"Singer-songwriter Romy Liz Rose (artiestennaam van Romy Laarhoven) maakte met producer Jesse Koch een zeer welluidend album. Laarhoven is een ster in het arrangeren van zangharmonieën en je moet wel van steen zijn om niet betoverd te worden door de vele gelaagd klinkende vocalen. Vooral in de refreinen wordt uitgepakt. En al die lagen zong ze dus zelf in. Opvallend in de arrangementen is de pedalsteelgitaar van David Gram, die met de nodige galm menigmaal wordt ingezet om het dromerige effect van de muziek te versterken. Het uiterst verzorgde resultaat heeft hier en daar wel wat van The Carpenters en misschien nog wel meer van de onbekendere Miranda Lee Richards. En liefhebbers van die andere 'Rose', Tessa Rose Jackson, zullen hier ook van genieten. We hebben proefondervindelijk vastgesteld dat bij beluistering op een goeie installatie met een beetje volume je werkelijk overspoeld wordt door subtiele muzikale schoonheid." (naar Radio Xymphonia)
"Als ‘songwriting hero’s’ noemt hij op zijn website namen als Elvis Costello, Elton John, Ray Davies, John Prine, Gordon Lightfoot, Leonard Cohen en Paul McCartney. Britse, Canadese en Amerikaans invloeden dus: Sexsmith is van alle markten thuis. We horen het terug op "Hangover Terras", dat zoals gebruikelijk bij deze ongebreidelde troubadour een kaleidoscopische staalkaart van stijlen, stromingen en stemmingen is. Eerst de ongecompliceerde, catchy popsongs, zoals "Cigarette And Cocktail", "It’s Been A While" en "Damn Well Please". Daarna het wat meer uitgestrekte werk: "Camelot Towers", "Rose Town", "Outside Looking In" en "Burgoyne Woods". En zo door naar het gevoelige genre, waar je "When Will The Morning Come", "Angel On My Shoulder" en "House Of Love" onder kunt scharen. Zo komt het ene prijsnummer na het andere voorbij en kun je na een paar dagen "Hangover Terrace" met niets minder op de proppen komen dan vijf royaal verdiende sterren. Een meesterwerk. Alweer." (altcountry.nl; 5 uit 5 sterren)
Live opgenomen in Zwitserland op 25 juni 1976. Aan de oevers van het meer van Geneve, in Montreux, op een jazzfestival. Het is een onofficiële uitgave. 25 liedjes met meer dan 2 uur muziek. Geweldige nummers: “Hey, That’s No Way to Say Goodbye”, “Sisters of Mercy”, “So Long, Marianne”, “Bird on a Wire” (twee versies), “The Partisan”, “Suzanne”, “Famous Blue Raincoat”, “Diamonds in the Mine”, “Joan of Arc”, “Do I Have to Dance All Night, “Store Room”. Zeker het beluisteren waard! (Muziekbank, BF)
"Op "We Are Together Again" is alle moeite gedaan om een zo rijk mogelijk geluid te creëren waardoor het muzikaal gezien geen moment saai wordt en je de hele tijd met alle interesse blijft luisteren. Er is echt van alles te horen. Toch moest ik tijdens het luisteren concluderen dat alhoewel Bonnie 'Prince' Billy met zijn muzikale vrienden veel werk hebben verzet het geheel toch best wat meer ingetogen klinkt ten opzichte van "The Purple Bird". Daar was het geen ontkomen aan om veel prettige melodieën te horen wat de songs toegankelijker maakten. "We Are Together Again" is wat minder druk geproduceerd en de diversiteit aan instrumenten verdeeld over alle songs. Dit vind ik dan ook een album geworden waar je de tijd voor moet nemen en zich niet meteen volledig prijsgeeft, maar als je eenmaal de tijd neemt en er goed gaat voor zitten dan heb je een heel mooi album tot beschikking en mag je concluderen dat Bonnie 'Prince' Billy wederom een sterke set aan nieuwe songs weet af te leveren." (Orange Flag Music)
"Kathryn Williams noemt "Mystery Park" zelf haar meest persoonlijke album tot dusver, maar het is ook een album waarop ze intensief samenwerkt met andere muzikanten en songwriters. Hieronder muzikanten en songwriters van naam en faam als Leo Abrahams, Neill MacColl, Beth Nielsen Chapman, Polly Paulusma, Ed Harcourt en Paul Weller, die allemaal bijdragen aan de hoge kwaliteit van de songs en de muziek op het album. Net als de vorige albums ontleent echter ook "Mystery Park" de meeste kracht aan de zo herkenbare stem van Kathryn Williams. Het maakt hierbij niet zoveel uit of Kathryn Williams kiest voor de wat soberdere klanken die we kennen van haar vroege albums of juist voor een wat voller klinkend geluid, want in beide gevallen is de stem van Kathryn Williams echt bijzonder mooi. Het komt allemaal samen in een serie persoonlijke songs, die de Britse muzikante deels schreef met anderen. Het zijn songs die lekker in het gehoor liggen, maar die bijzonder knap in elkaar zitten. " (De krenten uit de pop)
