"Sinds 1987 staat 2 Meter Sessions bekend om zijn intieme, ongepolijste live-opnames die artiesten laten schitteren zoals je ze zelden hoort. Geen poespas, geen ruis – alleen de muziek, de stem en het moment. Het programma groeide uit tot een geliefd platform voor nationale en internationale artiesten, met een enorm archief dat vandaag de dag nog altijd wordt ontsloten via radio, televisie en online kanalen. Live on 2 Meter Sessions klinkt precies zoals je Luka Bloom het liefst hoort: warm, intens, dichtbij. De tracklist bevat zowel klassiekers als diepere albumtracks, allemaal uitgevoerd in hun meest eerlijke vorm. Bloom-fans zullen de warmte herkennen die ontstaat wanneer de Ierse songwriter volledig opgaat in zijn verhaal. De combinatie van zijn karakteristieke stem, virtuoze gitaarspel en de unieke sfeer van de 2 Meter Sessions maakt dit album tot een prachtige luister ervaring." (bluesmagazine.nl)
Deze compilatie is uitgebracht in 2007. "Although the album is clearly overshadowed by the outstanding single "1917 Revolution," a piece of passionate folk-rock weirdness that bears fruitful comparison to Tom Rapp's Pearls Before Swine, even less unique tunes like "Pillar of Economy" and "A Nation's Pride" are thoughtful folk songs with better than average lyrics powered by Beau's truly inventive guitar playing." (Allmusic)
"Als ‘songwriting hero’s’ noemt hij op zijn website namen als Elvis Costello, Elton John, Ray Davies, John Prine, Gordon Lightfoot, Leonard Cohen en Paul McCartney. Britse, Canadese en Amerikaans invloeden dus: Sexsmith is van alle markten thuis. We horen het terug op "Hangover Terras", dat zoals gebruikelijk bij deze ongebreidelde troubadour een kaleidoscopische staalkaart van stijlen, stromingen en stemmingen is. Eerst de ongecompliceerde, catchy popsongs, zoals "Cigarette And Cocktail", "It’s Been A While" en "Damn Well Please". Daarna het wat meer uitgestrekte werk: "Camelot Towers", "Rose Town", "Outside Looking In" en "Burgoyne Woods". En zo door naar het gevoelige genre, waar je "When Will The Morning Come", "Angel On My Shoulder" en "House Of Love" onder kunt scharen. Zo komt het ene prijsnummer na het andere voorbij en kun je na een paar dagen "Hangover Terrace" met niets minder op de proppen komen dan vijf royaal verdiende sterren. Een meesterwerk. Alweer." (altcountry.nl; 5 uit 5 sterren)
"Op zijn debuutplaat koos Odell hij voor intieme en live-geïnspireerde opnamesetting met voltallige band om zo de authenticiteit van zijn muziek te benadrukken. Maar op de daarop volgende albums werd deze aanpak steeds minder hoorbaar. Op "A Wonderful Life" keert Odell terug naar die opnamestijl. "Don’t Let Me Go" klinkt warm, organisch en levendig. De ironie van de albumtitel wordt duidelijk bij het beluisteren van het titelstuk, vol korte scènes die een vorm van pijn, verlies of existentiële spanning in zich dragen. Geheel in stijl heet het slotnummer "The End Of Suffering". Het zorgt ervoor dat dit slotlied, en daarmee de plaat in zijn geheel, een levendige en veelal emotioneel intense sfeer krijgt. Een sfeer die ergens iets wegheeft van het album "Sea Change" van Beck uit 2002. A Wonderful Life een pracht van een plaat geworden die Tom Odell laat klinken zoals velen hem het liefst horen: doordrenkt met emotie, drama en intens overtuigend." (nieuweplaat.nl (met lichte aanpassingen); cijfer: 8.0)
