Op 23 april 2027 in Metropool, locatie Hengelo! "De Brit begon zestig jaar geleden bij Fairport Convention, de band die hij mede oprichtte en die de Engelse folkrock vorm gaf. Daarna volgde een tijd als duo met Linda Thompson, en sinds 1983 gaat hij op eigen kracht verder. Zijn vorige plaat "Ship To Shore" uit 2024 werd goed ontvangen. Nu produceerde hij zelf, samen met James Frazee. Volgens Thompson zit er deze keer minder van de band in en meer van hemzelf. Wat opvalt is de beheersing. Geen nummer rekt zichzelf op en geen solo staat voor spek en bonen. De live opnames geven de songs een directe, lichamelijke kracht. Af en toe is de somberheid wat dik aangezet, en wie de oudere platen van Thompson kent, hoort geen nieuwe richting. Maar dat hoeft ook niet. "Hippies, Thugs And Heroes" is het werk van een vakman die zijn terrein kent en daarin nog steeds verrast. Voor wie Thompson al jaren volgt is het een warm weerzien. Voor wie nog moet beginnen aan zijn omvangrijke oeuvre is het een goede plek om in te stappen." (Maxazine; cijfer: 9/10) "Zijn gitaarspel, met een meteen herkenbare 'twang', wordt hoog aangeschreven door collega's in het métier. Bijvoorbeeld het folky “Stringer” kent een solo die exemplarisch genoemd kan worden voor de typische eigen stijl van Thompson." (Xymphonia Radio)
"Wat een geweldige groep, die Ierse rebellen uit Dundalk! Met hun drankliederen, Ierse folksongs en een kraakheldere protestboodschap trekken The Mary Wallopers je zo de pub in. Ze jagen al jaren frisse wind door de Ierse folk-scene en vertolkten op eerdere platen vooral bestaande folksongs en ballads (in de geest van The Dubliners en The Pogues), maar sinds vorige plaat "Irish Rock N Roll" (2023) schrijven ze ook zelf. Zo ook op de nieuwe plaat. "Paddywhackery", dat is het wegzetten van Ierse folk als cliché, vol drank, rebellenliederen en folklore. Ja, daar is óók ruimte voor in de muziek van The Mary Wallopers, maar Ierse folkmuziek is veel meer dan dat: ‘Het is anti-autoriteit, anti-rijk, pro-vrijheid en pro-arbeidersklasse’, zeggen ze zelf in dit video-interview. En vol banjo-, tinwhistle- en accordeonuitspattingen, doedelzak-drones, fiddly fiddles en een scheutje rockabilly. Kortom: 'This is Irish rock-n-roll.’" (VPRO 3voor12)
"For his sixth album, Jake Fussell has adapted a set of songs that spend time nestling into the ear. Seemingly easy in nature and quite light for the first few listens, the album then works its magic and its subtlety lingers in the mind. His most delicately considered release yet is also his most elegant and unassuming. The production and unpretentious nature of the music, with an emphasis on musicians playing in a room, is ideally suited to Jake’s direct approach to singing these songs. A complete document with no fat and not a wasted note, "The Old Beloved Path" is yet more proof that Jake Xerxes Fussell is still only getting better. Outstanding." (KLOF Mag)
"The Tubs herken je binnen drie seconden. Owen Williams’ stem is uniek en de band zet er een al even onmiskenbaar geluid onder. Niet dat de ingrediënten van hun rinkelende en opgefokte gitaarpop nou zo bijster origineel zijn. Het zit ’m in de mix. Williams’ iets gesmoorde stem bezingt onverminderd de misère van het bestaan. Hij is nog altijd de sjaak, vooral in de liefde, en combineert die zielenpijn met jubelende gitaren en een zekere Keltisch-folk-achtige weemoed. Geen band viert ellende zo fraai als The Tubs. Op hun eerste twee platen had zanger Williams het malaiserijk voor zich alleen, maar op "Hard Life" spreekt een tweede stem hem voortdurend bestraffend toe. En dat alter ego heeft verdomd weinig op met zelfmedelijden. Die interne strijd geeft de plaat een nieuwe spanning: Williams krijgt tegengas. Ook geven orgels en Celtaidd-violen de vertrouwde jangle een northern soul-duwtje." (OOR) (Van 6 t/m 9 december 2026 drie concerten op verschillende plaatsen in Nederland)
"Met "Atlantic Rain: The Lost Fisherman's Blues Recordings" leveren The Waterboys een even fascinerende als onmisbare schatkaart af voor de fans. Zanger Mike Scott dook hiervoor diep in de archieven en beluisterde tachtig naamloze bandrollen, die decennialang simpelweg gemarkeerd stonden als 'jam' of 'onbekend'. Wat hij opgroef is geen verzameling tweederangs restjes, maar een levendige, adembenemende inkijk in de meest creatieve periode van de band. De 25 tracks—vol bezielde folkrock en verrassende covers van onder meer Prince en Bob Dylan—klinken alsof ze gisteren zijn opgenomen en vangen de pure magie van de legendarische "Fisherman’s Blues Sessions"." (Sounds Venlo)
