"Brandon Coleman deed veel ervaring op als toetsenist bij Alicia Keys, Stevie Wonder en Kamasi Washington (die overigens een bescheiden plaats inneemt in Colemans blazerssectie). Resistance opent met Live For Today, een zeer vakkundig gearrangeerd disconummer dat door het gebruik van een vocoder direct doet denken aan Colemans grootste inspiratiebron Herbie Hancock. Hancock zong al zijn vocalen zelf in met behulp van een vocoder, een aan een keyboard gekoppelde microfoon waarmee zelfs de slechtste zangers toch zuiver konden zingen. Een voorloper van autotune. Ook Coleman weet met deze stem-in-blik een heel album te vullen. Op het eerste deel van Resistance leidt dit nog tot leuke resultaten, wanneer hij het toepast op genres als boogie, 80s pop en funk. Vooral op de door Zapp geïnspireerde funk van Sexy leidt dit tot een optimaal resultaat. De tweede helft gaat echter door het experimentele karakter en het excessieve gebruik van de vocoder danig op de zenuwen werken." (AD)
Het steeds van samenstelling wisselende fusion-collectief Snarky Puppy rond bassist Michael League is vooral bekend van virtuoze instrumentale fusion en jazzrock. In 2013 zette men met een groep volvet klinkende soulzangeressen (waaronder Lalah Hathaway, de dochter van Donnie) dit programma in elkaar. Op North Sea Jazz 2014 werd een groot deel ervan gebracht, waarbij 3 zangeressen elkaar afwisselden in lead- en achtergrondpartijen. Lalah kwam voor de toegift ook nog opdraven: die was toch al met andere bands op North Sea Jazz. "De reputatie van het collectief uit New York is rijzende. De Maas, de één na grootste zaal op het festival, is bij het begin van het optreden al helemaal volgelopen. De zangeressen worden ieder 2 nummers in de spotlight gezet. De set swingt, schuurt en groovet aan alle kanten. Dit familie-diner smaakt naar meer." (Radio 6 over het North Sea Jazz-optreden) Al het materiaal op deze DVD/CD-set is, met 11 verschillende zangers, in een kleine week tijd geschreven, gerepeteerd en opgenomen.
"De fusion van Weather Report was nooit onomstreden. Jazzpuristen konden niet tegen het gegier van Joe Zawinuls elektrische keyboards; rockliefhebbers niet tegen Wayne Shorters priemende sopraansax. De beste bezetting was toch wel die met Jaco Pastorius op bas en Peter Erskine op drums. Dan hebben we het over de tweede helft van de jaren 70, toen de band vooral live zeer succesvol was. De talloze overdubs waarmee de groep zijn muziek op plaat trachtte te perfectioneren, haalden elke warmte uit de muziek. Het live-album "8:30" deed geen recht aan het superieure samenspel, zo blijkt uit deze 4CD-set. Opgenomen door de bandtechnicus op een eenvoudige cassetterecorder, klinkt het niet allemaal even geweldig, maar wat een schoonheid zit er in het "Joe And Wayne Duet", en de unieke, minutenlange fretloze bassolo's van Jaco Pastorius. Minder vernieuwend en elektronisch dan destijds op de studioplaten, klinkt Weather Report opmerkelijk genoeg juist minder gedateerd." (Gijsbert Kamer, Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Najaar 2015 verschenen vrijwel gelijktijdig twee bij elkaar behorende albums van de productieve trompettist/componist Ibrahim Maalouf en componist: naast deze ook "Kalthoum". "Red & Black Light" is een ode aan de hedendaagse vrouw, "Kalthoum" eert vrouwen die de loop van de geschiedenis hebben veranderd, in het bijzonder de legendarische Egyptische zangeres Umm Karthoum, een icoon in de Arabische geschiedenis. Maalouf arrangeerde daartoe een van de grootste successen van de Arabische diva tot een plaatlange suite voor zijn jazzkwintet. Waar "Kalthoum" akoestisch van opzet is, gaat "Red And Black Light" juist richting electropop en wereldmuziek. Heel toepasselijk, tenslotte is dat album opgedragen aan de moderne vrouw, waarvan Maalouf denkt dat zij een fundamentele rol zal spelen bij het creëren van een betere toekomst. Het resultaat is een zeldzame en schitterende dialoog tussen traditionele Arabische muziek en moderne jazz." (Jos van den Berg, Platomania)
Vijfde album, uit 1976, met een verregaand vervolmaakte fusionrocksound, waarvoor het duo Becker en Fagen een beroep deden op karrevrachten sessiemuzikanten uit de buitencategorie. Gek genoeg vindt Allmusic dit de slapste Steely Dan-plaat sinds het debuut, maar geloof ons: ze zitten ernaast. Het album heeft hetzelfde éng hoge niveau als voorganger "Katie Lied". De songs blijven ja zelfs na een honderste luisterbeurt nog verrassen en swingen bovendien de pan uit. Niet voor niets bleken "Green Earrings", "Sign In Stranger" en "Kid Charlemagne" ook 30 jaar later grote live-favorieten. En let ook op het fantastische spel van bijv. gitarist Larry Carlton.