"Op zijn debuutplaat koos Odell hij voor intieme en live-geïnspireerde opnamesetting met voltallige band om zo de authenticiteit van zijn muziek te benadrukken. Maar op de daarop volgende albums werd deze aanpak steeds minder hoorbaar. Op "A Wonderful Life" keert Odell terug naar die opnamestijl. "Don’t Let Me Go" klinkt warm, organisch en levendig. De ironie van de albumtitel wordt duidelijk bij het beluisteren van het titelstuk, vol korte scènes die een vorm van pijn, verlies of existentiële spanning in zich dragen. Geheel in stijl heet het slotnummer "The End Of Suffering". Het zorgt ervoor dat dit slotlied, en daarmee de plaat in zijn geheel, een levendige en veelal emotioneel intense sfeer krijgt. Een sfeer die ergens iets wegheeft van het album "Sea Change" van Beck uit 2002. A Wonderful Life een pracht van een plaat geworden die Tom Odell laat klinken zoals velen hem het liefst horen: doordrenkt met emotie, drama en intens overtuigend." (nieuweplaat.nl (met lichte aanpassingen); cijfer: 8.0)
""Somewhere North of Nashville", dit leukste, opgewektst klinkende album nam Springsteen op tijdens dezelfde sessies in 1995 waarin hij ook het veel zwaarmoediger "The Ghost of Tom Joad" opnam. Overdag nam hij vooral opgewekte liedjes op om zich ’s avonds aan het ernstige verhaal van John Steinbecks romanfiguur Tom Joad te wijden. De twee albums samenvoegen was een goed idee geweest, maar daar zag Springsteen van af. Gelukkig verschijnt het nu toch, want zo losjes muzikaal plezier makend, horen we hem eigenlijk zelden." (Volkskrant; 3 uit 5 sterren) "Springsteen sluit 1994 af in de veronderstelling dat hij met "Streets Of Philadelphia Sessions" een nieuw album af heeft. Maar hij maakt een U-turn van jewelste, door de E Street Band naar New York City te roepen om materiaal op te nemen voor zijn toekomstige "Greatest Hits"-cd. Een week later, vindt de groep, die sinds de Human Rights Now! Tour van 1988 niet meer compleet bijeen is geweest, zichzelf terug in de studio, voor het eerst in tien jaar." (OOR)
"In juni 2025 is de box "Tracks II: The Lost Albums" van Bruce Springsteen verschenen. Zoals de titel al aangeeft om zeven complete albums die The Boss opnam tussen 1982 en 2018 en ook zo goed als afgerond had, maar om wat voor reden dan ook toch niet uitbracht. In 2005 maakte Springsteen "Faithless", een soundtrack voor een western die er nooit zou komen. Wie de schrijver en regisseur was, wil hij niet zeggen. De naam Ry Cooder doemt als referentie op. De soundtrack klinkt als een mooi geheel. Zeer vermakelijk is "All God’s Children" waarin hij even zijn meest raspende Tom Waits imitatie opzet." (Volkskrant; 3 uit 5 sterren) " ""Faithless" is de vreemdste eend in de bijt. Springsteen begon er in 2006 aan en het duurde vele jaren voor hij ’m af had. De plaat zal niet iedereen bekoren. Het is eerst en vooral een door synths aangedreven soundtrack, een ontdekkingsreis door ‘het terra incognita van nieuwe sonic modalities’. Springsteen als een keyboard wizard op zoek naar zijn innerlijke Phillip Glass." (OOR)
"De Amerikaanse muzikante staat de afgelopen vijftien jaar garant voor geweldige albums en ook "Personal History" is er weer een. Het is een album dat grotendeels in het verlengde ligt van haar vorige albums. Producer Josh Kaufman heeft "Personal History" voorzien van een mooi geluid, maar heeft de karakteristieke sound van Mary Chapin Carpenter intact gelaten. De instrumentatie is ook dit keer zeer smaakvol, maar staat volledig in dienst van de stem van Carpenter. Het is een stem die prachtig rijpt en die de afgelopen vijftien jaar alleen maar mooier is geworden. Ze schrijft bovendien aansprekende tijdloze songs. Ook "Personal History" is hierdoor weer een singer-songwriteralbum dat past in de inmiddels rijke traditie van het genre. Zowel de songs, de muziek als de zang ademen kwaliteit, maar ze weet ook dit keer te raken met haar persoonlijke songs en haar bijzondere stem." (De krenten uit de pop) NB: op "Home Is A Song" zingt Anaïs Mitchell mee, zelf volop in de schijnwerpers met haar musical "Hadestown".
