"De befaamde BRIT-school voor uitvoerende en creatieve kunsten in het Verenigd Koninkrijk heeft al vele bekende namen afgeleverd, waaronder die van Adele en Amy Winehouse. Enkele jaren geleden studeerde Olivia Dean af aan dit opleidingsinstituut en na enkele ep’s ziet nu haar debuutalbum "Messy" het daglicht. Messy is een plaat van hoge kwaliteit en belevingswaarde en het lijkt dus een kwestie van tijd voordat de naam Olivia Dean in één adem genoemd gaat worden met die van Adele, Winehouse en andere muzikale grootheden ... "Messy" is een debuutalbum van hoge kwaliteit. Qua genre, stijl, tekstbehandeling en thematiek is het misschien niet bijster origineel. Maar het is niet vaak tegelijkertijd, door een en dezelfde persoon, op een debuutalbum, op geheel eigen wijze, met deze overtuiging tot stand gebracht. De laid-back manier van zingen, het zelfbewuste en charismatische timbre van Deans stem is bijkans betoverend mooi. De manier waarop ze op "Messy" dichtbij zichzelf gebleven is zonder te vervallen in het zoveelste “therapie-album” van 2023 roept grote bewondering en waardering op. Eindelijk een album dat invoelbare, universele problemen niet uit de weg gaat, maar zeker niet vergeet dat het af en toe ook gewoon leuk mag zijn in het leven. Heel goed dat Olivia Dean ons daar met haar unieke en authentieke kwaliteiten op wijst." (nieuweplaat.nl; waardering: 9/0)
"Halverwege het titelnummer maken gewijde orgelklanken plaats voor elektronische beats en ruis, maar de folkpopliedjes zijn met zo veel aandacht en kunde vormgegeven dat het album, mede geproduceerd door Jack Antonoff, coherent aanvoelt ondanks die onvoorspelbare tegenstellingen.Tegenstellingen in muziek, in tekst, soms zelfs in één zin. In het lieflijke "Governor’s Waltz" balanceert Bridgers op de grens van wrok en gelatenheid over een gestorven relatie. Hier wordt grenzeloze openhartigheid ingebed in melancholie en een wrang gevoel voor humor. Een warm hart en droge ogen registreren dat alles meerdere kanten heeft.Het schrijnendst is dat in "Still Standing". Over een orgelakkoord als een drone bekent ze dat ze haar overleden vader, die ze zich herinnert van huiselijk geweld, niet elke dag levend wenst. De eindregels hakken juist door hun nuchterheid erin. Niemand verwoordt de cyclus van verlangen, teleurstelling en berusting zo mooi als Phoebe Bridgers." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
Hoewel vooral bekend van zijn productiewerk voor onder meer U2, Bob Dylan en Peter Gabriel, brengt de Canadese Daniel Lanois eens in de zoveel tijd een eigen album met vooral instrumentale stukken uit. Daarop kan hij naar hartenlust zijn kunsten op vooral de pedalsteelgitaar demonstreren. Maar erg beklijvende albums leverde die hobby nog niet op."Belladonna Nocturne" is een soort vervolg op het meer dan twintig jaar oude, wisselend ontvangen "Belladonna". De muziek is, zoals de titel aangeeft, donkerder van kleur maar eenduidiger geworden. Inside the Walls of Puebla kent mooi akoestisch gitaarwerk en heeft een sterke melodie, terwijl de meer ambient gerichte stukken duidelijker dan op de voorganger terugverwijzen naar Brian Eno’s album "Apollo: Atmospheres and Soundtracks", waaraan Lanois in 1983 meewerkte.Marionette met Lanois op piano en pedalsteelgitaar had zoals de mooiste ambient best een minuut of twintig mogen doorgaan, terwijl The Black Sea de aandacht nog geen twee minuten kan vasthouden. Zo is dit opnieuw een niet helemaal geslaagd instrumentaal album van Daniel Lanois, maar wel een van zijn betere. (de Volkskrant, 3 uit 5 sterren)
