"Halverwege het titelnummer maken gewijde orgelklanken plaats voor elektronische beats en ruis, maar de folkpopliedjes zijn met zo veel aandacht en kunde vormgegeven dat het album, mede geproduceerd door Jack Antonoff, coherent aanvoelt ondanks die onvoorspelbare tegenstellingen.Tegenstellingen in muziek, in tekst, soms zelfs in één zin. In het lieflijke "Governor’s Waltz" balanceert Bridgers op de grens van wrok en gelatenheid over een gestorven relatie. Hier wordt grenzeloze openhartigheid ingebed in melancholie en een wrang gevoel voor humor. Een warm hart en droge ogen registreren dat alles meerdere kanten heeft.Het schrijnendst is dat in "Still Standing". Over een orgelakkoord als een drone bekent ze dat ze haar overleden vader, die ze zich herinnert van huiselijk geweld, niet elke dag levend wenst. De eindregels hakken juist door hun nuchterheid erin. Niemand verwoordt de cyclus van verlangen, teleurstelling en berusting zo mooi als Phoebe Bridgers." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"In this complicated and trying era, where hopelessness and despair wash over us like a tsunami and where the jagged shards of cruel and spiteful words cut deeply and divide communities, Rhiannon Giddens’ seventh studio album, "Hope Is The Thing With Feathers", testifies to the redemptive power of hope and to its fragility. Co-produced by Giddens and her long-time musical collaborator and writing partner Dirk Powell, the album was recorded live and engineered and mixed at The Cypress House in Breaux Bridge, Louisiana. Combining several originals with versions of traditional folk or old time songs, Giddens and her musical collaborators deliver a shining beacon of hope in our dark time. Every track on the album shimmers with the promises of light and love to illuminate the persistent darkness of our lives in these times." (Folkalley.com)
"An undying devotee of the power of the waltz, Danish songwriter, multi-instrumentalist, and producer Agnes Obel’s music falls into a blissful groove and hovers in the air. In her natural range during live performances, she typically sings within a focused soprano or mezzo-soprano range, her voice maintaining a breathy and delicate quality. On her records, she takes her ethereal timbre and plays with lower-register vocal manipulations, like a sonar signal modulated into a warbling waveform. A prime example of this is the lead single from her fifth album and first in six years, "The Meaning Of Flowers", one which builds on her gorgeous classical-pop, piano-forward series of records dating back to 2010’s Philharmonics: “Laymelli” is a skittering and ascendant song that was inspired by the life cycles of insects and Italian philosopher Emanuele Coccia’s works on metamorphosis. It sounds like a band of insects keeping time behind Obel. Coccia noted in his writings that all of humanity is breathing in each other’s DNA, and that birth and death are not as clearly demarcated as we think—we merely take another form after we take our last breath, and the arpeggio of life transforms into a new key. Written, recorded, arranged, and produced by Obel in her Berlin studio, the 12-track album features Obel on vocals, all manner of keys, and samples, with guest musicians joining her on strings, bass, lap steel, sax, harmonium, flute, percussion, and backing vocals. "The Meaning Of Flowers" sets up the birth of either a song or a baby as a beautiful way to fight evils in this world. It’s a concept that Arendt chewed on throughout her political theory book "The Human Condition" in the long shadow of World War II. Obel has grasped these concepts in a meditative and engrossing form." (Flood magazine)
"De befaamde BRIT-school voor uitvoerende en creatieve kunsten in het Verenigd Koninkrijk heeft al vele bekende namen afgeleverd, waaronder die van Adele en Amy Winehouse. Enkele jaren geleden studeerde Olivia Dean af aan dit opleidingsinstituut en na enkele ep’s ziet nu haar debuutalbum "Messy" het daglicht. Messy is een plaat van hoge kwaliteit en belevingswaarde en het lijkt dus een kwestie van tijd voordat de naam Olivia Dean in één adem genoemd gaat worden met die van Adele, Winehouse en andere muzikale grootheden ... "Messy" is een debuutalbum van hoge kwaliteit. Qua genre, stijl, tekstbehandeling en thematiek is het misschien niet bijster origineel. Maar het is niet vaak tegelijkertijd, door een en dezelfde persoon, op een debuutalbum, op geheel eigen wijze, met deze overtuiging tot stand gebracht. De laid-back manier van zingen, het zelfbewuste en charismatische timbre van Deans stem is bijkans betoverend mooi. De manier waarop ze op "Messy" dichtbij zichzelf gebleven is zonder te vervallen in het zoveelste “therapie-album” van 2023 roept grote bewondering en waardering op. Eindelijk een album dat invoelbare, universele problemen niet uit de weg gaat, maar zeker niet vergeet dat het af en toe ook gewoon leuk mag zijn in het leven. Heel goed dat Olivia Dean ons daar met haar unieke en authentieke kwaliteiten op wijst." (nieuweplaat.nl; waardering: 9/0)