"Vanaf de opener laat de artiest horen het niet verleerd te zijn verslavende melodieën te schrijven. Op "Honeydew (No Light)" verblijft de duivel. De vuile gitaarsolo onderstreept dat. Op het akoestische "Truth Is A Dimension (Both Invisible And Blinding)" verhaalt Ritter over Tonya die niet meer de zijne is. Een nummer waarvan je na de bijna 5 minuten baalt dat het alweer is afgelopen. "Noah’s Children" bevat de mooiste gitaarsolo sinds jaren én gospel. Op "Wild Ways" zit Ritter achter zijn geliefde piano. De scheurende gitaar maakt het nummer af dat wederom eindigt als een gospel. Op "Thunderbird" rapt Ritter zijn teksten bijna, onder begeleiding van een prachtig klinkende steel guitar. De blues is te horen op "Kudzu Vines". Van Morrison sijpelt door op "The Wreckage Of One Vision Of You" en de geest van Leonard Cohen waart rond op. Dit album is daarmee het meest afwisselende album van Josh Ritter geworden." (IndebanvanNL; 5 uit 5 sterren)
"Sinds 1987 staat 2 Meter Sessions bekend om zijn intieme, ongepolijste live-opnames die artiesten laten schitteren zoals je ze zelden hoort. Geen poespas, geen ruis – alleen de muziek, de stem en het moment. Het programma groeide uit tot een geliefd platform voor nationale en internationale artiesten, met een enorm archief dat vandaag de dag nog altijd wordt ontsloten via radio, televisie en online kanalen. Live on 2 Meter Sessions klinkt precies zoals je Luka Bloom het liefst hoort: warm, intens, dichtbij. De tracklist bevat zowel klassiekers als diepere albumtracks, allemaal uitgevoerd in hun meest eerlijke vorm. Bloom-fans zullen de warmte herkennen die ontstaat wanneer de Ierse songwriter volledig opgaat in zijn verhaal. De combinatie van zijn karakteristieke stem, virtuoze gitaarspel en de unieke sfeer van de 2 Meter Sessions maakt dit album tot een prachtige luister ervaring." (bluesmagazine.nl)
""Sable, Fable" begint met folk in de stijl van de eerste 2 albums. De eerste 3 nummers representeren het onheilspellende "Sable"-deel – naar de kleur sable, donkerbruin of zwart. Hoewel de teksten over Vernons angsten ("Things Behind Things Behind Things"), schuldgevoelens ("Speyside") en verslechterde relatie ("Awards Season") gaan, zijn de nummers alleszins warm en vertrouwd. Tegen het einde van "Awards Season" verdwijnen alle instrumenten en heeft Vernon met zijn iconische, ietwat korrelige stem een kwetsbaar duet met de stilte. De implosie van duisternis maakt plaats voor licht, voor het zalmkleurige "Fable"-deel. Na het korte "Short Story", met een sprankelende piano en zijn soulvolle falsetto, toont Vernon zijn nieuwe muzikale weg. "Everything Is Peaceful Love" is een soulpopliedje waarvan het refrein zo catchy is dat het lastig is om het album verder af te spelen. Vernon zingt over een overweldigende, liefdevolle ontmoeting. Nooit eerder klonk hij zo hoopvol en waren zijn teksten zo direct." (Parool)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