"Sienna Spiro, geboren Londense, begon op haar zestiende werk te maken van haar muzikale ambities en zei haar schoolcarrière gedag. En maar goed dat ze dat gedaan heeft. Als een ware alchemist smelt ze haar gevoelens en hartzeer om tot juwelen van nummers die nu voor het eerst zijn vastgelegd. Haar zang is soulvol, haar bereik fenomenaal. Haar diva-gehalte is te vergelijken met Adele, ze heeft de soul van Amy Winehouse en het hese van Billie Eilish. Onder Capitol Records dook ze verschillende studio's in om haar muziek baby tot leven te wekken. Kosten noch moeite zijn gespaard gebleven bij deze monsterlijke productie. Ook werden er componisten voor het orkestwerk aangetrokken, waaronder Larry Gold, die al eerder schreef voor Al Green en Silk Sonic. Sienna voelt de vergankelijkheid van het leven en hoopt dat ze met haar album mensen kan helpen om comfortabel te worden met het feit dat alles tijdelijk is. Toch is één ding duidelijk na het luisteren van deze plaat: haar aanwezigheid zal waarschijnlijk nog lange tijd schijnen aan het muzikale firmament. A new pop star is born." (Platomania.nl)
"Steve Lacy is een ster, online en in de Verenigde Staten waar hij al een Grammy kreeg voor zijn vorige album "Gemini". Hier is het publiek aan het opwarmen voor de 24-jarige romanticus en zijn softsoulpop.Lacy is gitarist van de alt-R&B-band The Internet, maar als singer-songwriter maakt hij sinds zijn TikTok-hit "Bad Habit" meer indruk. Opmerkelijk voor een artiest die geen uitgesproken zanger is, maar op zijn derde album een verbluffend talent vertoont voor speelse genre-uitstapjes en vooral vocale harmonieën. De lichtvoetige liedjes bloeien open als Lacy ze gaandeweg optuigt met hemelse koortjes. "Oh Yeah?" en het prachtige "Show You Me" roepen zelfs associaties op met The Beach Boys. Een mooi voorbeeld van de paradox van Lacy is "Lovesexdrugbomb", dat een haast kinderlijk muzikaal motiefje herhaalt totdat het nummer wordt volgebouwd met zorgvuldig geconstrueerde tegenmelodieën van tedere koortjes. Hogere verleidingskunst waaraan je je wel gewonnen moet geven." (de Volkskrant, 4 uit 5 sterren)
"In muzikaal opzicht klinkt "Petal" een stuk donkerder en complexer dan zijn voorgangers. Bekeek Grande op het vorige album het leven nog vooral van de zonnige kant, bij de opnames van "Petal" heeft ze zich naar eigen zeggen vooral laten leiden door woede. Gedreven door deze emotie, construeert Grande met songschrijvers en producers Max Martin en Ilya Salmanzadeh een muzikaal bouwwerk waarin plaats is voor vele stijlen, variërend van pop en triphop tot r&b en hiphop.Maar zodra de zangeres een onverwacht zijpad inslaat, wordt "Petal" interessant. Zo stuitert het mede door de triphop geïnspireerde "Oh Well" lekker alle kanten op en biedt "Stay" een fraai samenspel tussen zang en synthesizerklanken. Ook de eerste single "Hate That I Made You Love" Me hoort dankzij de mooie melodie en het meezingrefrein tot een van de sterkere songs. Maar de absolute topper is het titelnummer, dat Grande op haar avontuurlijkst laat horen. Met zijn vele tempowisselingen, uiterst gelaagde opbouw en licht dreigende ondertoon is "Petal" met afstand het spannendste nummer van dit album." (Trouw; 4 uit 5 sterren)
"Na twee albums is het tijd voor een koerswijziging. De lange albumtitel geeft het al aan: Rodrigo (23) verhaalt hier uitgebreid over een liefde, chronologisch, van de vlinders tot de tranen, je zou het een conceptalbum kunnen noemen. 'u + me =