"De eerste twee CD’s bevatten in totaal 31 songs uit de lange historie van de band, waarvan verschillende versies niet eerder zijn uitgebracht. Hierop zijn voornamelijk studio-opnamen te horen, naast enkele live-versies, steeds van verschillende bezettingen. De derde CD is een heruitgave van het album "The Fields Of Eden" uit 2015. Dit album werd, zoals eerder gemeld, hoog gewaardeerd door pers en fans. Het hoogtepunt is de titelsong, dat al ruim voor de release al werd gespeeld tijdens de concerten sinds begin deze eeuw. Het is een song in de traditie van "Lord Of The Ages", beginnend met een ouverture en een epiloog, met naast schitterende muziek erg mooi gesproken woord door een bevriende huisarts annex amateur toneelspeler, Dr. Andrew Jackson. Het is een gevarieerd album, met ook meer uptempo songs als "Long Time Running", "Walk Away From Heaven" en het bluesy The Same Rain. De DVD toont het laatste Britse concert op 25 januari 2020 in de Town Hall in Ripley." (Bluestown Music)
Deze Engels-Schotse folkrockgroep geldt in Britse folkkringen als 'supergroep'. Zangeres Nancy Kerr heeft solo een reputatie en kennen we ook van Full English. Daarin werkte ze met oude rot Martin Simpson, die eerst ook bij The Magpie Arc was betrokken, maar in 2025, vóór de release van dit 2de album, afscheid nam. De overige 3 leden draaien ook al langer mee. Wat bij beluistering meteen opvalt is de róck in folkrock: stevige elektrische gitaren domineren. De songstructuren en de zangstijlen geven toch een typisch Brits folktrekje aan deze songs. En dan zijn er nog bijdragen van Jethro Tull-voorman Ian Anderson op fluit en Steeleye Span-zangeres Maddy Prior. Ook progfolkfans zullen verrast worden, want "“Gil Brenton” is an engaging, dynamic listen deeply rooted in both the history and future possibilities of folk rock and progressive. A work that positions itself authoritatively on the international scene and deserves to be discovered, appreciated, and revisited with each listen." (Progressive Rock Journal)
Heruitgave uit 2020 van het debuutalbum van deze singer/songwriter uit Utah VS, uitgebreid met een bonus cd. Breekbare liedjes, met als belangrijkste begeleiding haar eigen akoestische gitaar. Een deel van de CD is live opgenomen, wat 't extra direkt maakt. Mix van Edie Brickell en Heather Nova. Haar debuutalbum, uit 1994. Met o.a. 'Who Will Save Your Soul'.
Zelden liepen vorm en inhoud zo ver uiteen als op Cannibal, opener van het eerste soloalbum van Marcus Mumford. Wat je hoort: een akoestische gitaar, bescheiden tokkelend, licht pulserend. Een melodie is nauwelijks te ontwaren. De wereldberoemde zanger zingt op zijn kenmerkende mild-melancholische wijze wat voor zich uit. (...) Maar dan de tekst: ‘I can still taste you and I hate it / That wasn’t a choice in the mind of a child and you knew it.’ Veel explicieter ga je het niet krijgen. Het misbruik ligt dertig jaar achter ons en al die tijd heeft Mumford het weggestopt. Nu hij de confrontatie aangaat, blijkt het akelig vers en (dus) ongeordend. Mumford stuitert van erkennen naar ontkennen. Van manieren om het achter zich te laten – misschien kan vergiffenis uitkomst bieden? – naar het besef dat ‘t hem nog steeds opvreet en dat hij er misschien wel nooit overheen komt. Kort voor het einde explodeert het nummer. (...) (self-titled) is, voor zowel maker als toehoorder, een album van groot belang. (OOR)|
"Deze box, waar de fans al reikhalzend naar uitkeken, is het chronologische vervolg op Archives Volume 1 en duikt diep in de periode voorafgaand aan Jonis meesterwerk Blue, dat dit jaar zijn vijftigste verjaardag viert. Verspreid over 5 cds krijgen we bijna zes uur onuitgebrachte thuis-, studio- en live-opnames uit haar rijkgevulde kluis te horen. De nummers staan in chronologische volgorde, zodat we Mitchell in realtime kunnen volgen door een van de meest creatieve periodes van haar carrière. De collectie bevat verschillende niet eerder uitgebrachte liedjes, waaronder Jesus, opgenomen in 1969 in het appartement van haar vriendin Jane Lurie in New York in Chelsea, dat ook als decor diende voor Chelsea Morning. Andere hoogtepunten zijn een optreden in Ottawa uit 1968 en een concert in Londen uit 1970 dat werd uitgezonden door de BBC, waarin Joni enkele nummers samen met James Taylor zingt. Het begeleidende boek bevat veel fotos en een interview met Cameron Crowe." (Platomania)
"Another set of solid British folk-rock from these longtime vets is loaded with soaring group harmonies, rather ambient textures, and an authentic feel and musicianship that marks all of their best work. Though these tracks don't necessarily pack the punch of the work of earlier Steeleye Span lineups, there is hardly a bad song here. The set might suffer from a slight homogenous feel, but there is no arguing with tracks like the opener "The Prickly Bush," the graceful balladry of "Go From My Window," and the darkly satirical "You Will Burn." This is definitely a band that has aged well and does its legacy no injustice with releases as even as this." (Allmusic)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