"Kathryn Williams noemt "Mystery Park" zelf haar meest persoonlijke album tot dusver, maar het is ook een album waarop ze intensief samenwerkt met andere muzikanten en songwriters. Hieronder muzikanten en songwriters van naam en faam als Leo Abrahams, Neill MacColl, Beth Nielsen Chapman, Polly Paulusma, Ed Harcourt en Paul Weller, die allemaal bijdragen aan de hoge kwaliteit van de songs en de muziek op het album. Net als de vorige albums ontleent echter ook "Mystery Park" de meeste kracht aan de zo herkenbare stem van Kathryn Williams. Het maakt hierbij niet zoveel uit of Kathryn Williams kiest voor de wat soberdere klanken die we kennen van haar vroege albums of juist voor een wat voller klinkend geluid, want in beide gevallen is de stem van Kathryn Williams echt bijzonder mooi. Het komt allemaal samen in een serie persoonlijke songs, die de Britse muzikante deels schreef met anderen. Het zijn songs die lekker in het gehoor liggen, maar die bijzonder knap in elkaar zitten. " (De krenten uit de pop)
"Met dit zesde album slaagt Jonathan er moeiteloos in om, ondanks de bekende ingrediënten (zijn warme baritonstem, de orkestrale arrangementen), te verrassen met een wederom voortreffelijk album, waarop de klankkleuren toch net weer anders zijn getint. Er valt veel te beleven op dit album. Het is allemaal heel geproduceerd, met strijkers, koortjes etc. Dat kan voor sommigen een bezwaar zijn, maar er is met veel zorg en liefde gewerkt aan de arrangementen en de buitengewoon uitgekiende productie. Het is de muzikale uitbundigheid, die het album de warmte meegeeft. "We Come Alive" is een weldadig bad om je in onder te dompelen. Uiteindelijk zijn het de ijzersterke composities die weer de doorslag geven. De nummers zijn bewust in deze volgorde gerangschikt, waardoor het album niet alleen een mooie flow krijgt, maar het ook tot een fraai afgerond geheel maakt. Jonathan beschouwt het album eigenlijk als één muziekstuk: de invloed van film scores is dan ook onmiskenbaar." (Written in Music; 4 uit 5 sterren)
"Vanaf de opener laat de artiest horen het niet verleerd te zijn verslavende melodieën te schrijven. Op "Honeydew (No Light)" verblijft de duivel. De vuile gitaarsolo onderstreept dat. Op het akoestische "Truth Is A Dimension (Both Invisible And Blinding)" verhaalt Ritter over Tonya die niet meer de zijne is. Een nummer waarvan je na de bijna 5 minuten baalt dat het alweer is afgelopen. "Noah’s Children" bevat de mooiste gitaarsolo sinds jaren én gospel. Op "Wild Ways" zit Ritter achter zijn geliefde piano. De scheurende gitaar maakt het nummer af dat wederom eindigt als een gospel. Op "Thunderbird" rapt Ritter zijn teksten bijna, onder begeleiding van een prachtig klinkende steel guitar. De blues is te horen op "Kudzu Vines". Van Morrison sijpelt door op "The Wreckage Of One Vision Of You" en de geest van Leonard Cohen waart rond op. Dit album is daarmee het meest afwisselende album van Josh Ritter geworden." (IndebanvanNL; 5 uit 5 sterren)
"In juni 2025 is de box "Tracks II: The Lost Albums" van Bruce Springsteen verschenen. Zoals de titel al aangeeft om zeven complete albums die The Boss opnam tussen 1982 en 2018 en ook zo goed als afgerond had, maar om wat voor reden dan ook toch niet uitbracht. In 2005 maakte Springsteen "Faithless", een soundtrack voor een western die er nooit zou komen. Wie de schrijver en regisseur was, wil hij niet zeggen. De naam Ry Cooder doemt als referentie op. De soundtrack klinkt als een mooi geheel. Zeer vermakelijk is "All God’s Children" waarin hij even zijn meest raspende Tom Waits imitatie opzet." (Volkskrant; 3 uit 5 sterren) " ""Faithless" is de vreemdste eend in de bijt. Springsteen begon er in 2006 aan en het duurde vele jaren voor hij ’m af had. De plaat zal niet iedereen bekoren. Het is eerst en vooral een door synths aangedreven soundtrack, een ontdekkingsreis door ‘het terra incognita van nieuwe sonic modalities’. Springsteen als een keyboard wizard op zoek naar zijn innerlijke Phillip Glass." (OOR)
