Op 23 april 2027 in Metropool, locatie Hengelo! "De Brit begon zestig jaar geleden bij Fairport Convention, de band die hij mede oprichtte en die de Engelse folkrock vorm gaf. Daarna volgde een tijd als duo met Linda Thompson, en sinds 1983 gaat hij op eigen kracht verder. Zijn vorige plaat "Ship To Shore" uit 2024 werd goed ontvangen. Nu produceerde hij zelf, samen met James Frazee. Volgens Thompson zit er deze keer minder van de band in en meer van hemzelf. Wat opvalt is de beheersing. Geen nummer rekt zichzelf op en geen solo staat voor spek en bonen. De live opnames geven de songs een directe, lichamelijke kracht. Af en toe is de somberheid wat dik aangezet, en wie de oudere platen van Thompson kent, hoort geen nieuwe richting. Maar dat hoeft ook niet. "Hippies, Thugs And Heroes" is het werk van een vakman die zijn terrein kent en daarin nog steeds verrast. Voor wie Thompson al jaren volgt is het een warm weerzien. Voor wie nog moet beginnen aan zijn omvangrijke oeuvre is het een goede plek om in te stappen." (Maxazine; cijfer: 9/10) "Zijn gitaarspel, met een meteen herkenbare 'twang', wordt hoog aangeschreven door collega's in het métier. Bijvoorbeeld het folky “Stringer” kent een solo die exemplarisch genoemd kan worden voor de typische eigen stijl van Thompson." (Xymphonia Radio)
"Mary Gauthier heeft nooit veel woorden nodig gehad om de kern te raken. Op "Reckoning" schrapt ze bijna alles wat niet strikt noodzakelijk is. Wat overblijft zijn haar stem, een akoestische gitaar en hier en daar wat mondharmonica. Negen nummers, geen omweg. Voor "Reckoning" werkte ze samen met producer Neilson Hubbard. Het uitgangspunt is even simpel als effectief: de kale sfeer van Springsteens "Nebraska". Er is geen opsmuk en niets leidt af van de tekst. Dat past bij het thema. Volgens Gauthier zelf kan een afrekening persoonlijk, politiek of spiritueel zijn, en de nummers bewegen zich in alle drie de richtingen tegelijk. De uitgeklede opzet is bovendien een keuze die aanspraak doet op je aandacht. Als achtergrondmuziek werkt deze plaat niet. Maar dat is ook niet de bedoeling. "Reckoning" is een album dat je van begin tot eind hoort, met de tekst erbij, en dat zonder haast ruimte laat voor twijfel en troost. Gauthier klinkt niet boos, maar vastberaden. Een sobere, eerlijke plaat van iemand die weet waarover ze zingt." (Maxazine; score 8/10)
"Young’s 21st new album of the 21st Century is a late career classic. It sits on a continuum that stretches from "Harvest" and "Comes A Time" through to "Silver And Gold" and "Prairie Wind", via "Harvest Moon" – a record that also featured significant contributions from the Chrome Hearts’ keyboardist, Spooner Oldham. The vibes are warm, reflective, not a little frayed around the edges, as Young’s commitment to spontaneity only becomes more militant with age. “I disassociate it from the time frame,” Young tells Grayson, and that feels like a critical theme of the record itself – one where old memories and songs, old and young collaborators, become blurred and interdependent, collapsing in on one another in Neil’s autonomous zone." (MOJO)
""The Gem" is het vierde album van de Australische Julia Jacklin. Opener "Brand New" is een fris nummer dat door de wonderschone meerstemmigheid - alle stemmen door Jacklin zelf verzorgd - en de repetitieve zin 'brand new' iets inheems krijgt. "If I Had The Hand Of God" toont in het refrein veel gelijkenis met de artiest Mitski, het grote gebaar wordt niet geschuwd en de instrumenten geven even gas, terwijl de rest van het nummer meer alt-country-invloeden heeft en ingetogener blijft. Alsof Jacklin zichzelf een uitspatting gunt, om daarna weer terug op aarde te komen. Het verrassend groovende "Real Life" is een interessante combinatie van akoestische gitaar, drumcomputer, synthbliepsels en een piano die soms stiekem om de hoek komt kijken. Op "Get Away From Me (I Think I'll Love You Soon)" omarmt Jacklin haar liefde voor de jengelende gitaren van R.E.M. en The Smiths en gooit daar een Wilco-achtig sausje overheen. Haar warme, soms licht breekbare stem, die qua lome voordracht iets wegheeft van Cat Power, maakt het geheel bijzonder intiem en aangenaam om te luisteren en zorgt voor de binding op het album." (Lust For Life; 4 uit 5 sterren)
