes van de groep. Toch is de percussie nog steeds zoals we die van Sault gewoon zijn. Het vorige album is nog maar tien maand oud en Sault is daar alweer met een nieuwe plaat. Sault doet ons aan het denken zetten over gelijkheid en racisme, zonder er een depressieve boel van te maken. Nine is zowel leuk om op de achtergrond te horen als om gefocust naar te luisteren. De leuke ritmes vang je de eerste keer op, maar de diepgang en details hoor je pas wanneer je écht luistert en net dat maakt Nine alweer een sterk album van Sault." (Dansende Beren)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