"Right away the album starts out soothing and peaceful, their buzzy drone anchoring the various flutes, keyboards, guitars, lilting vocals, and uplifting orchestral strings towards a bright and cleansing crescendo. You could be forgiven at first for thinking Okkervil River is just another reverb-soaked dream-folk act, but once you give their tunes a second spin, you start to notice all the lush background sound; it’s much more enveloping and patient, loping along at its own pace, never hurried. As I listen now, I’m filled with a desire to go to a river. Very sunny, with an almost classical feel with the strings and flutes. As I keep listening, it becomes clear this is multi-situational music, and that is hard to find these days: something equally appropriate for sitting solo on the porch, fishing, jamming with friends, at a backyard hangout, or on the stage. It gets all splashy and ‘60s-style while still being very much in the now and in touch with the way folk music is moving. Not that this is just folk, I think that’s pretty clear by this point, but that’s certainly an element. It’s like progressive folk with world music elements drenched in a soft glow.Weather can have a powerful effect on music and vice versa, and I am continually struck by the emotive nature of this record (the bird chirps, ocean waves, and sounds of wind in the trees don’t hurt either). Little electronic blips show up occasionally to tremendous effect, rippling through the acoustics and percussion ever so delicately, almost improvsationally. After listening to "Away", I feel as though I need to listen to everything they’ve ever done." (9 out of 10, The pop break)
"In plaats van studiosessies met Charli XCX-producer A.G. Cook voort te zetten en voor een hip geluid te kiezen, besloot ze haar eigen artistieke pad te volgen. "Day And Night" ligt in het verlengde van "Emotion", maar is een dubbelaar. Op de eerste helft van het album horen we traditioneel geïnstrumenteerde songs met eighties-inslag. Minder poppy dan de hits van "Emotion", maar rijker belegd en barstend van de energie. Prachtig is Versailles, waarin Jepsen het leven volledig omarmt. In "On Wires" druipt de begeerte van het uitgesponnen ‘I want you’ dat de zangeres over gierende gitaren van de daken schreeuwt. De tweede helft van deze dubbelaar heet "Night" en is een danceplaat voor vaders, moeders en andere veertigers, zoals Jepsen zelf. Nergens gaat het echt los, maar het swingt, het is smooth en iedere track heeft betekenis. "Day And Night" is geboren uit liefde en dat hoor je er vanaf." (OOR)
"In muzikaal opzicht klinkt "Petal" een stuk donkerder en complexer dan zijn voorgangers. Bekeek Grande op het vorige album het leven nog vooral van de zonnige kant, bij de opnames van "Petal" heeft ze zich naar eigen zeggen vooral laten leiden door woede. Gedreven door deze emotie, construeert Grande met songschrijvers en producers Max Martin en Ilya Salmanzadeh een muzikaal bouwwerk waarin plaats is voor vele stijlen, variërend van pop en triphop tot r&b en hiphop.Maar zodra de zangeres een onverwacht zijpad inslaat, wordt "Petal" interessant. Zo stuitert het mede door de triphop geïnspireerde "Oh Well" lekker alle kanten op en biedt "Stay" een fraai samenspel tussen zang en synthesizerklanken. Ook de eerste single "Hate That I Made You Love" Me hoort dankzij de mooie melodie en het meezingrefrein tot een van de sterkere songs. Maar de absolute topper is het titelnummer, dat Grande op haar avontuurlijkst laat horen. Met zijn vele tempowisselingen, uiterst gelaagde opbouw en licht dreigende ondertoon is "Petal" met afstand het spannendste nummer van dit album." (Trouw; 4 uit 5 sterren)
"Sienna Spiro, geboren Londense, begon op haar zestiende werk te maken van haar muzikale ambities en zei haar schoolcarrière gedag. En maar goed dat ze dat gedaan heeft. Als een ware alchemist smelt ze haar gevoelens en hartzeer om tot juwelen van nummers die nu voor het eerst zijn vastgelegd. Haar zang is soulvol, haar bereik fenomenaal. Haar diva-gehalte is te vergelijken met Adele, ze heeft de soul van Amy Winehouse en het hese van Billie Eilish. Onder Capitol Records dook ze verschillende studio's in om haar muziek baby tot leven te wekken. Kosten noch moeite zijn gespaard gebleven bij deze monsterlijke productie. Ook werden er componisten voor het orkestwerk aangetrokken, waaronder Larry Gold, die al eerder schreef voor Al Green en Silk Sonic. Sienna voelt de vergankelijkheid van het leven en hoopt dat ze met haar album mensen kan helpen om comfortabel te worden met het feit dat alles tijdelijk is. Toch is één ding duidelijk na het luisteren van deze plaat: haar aanwezigheid zal waarschijnlijk nog lange tijd schijnen aan het muzikale firmament. A new pop star is born." (Platomania.nl)