"With Peter Hammill, you never quite know where the music will take you. The unpredictability carries into "Tears In Time", his first solo album in five years. Consisting of eleven compositions, the album feels like both a reflection on the past and a step into new territory. At times, it recalls the spirit of Hammill’s Charisma years in the 1970s while simultaneously sounding remarkably fresh and deeply personal. There’s a quiet resilience running through these songs that suggests Hammill’s creative spirit remains as fearless as ever. "Tears In Time" is not merely another chapter in his extraordinary catalogue, it’s a thoughtful meditation on memory, loss, endurance, and renewal. More importantly, it reminds us that even after decades of fearless creativity, Peter Hammill continues to challenge both himself and his audience. Few artists remain this uncompromising so deep into their careers, and "Tears In Time" stands as another compelling testament to one of progressive rock’s most distinctive and enduring voices." (Echoes And Dust)
""Ride Lonesome", het vijftiende album van Beck, is een van zijn allermooiste en een voltooiing van wat hij zelf een trilogie van treurnis noemt. Vanaf de akoestische en pedalsteelgitaren in het melancholieke, gedragen titelnummer waarmee het album opent, zuigt Beck je een universum binnen dat we kennen van zijn even zwaarmoedig getoonzette voornoemde albums. Al het postmodernisme is op "Ride Lonesome" verdwenen. Alle liedjes zijn traag van tempo, droevig van toon, maar zeer intens van sfeer. Zijn vader Dave Campbell tekende weer voor de werkelijk bloedstollende strijkersarrangementen en Beck zingt beter dan ooit tevoren. Dit is echt zo’n album dat volledig op zichzelf staat. Beck neemt je mee in zijn malheur met muziek die soms raakt aan de intensiteit van het werk van Nick Drake en die uiteindelijk vooral troost biedt. Prachtig toch, dat Beck na een reeks weinig beklijvende albums nu zulke verpletterend mooie liedjes heeft kunnen maken." (Volkskrant; 5 uit 5 sterren)
"Halverwege het titelnummer maken gewijde orgelklanken plaats voor elektronische beats en ruis, maar de folkpopliedjes zijn met zo veel aandacht en kunde vormgegeven dat het album, mede geproduceerd door Jack Antonoff, coherent aanvoelt ondanks die onvoorspelbare tegenstellingen.Tegenstellingen in muziek, in tekst, soms zelfs in één zin. In het lieflijke "Governor’s Waltz" balanceert Bridgers op de grens van wrok en gelatenheid over een gestorven relatie. Hier wordt grenzeloze openhartigheid ingebed in melancholie en een wrang gevoel voor humor. Een warm hart en droge ogen registreren dat alles meerdere kanten heeft.Het schrijnendst is dat in "Still Standing". Over een orgelakkoord als een drone bekent ze dat ze haar overleden vader, die ze zich herinnert van huiselijk geweld, niet elke dag levend wenst. De eindregels hakken juist door hun nuchterheid erin. Niemand verwoordt de cyclus van verlangen, teleurstelling en berusting zo mooi als Phoebe Bridgers." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"An undying devotee of the power of the waltz, Danish songwriter, multi-instrumentalist, and producer Agnes Obel’s music falls into a blissful groove and hovers in the air. In her natural range during live performances, she typically sings within a focused soprano or mezzo-soprano range, her voice maintaining a breathy and delicate quality. On her records, she takes her ethereal timbre and plays with lower-register vocal manipulations, like a sonar signal modulated into a warbling waveform. A prime example of this is the lead single from her fifth album and first in six years, "The Meaning Of Flowers", one which builds on her gorgeous classical-pop, piano-forward series of records dating back to 2010’s Philharmonics: “Laymelli” is a skittering and ascendant song that was inspired by the life cycles of insects and Italian philosopher Emanuele Coccia’s works on metamorphosis. It sounds like a band of insects keeping time behind Obel. Coccia noted in his writings that all of humanity is breathing in each other’s DNA, and that birth and death are not as clearly demarcated as we think—we merely take another form after we take our last breath, and the arpeggio of life transforms into a new key. Written, recorded, arranged, and produced by Obel in her Berlin studio, the 12-track album features Obel on vocals, all manner of keys, and samples, with guest musicians joining her on strings, bass, lap steel, sax, harmonium, flute, percussion, and backing vocals. "The Meaning Of Flowers" sets up the birth of either a song or a baby as a beautiful way to fight evils in this world. It’s a concept that Arendt chewed on throughout her political theory book "The Human Condition" in the long shadow of World War II. Obel has grasped these concepts in a meditative and engrossing form." (Flood magazine)
"Keb’ Mo’ blikt op "The Breakdown" terug op liefde, verlies, tegenslagen en herstel. Met tien kwetsbare, ingetogen folknummers deelt hij levenslessen over dankbaarheid, zelfreflectie, hoop en het accepteren van verandering. Een persoonlijk en steeds diepgaander album van een doorleefde meester. Grote thema’s, zelfreflectie en kwetsbaarheid komen allemaal aan bod op The Breakdown, een album dat mooier wordt en aan diepgang blijft winnen naarmate je hem vaker draait, Keb’ Mo’ laat andermaal horen waarom hij de status van zo’n invloedrijk figuur in de Amerikaanse muziek heeft. Wanneer je bijna 75 jaar wordt is dat een hele prestatie." (Blues Magazine)