""Somewhere North of Nashville", dit leukste, opgewektst klinkende album nam Springsteen op tijdens dezelfde sessies in 1995 waarin hij ook het veel zwaarmoediger "The Ghost of Tom Joad" opnam. Overdag nam hij vooral opgewekte liedjes op om zich ’s avonds aan het ernstige verhaal van John Steinbecks romanfiguur Tom Joad te wijden. De twee albums samenvoegen was een goed idee geweest, maar daar zag Springsteen van af. Gelukkig verschijnt het nu toch, want zo losjes muzikaal plezier makend, horen we hem eigenlijk zelden." (Volkskrant; 3 uit 5 sterren) "Springsteen sluit 1994 af in de veronderstelling dat hij met "Streets Of Philadelphia Sessions" een nieuw album af heeft. Maar hij maakt een U-turn van jewelste, door de E Street Band naar New York City te roepen om materiaal op te nemen voor zijn toekomstige "Greatest Hits"-cd. Een week later, vindt de groep, die sinds de Human Rights Now! Tour van 1988 niet meer compleet bijeen is geweest, zichzelf terug in de studio, voor het eerst in tien jaar." (OOR)
"De Amerikaanse muzikante staat de afgelopen vijftien jaar garant voor geweldige albums en ook "Personal History" is er weer een. Het is een album dat grotendeels in het verlengde ligt van haar vorige albums. Producer Josh Kaufman heeft "Personal History" voorzien van een mooi geluid, maar heeft de karakteristieke sound van Mary Chapin Carpenter intact gelaten. De instrumentatie is ook dit keer zeer smaakvol, maar staat volledig in dienst van de stem van Carpenter. Het is een stem die prachtig rijpt en die de afgelopen vijftien jaar alleen maar mooier is geworden. Ze schrijft bovendien aansprekende tijdloze songs. Ook "Personal History" is hierdoor weer een singer-songwriteralbum dat past in de inmiddels rijke traditie van het genre. Zowel de songs, de muziek als de zang ademen kwaliteit, maar ze weet ook dit keer te raken met haar persoonlijke songs en haar bijzondere stem." (De krenten uit de pop) NB: op "Home Is A Song" zingt Anaïs Mitchell mee, zelf volop in de schijnwerpers met haar musical "Hadestown".
"Boo Boos kent namelijk slechts twee leden: Mark ‘E’ Everett van Eels en Kate Mattison van 79.5. Hij kwam op het spoor van haar toen hij haar funkgroep op de radio hoorde. De twee wisselden muzikale ideeën uit via internet en zochten elkaar op om een plaat op te nemen. En wat is "Young Love" een oogverblindend popjuweeltje geworden zeg. In twaalf authentiek geproduceerde, typisch Amerikaanse popliedjes vol prachtige, traditionele instrumentatie vinden Everett en Mattison elkaar zoals Lee Hazlewood en Nancy Sinatra elkaar eind jaren zestig vonden. Die vergelijking gaat overigens ook op voor hun stemmen: de zijne zwaar, rokerig en cowboy-achtig, die van haar hoog, luchtig en engelachtig. Gedurende "Young Love" hoor je dat de vriendschap tussen de twee steeds hechter werd naarmate de opnames vorderden. Everett en Mattison lachen, huilen, rouwen en flirten met elkaar, maar no matter what: het speelplezier druipt er vanaf." (OOR)
""Sable, Fable" begint met folk in de stijl van de eerste 2 albums. De eerste 3 nummers representeren het onheilspellende "Sable"-deel – naar de kleur sable, donkerbruin of zwart. Hoewel de teksten over Vernons angsten ("Things Behind Things Behind Things"), schuldgevoelens ("Speyside") en verslechterde relatie ("Awards Season") gaan, zijn de nummers alleszins warm en vertrouwd. Tegen het einde van "Awards Season" verdwijnen alle instrumenten en heeft Vernon met zijn iconische, ietwat korrelige stem een kwetsbaar duet met de stilte. De implosie van duisternis maakt plaats voor licht, voor het zalmkleurige "Fable"-deel. Na het korte "Short Story", met een sprankelende piano en zijn soulvolle falsetto, toont Vernon zijn nieuwe muzikale weg. "Everything Is Peaceful Love" is een soulpopliedje waarvan het refrein zo catchy is dat het lastig is om het album verder af te spelen. Vernon zingt over een overweldigende, liefdevolle ontmoeting. Nooit eerder klonk hij zo hoopvol en waren zijn teksten zo direct." (Parool)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