"De nieuwe liedjes klinken ook echt nieuw. De instrumentaties zijn droog en transparant: door het hele album, van twaalf strakke liedjes in een nette 40 minuten, danst een plonkende, akoestische bas. Je ziet de arrangementen bijna voor je ogen in elkaar haken. De stem van Swift wordt steeds achtervolgd door een zuchtend koor van achtergrondvocalen: soms net wat te dik aangezet, maar vaak stijlvol. En in de vlotste liedjes hoor je hints naar het popverleden, van haarlak-rock-’n-roll tot de Jackson 5. Ook verheugend: Swift volgt de opmerkelijke trend in de popmuziek die het toestaat dat liedjes weer langer mogen worden. Een nummer als "Opalite" duurt zomaar vier minuten. Swift begrijpt dat refreinen gewoon tijd nodig hebben om te beklijven en best een keer of vier voorbij mogen komen. Als je het liedje "Elizabeth Taylor" één keer hebt gehoord, zit het al vast in je hoofd, dankzij de aanstekelijke vocale melodieën: classic Taylor Swift, en een hoogtepunt van dit album." (de Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
De opening van een prestigieuze nieuwe concertzaal in Glasgow kan natuurlijk door geen andere band dan door het uit deze Schotse stad afkomstige Simple Minds worden gedaan. "Celebrate Live" is de registratie van dat concert op 27 november 2013. Jim Kerr en zijn mannen nemen, uitgaande van het in 2013 verschenen carrière-overzicht "Celebrate", een duikvlucht door hun repertoire in een set van 18 tracks, waaronder natuurlijk ook hits als "Promised You A Miracle", "Dont You (Forget About Me)" en "Alive and Kicking". (bron: Edsel / Bertus)
Geüpdatete versie van de verzamelaar "The Singles" uit 1982, met nu ook materiaal van "Voyage" (2021) erbij, in een prachtig verzorgd digibook met 'unseen band images'. CD1 bevat 21 hits uit de periode 1972 tot 1979, CD2 van 1979 tot 2022. Van "People Need Love" uit 1972 (nog een jaar voor "Ring Ring") tot "No Doubt About It" uit 2022.
Als er één thema is dat veel bezongen wordt dan is het wel de liefde. Op de 5CD 100x Liefde zijn de mooiste, bekendste en populairste liedjes rond dit thema verzameld. Naast de grootste en meest recente hits staan er ook een aantal ballad klassiekers op deze box. Op 100x Liefde 2015 vind je o.a. hits van Dotan, Emeli Sandé, Sam Smith, Anouk, Stromae, Marco Borsato, Celine Dion en The Common Linnets. Ideaal voor Valentijnsdag. (bron: Universal)
"Chappell Roan kreeg het na een veelbelovende start niet voor niets de afgelopen jaren, maar bewijst met het uitstekende "The Rise And Fall Of A Midwest Princess" dat ze een plekje verdient tussen de popprinsessen van het moment. Chappell Roan heeft een heel goed popalbum gemaakt, maar de jonge Amerikaanse muzikante heeft helaas nog niet alle spotlights op zich gericht. Ze past misschien niet helemaal in het perfecte plaatje dat conservatief Amerika heeft van een popprinses, maar in muzikaal opzicht is er helemaal niets aan te merken op "The Rise And Fall Of A Midwest Princess". Het album werd knap geproduceerd door de gewilde Dan Nigro, maar Chappell Roan is de ster op het album. "The Rise And Fall Of A Midwest Princess" staat vol met buitengewoon aanstekelijke songs met een eigenwijs randje. Het is een album dat niet onder doet voor de beste popalbums van 2023, wat het extra wonderlijk maakt dat Chappell Roan nog geen superster is. Het zou een kwestie van tijd moeten zijn." (De krenten uit de pop)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