"Bij eerste beluistering denk je misschien dat Becca Stevens eindelijk een echte opvolger voor “Regina” heeft gemaakt. "The Thread" bevat namelijk gehaaide progressieve popliedjes die voortbouwen op het werk van de Grote Vrouwen in dit genre van de afgelopen decennia, waarbij invloeden uit jazz en soul vloeiend en subtiel ingepast zijn. Zowel stilistisch als qua stemgeluid was het niet gek dat we dat dachten, maar we bleken te luisteren naar de nieuwe van Willow. Deze dame, voluit Willow Camille Reign Smith geheten (ha, dus 'Regina' zit wel in haar naam!:-)), brengt al sinds 2015 albums uit en het nu verschenen “The Thread” is al haar zevende (en de vijfde fysieke). Er wordt prachtig en puntig op gemusiceerd. Om te achterhalen wie daarvoor verantwoordelijk is moesten we het internet raadplegen, want de CD-release van het album met een 'boekje' dat uit slechts één blad beslaat, is volkomen onleesbaar. De albumcredits zijn alleen goed te lezen op Tidal en Apple Music (en op Wikipedia, die het uit die bronnen heeft opgediept). Dertien musici tellen we maar liefst, waarbij opvalt dat Willow zelf niet alleen componeert, produceert en arrangeert, maar ook gitaar, piano, drums, Fender Rhodes, percussie en Moog bespeelt, naast dat ze uiteraard ook zingt. Dat ze de dochter is van Will Smith, noemen we maar niet, want dat leidt alleen maar af. Het zou misschien u compleet op het verkeerde been zetten." (Radio Xymphonia)
"De befaamde BRIT-school voor uitvoerende en creatieve kunsten in het Verenigd Koninkrijk heeft al vele bekende namen afgeleverd, waaronder die van Adele en Amy Winehouse. Enkele jaren geleden studeerde Olivia Dean af aan dit opleidingsinstituut en na enkele ep’s ziet nu haar debuutalbum "Messy" het daglicht. Messy is een plaat van hoge kwaliteit en belevingswaarde en het lijkt dus een kwestie van tijd voordat de naam Olivia Dean in één adem genoemd gaat worden met die van Adele, Winehouse en andere muzikale grootheden ... "Messy" is een debuutalbum van hoge kwaliteit. Qua genre, stijl, tekstbehandeling en thematiek is het misschien niet bijster origineel. Maar het is niet vaak tegelijkertijd, door een en dezelfde persoon, op een debuutalbum, op geheel eigen wijze, met deze overtuiging tot stand gebracht. De laid-back manier van zingen, het zelfbewuste en charismatische timbre van Deans stem is bijkans betoverend mooi. De manier waarop ze op "Messy" dichtbij zichzelf gebleven is zonder te vervallen in het zoveelste “therapie-album” van 2023 roept grote bewondering en waardering op. Eindelijk een album dat invoelbare, universele problemen niet uit de weg gaat, maar zeker niet vergeet dat het af en toe ook gewoon leuk mag zijn in het leven. Heel goed dat Olivia Dean ons daar met haar unieke en authentieke kwaliteiten op wijst." (nieuweplaat.nl; waardering: 9/0)
"Waar "Blómi", het vorige album van Susanne Sundfør, al volop spiritualiteit ademde en je zelfs meenam naar sereniteit trekt ze die lijn op hier nog even flink wat door. Een wel heel indrukwekkende spirituele beleving is het gevolg. En waar de instrumentatie op "Blómi" nog behoorlijk uitgebreid was, hoor je deze keer slechts één instrument naast de stem van Sundfør en dat is het orgel van de Bragernes Kirke in Drammen, bij Oslo. Sundfør zocht de locatie uit en haar ideale muzikale partner vond ze in de Britse Kit Downes, een muzikant die zijn sporen al vele jaren binnen de jazz verdient als virtuoos en avontuurlijk toetsenman maar tevens tot één van de beste organisten wereldwijd gerekend kan worden. Hij schreef samen met Sundfør de composities voor het album. Sundfør heeft zich laten inspireren door de geschriften van Julian of Norwich, een kluizenaarster uit de 14e eeuw, met dezelfde titel als het album. Sundfør stuitte per toeval op de geschriften in een periode dat een dierbare vriendin ernstig ziek was. De teksten raken niet alleen de strikt mystieke kant van het werk van Julian van Norwich; ook de notie van Christus als vrouw sprak Sundfør aan, als inmiddels moeder van twee en al nadenkend over de betekenis van leven geven en moederschap. Niet gek dat je daar -goddelijke- liefde aan koppelt. Sundfør en Downes hebben elkaar gevonden in een aantal heel vanzelfsprekend klinkende bijna sacrale composities waarbij Downes optimaal de 38 stemmen van het orgel gebruikt, dan weer sereen als in "I It Am", dan weer sprankelend als in "What Are We". Knap hoe de twee elkaar steeds weer vinden in de composities en zó natuurlijk muzikaal op elkaar aansluiten." (Written In Music; 4,5 uit 5 sterren)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
