"Het is nogal tragisch dat pas sinds vrij recent sprake is van een — vooralsnog bescheiden — wederopleving van het oeuvre van Henriëtte Bosmans. Tragisch, omdat haar muziek ontegenzeglijk deel uitmaakt van de canon van de Nederlandse (serieuze) muziek. De klank van de cello paste naadloos bij wat Bosmans in haar composities bewoog: harmonische rijkdom, lyrische melodiek en warme klankkleuren: eigenschappen die het instrument als het ware op het lijf geschreven zijn. Al vanaf de jaren 80 heeft Ed Spanjaard als een van de eerste Nederlandse dirigenten van zijn generatie het werk van Henriëtte Bosmans actief op zijn repertoire genomen. Zelden klinkt muziek die zó lang heeft gezwegen met zoveel overtuiging en met zoveel vanzelfsprekendheid, niet in de laatste plaats ook dankzij het muzikanteske spel van Raphael Wallisch (zoon van de celliste Anita Lasker-Wallfisch en de pianist Peter Wallfisch). Ook orkest en dirigent verdienen de hoogste lof in termen van speltechnisch raffinement en engagement." (Opus Klassiek)
Opname: 1995
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