"Na twee albums is het tijd voor een koerswijziging. De lange albumtitel geeft het al aan: Rodrigo (23) verhaalt hier uitgebreid over een liefde, chronologisch, van de vlinders tot de tranen, je zou het een conceptalbum kunnen noemen. 'u + me =
"De Ty Segall-opbrengst van de afgelopen tweeënhalf jaar: koortsachtige protopunk en psychedelica ("Three Bells"), een onbegrijpelijk hoorspel ("Love Rudiments") en vrij luchtige westcoastpop ("Possession"). Natuurlijk blijft de carrière van de rocker uit Californië mede boeiend omdat hij elke keer weer een andere insteek of benadering uit de hoge hoed tovert. Maar voor album nummer achttien heeft hij zijn eigen Crazy Horse weer bij elkaar geroepen: gitarist Emmett Kelly, bassist Mikal Cronin, drummer Evan Burrows en toetsenist Ben Boye. Daardoor klinkt "Chrome" juist vanaf het eerste ronkende orgel en de eerste fuzzy gitaarriff in "Hospital" vertrouwd. Deze melodieuze, tussen protopunk en garagerock balancerende vintage rock is waar je Ty Segall mee associeert. Zo klinkt hij live, en live is hij goed. "Chrome" houdt het compact, met puntige beukers als "Running To Nowhere" (Black Sabbath meets Jay Reatard) en "Black Paint". In iets langere stukken – boven de vijf minuten houdt het op – doen Segall en Kelly een paar scherpe gitaarduels, maar eindeloos improviseren is deze keer uit den boze. De hele band is op hol geslagen in de doldwaze titelsong, waarin Segall filosofeert over zijn dood, terwijl hij op de hielen wordt gezeten door een briljante riff van Kelly en Burrows een verwoestende Motorik-beat uit zijn drumstel trekt. Het verfrissend gewone "Chrome" komt met stip binnen in het linkerrijtje van Segalls discografie." (OOR)
Ook zijn tweede album schopte het tot de hoogste positie in de Nederlandse albumlijsten. "Met ‘Wildchild’ heeft Alex Warren (25) een jaar na zijn debuutplaat al een tweede album klaar. Hij verwerkt er rouw om zijn ouders, maar ook de liefde voor zijn vrouw in. Een persoonlijk werk met weinig muzikale verrassingen. Je moet Alex Warren niet meer leren hoe hij een catchy popliedje moet schrijven. [Hij scoorde al een grote hits met "Ordinary", HB]. "Wildchild", de opvolger van zijn debuut "You’ll Be Alright, Kid" is gevuld met nummers met een modern popgeluid en ballades. Genoemd naar de bijnaam die zijn vader hem gaf toen hij klein was, is het ook een eerbetoon aan zijn vader die hij al vroeg in zijn leven verloor. Recentelijk is ook zijn moeder gestorven. Rouw is een thema op onder meer "Same Stars". Op "Are You Having Fun, Alex?" en titeltrack "Wildchild" hoor je fragmenten van zijn vaders stem. Het maakt het heel persoonlijk. Daarnaast neemt liefde een grote plek in met dank aan zijn vrouw met wie hij onlangs in het huwelijksbootje stapte. "Wildchild" is een mature tweede plaat geworden, waar ballades en uptempo elkaar voortdurend afwisselen. Het luistert fijn weg, maar erg verrassend of spannend? Dat is het niet." (Nieuwsblad; 3 uit 5 sterren)
""Wake Up to Find Out" is a three-CD live album by the Grateful Dead containing the complete concert recorded on March 29, 1990 at Nassau Coliseum in Uniondale, New York. With such a long and varied career there are "hot" and "cold" phases when it comes to Grateful Dead concerts and music. In the early 1970s in particular they were untouchable in terms of their stage shows, Yet by 1995 as Jerry Garcia's health declined they were listless and mediocre, sadly burned out after endless touring and management pressures. In this sense the 1990 tour of the US and Canada, is considered by many Deadheads, as their last great tour. This sees the great jazz saxophonist Branford Marsalis join the band on stage to exchange solos with Jerry Garcia. It is electrifying and has tantalised Dead fans ever since.Amazingly this was the first time Marsalis had played with the Dead and it was a revelation. In these performances, Jerry Garcia, Mickey Hart, Bill Kreutzmann, Phil Lesh, Bob Weir and Brent Mydland (sadly later to die in of the summer of 1990 of an overdose) are firing on all cylinders. The presence of Marsalis sees the band rise to the improvisational challenge. Overall this is a killer concert and a hugely worthy addition to the immense library and musical canon of Grateful Dead music." (Muso Muso)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