Derde album en het laatste van de bánd Steely Dan. Na dit album zou de groep een studioproject worden van Becker & Fagen en niet meer op tournee gaan (wat pas veranderde na de heroprichting in de jaren '90). Eigenlijk is die ontwikkeling naar studioproject hier al gaande, want de rij gastspelers is al groot (met namen als Rick Derringer (g) en Victor Feldman (percussie, keyboards) én veteraan-jazzbassist Ray Brown). Opvallendste nummer is dan ook de swingende Ellington-cover "East St. Louis Toodle-Oo". De jazz-invloed op al het materiaal is sowieso nóg weer groter geworden: je hoort akkoorden en harmonieën die totdantoe alleen in jazz gebruikt werden en constant modulerende songs waarin complexe maatsoorten worden gebruikt. Tóch staat het album vol compacte liedjes: pakkende potentiële meefluiters, ware het niet dat je er dan al snel achterkomt dat ze lastiger meefluitbaar zijn dan je dacht...
"At this point, it is easy to see that the John McLaughlin story has become a peripatetic journey of electric-acoustic switchbacks, with the formation of the One Truth Band just another short chapter in the saga. And this time, McLaughlin is thoroughly in charge: there is little of the competitive dueling or tightly drilled, high-volume unison lines of the past; it's the guitarist and his sidemen, although sometimes keyboardist Stu Goldberg steps out with some wicked chops. McLaughlin returns Miles Davis' favor of naming a piece on "Bitches Brew" after him by turning the tables, and indeed, "Miles Davis" often has the loose, jamming feeling (and a quote of "It's About That Time") of the maestro's own jazz-rock sessions. There are also some aftershocks from the Shakti experience on "Love and Understanding." For the most part, though, McLaughlin conforms to the controlled funk and electronic sounds of the times, with generally more restraint and a considerable musical payoff." (R.S. Ginell, Allmusic)
"Snarky Puppy is oorspronkelijk afkomstig uit Denton, Texas en speelt spannende instrumentale jazzfusion. De band werd opgericht in 2004 door bassist, componist en producer Michael League en is een collectief van wel 30 muzikanten, ook wel The Fam genoemd. De muzikanten zijn vrijwel allemaal afkomstige van de University of North Texas en bespelen alles van gitaren tot keyboards tot blazers tot percussie en strijkers. "Ground Up" bevat live-opnamen die voor een klein publiek voor zowel CD als DVD werden vastgelegd. De lekker dikke sound die de band weet neer te leggen is ondefinieerbaar. Natuurlijk is jazz de basis maar de Snarky Puppy sound is doordrenkt van rock-, funk-, soul- en zelfs wereldmuziekinvloeden en is nimmer op voorspelbaarheid te betrappen. De soort van jam-achtige constructie die de band hanteert maakt elke compositie explosief dan weer subtiel dan weer reteswingend en geeft tevens ruimte voor elke muzikant zijn kwaliteiten optimaal te etaleren." (Written In Music)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
