"Hans Erich Pfitzner (1869–1949) was een Duits componist, dirigent, muziekpedagoog, operaregisseur en hoogleraar. Pfitzner was over het algemeen een belangrijk persoon in het cultuurbeleid van de nationaalsocialisten, mede door zijn essay "Futuristengefahr" uit 1917 waarin hij waarschuwt voor alle nieuwe ‘on-Duitse’ muziek. In een korte necrologie over Hans Pfitzner schrijft de redactie van Mens en Melodie in de juni uitgave van 1949 o.a. het volgende: "....Pfitzner werd als knap vakman gerespecteerd, doch zijn werken, die tot de late romantiek behoren, vonden weinig weerklank. In ons land kent men Pfitzner heel weinig. Weliswaar werd zijn muziek gedurende de bezettingsjaren met name voor de radio enige tijd ijverig gepropageerd, en de bejaarde Pfitzner werd in de oorlogsjaren enige malen naar ons gesleept, om bij deze uitvoeringen aanwezig te zijn, doch hij was geen nazi-figuur, en de Duitse cultuurpropagandisten lieten hem betrekkelijk spoedig weer links liggen..." (Wikipedia)
DG obviously have great hopes of Christian Thielemann: symphonies by Beethoven and Schumann and a pair of Beethoven cantatas are among their plans for him. He seems, however, to have chosen the contents of his debut recording himself, and if so he did so shrewdly since the works on this CD demonstrate not only a taste for the unhackneyed but a genuine individuality of approach. For a still relatively young man (he is 37) he shows a marked fondness for broad tempos: even more obviously he loves big gestures and sumptuously rich sound. You can hear both tendencies in Pfitzner’s Kathchen von Heilbronn Overture. (...) (gramophone.co.uk)
Hans Erich Pfitzner (Moskou, 5 mei 1869 – Salzburg, 22 mei 1949) was een Duits componist, dirigent, muziekpedagoog, operaregisseur en hoogleraar. Hans Pfitzner stamde uit een muzikale familie. Tijdens zijn jeugd werkte zijn vader als violist aan het opera theater van Moskou en later in 1872 als eerste violist aan het gemeentelijk theater van Frankfurt am Main. Van 1886-1890 studeerde hij aan het Dr. Hoch’s Konservatorium van Frankfurt, piano bij James Kwast en compositie bij Iwan Knorr. (nl.wikipedia.org)
Editors Choice, Luister okt/nov '10: "Palestrina, de 'muzikale legende' van Pfitzner, op een eigen libretto, is een Wagneriaans geïnspireerd werk over de componist Palestrina, geconfronteerd met de discussies van het Concilie van Trente (1563) over de toekomst van de liturgische polyfone muziek. De manipulaties en discussies van dat concilie worden levendig geschilderd in het satirische tweede bedrijf dat blijkbaar het vertrekpunt vormde voor deze enscenering uit 2009 van Christian Stückl voor de Opera van München. Palestrina, zijn zoon Ighino en leerling Silla zijn de enige echte mensen in de groteske (religieuze) omgeving, geschilderd met felle kleuren, zwevende engelen en gevleugelde nonnen, een reuzen-Paus en een clerus met witte gezichten en zwartomrande ogen en monden onder enorme mijters en hoeden. Palestrina's kwetsbaarheid en eenzaamheid worden subtiel geëvoceerd. De uitgebreide bezetting doet het uitstekend; het uitstekende orkest speelt een soepele en meeslepende uitvoering." (Erna Metdepenninghen)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
