"Al meer dan een decennium werd er aan gewerkt: een duoplaat van twee gitaarlegendes uit twee opeenvolgende proggeneraties: de Steves Hackett en Rothery. Nu is-ie er dan eindelijk, “The Roaring Waves”, precies een jaar na een ándere Rothery-samenwerking waar ook al jaren sprake van was. Eind augustus 2025 verscheen immers “Gentō” van Bioscope, ofwel Rothery met Tangerine Dreams Thorsten Quaeschning. Van Hackett herinneren we ons o.a. “Squackett”, de alweer 14 jaar oude duoplaat met Chris Squire en het alweer 40 jaar oude GTR met Steve Howe. Zulke supersamenwerkingen pakken lang niet altijd spannend of verrassend uit, maar “The Roaring Waves” is een meeslepend album met voldoende afwisseling. Er is meer te horen dan alleen de twee gitaren: Rothery heeft uit zijn SRB toetsenist Riccardo Romano en drummer Leon Parr gecharterd. Die laatste, ook bekend van Mr. So & So, is in twee stukken te horen, in de andere vijf fungeert Romano's RanestRane-collega Daniele Pomo. Rothery en Romano delen de basgitaarpartijen. Echt verrassend is misschien alleen het rock 'n' rollende slotnummer “Pacific Coast Highway” waarin Hackett z'n sterke mondharmonicakunsten weer eens kan tonen en daarnaast zijn gitaar bij tijd en wijle flink laat gieren. Het is ook het enige nummer met (woordenloze) vocalen, waarbij de hulp van de familie Rothery is ingeroepen. Hoogtepunt is het titelnummer, dat opent met het prachtige, uit duizend herkenbare akoestische gitaarspel van Hackett en waarna Romano stuwende keyboardgronden legt voor wervelende elektrische gitaarpartijen van beiden. Het pakkende “Sandsend” laat een mooi vraag- en antwoordspel horen waarin de Marillion-gitarist zijn grote voormalige Genesis-held het voortouw laat nemen met van die gepatenteerde sustainnoten. In de tweede helft laat de jongere van de twee horen dat soort lang aangehouden noten ook in huis te hebben. Het mooie is dat InsideOut van dit album een CD+Blu-ray-combi uitbrengt met op de Blu-ray een Dolby Atmos-mix waarop die partijen mooi verspreid in het geluidsbeeld zitten. Als je over de juiste apparatuur beschikt (en dat kan ook een 5.1-set zijn) is dit echt een aanrader." (Radio Xymphonia)
"Natuurlijk kennen de meeste mensen Hackett als gitarist van Genesis, maar ook als je onbekend bent met zijn solowerk, zijn de eigen Hackett-nummers zeer zeker de moeite waard. De avond in de Royal Albert Hall werd nog specialer door de gasten die Hackett voor de avond had uitgenodigd. Broer John schoof eerst al aan om fluit bij te dragen voor "Hands Of The Priestess"; erg mooi. Amanda Lehmann droeg bij met gitaarspel en zij nam de leadzang voor haar rekening in "Shadow Of The Hierophant", waarvan je je dus nu gerust kunt bedenken dat het inmiddels 50 jaar oud is. De match tussen de stem van Lehmann en de instrumentale kracht van het nummer werkt wonderwel samen. Het nummer bouwt heerlijk op en zoals het hier klinkt, blijkt eens te meer wat een dijk van een nummer het ook is. Het leverde de band destijds een stevige staande ovatie op én, ook terugluisterend, snap je de beleving van de zaal, begrijp je ook dan hoe zeer de band weer door die reactie overweldigd was." (Written in Music; 4,5 uit 5 sterren)
"Het album is in muziekzaal Trading Boundaries, in Fletching, East Sussex, opgenomen. Het is een soort traditie aan het worden dat hij daar optreedt. Je kunt een nieuwe liveversie van "Ace Of Wands" verwachten, net als ander solomateriaal. De intieme setting nodigt uit om uitgeklede versies van nummers te spelen, naast zijn zeer gewaardeerde akoestische werk. Uiteraard ontbreken ook toppers van Genesis niet (o.a. een klein stukje "Supper's Ready", HB). Verder zijn twee nummers van de laatste solo-CD van Amanda Lehmann, "Innocence And Illusion" te horen. Zij is van de partij (zang, gitaar), net als andere oude bekenden als broer John (fluit), Roger King (toetsen) en Rob Townsend (dwarsfluit, saxofoon). Hackett zegt er zelf dit over: "Het is altijd heel prettig om in Trading Boundaries te spelen, een magische, intieme plek, met prachtig licht en exotische afbeeldingen, die de donkerste tijd van het jaar richting Kerstmis en Nieuwjaar verlichten. Dit is de perfecte plek voor mijn akoestische set."" (Progwereld)
"Gitaarlegende Steve Hackett is al aan zijn dertigste (!) soloalbum toe. Ongelofelijk, en de man gaat maar door. Na het akoestische “Under A Mediterranean Sky” en het elektrische “Surrender Of Silence”, beide uit 2021, en de liveregistratie “Foxtrot At Fifty + Hackett Highlights: Live in Brighton” uit 2023, gaat hij onverdroten voort. Met “The Circus and the Nightwhale” bewijst hij nog lang niet toe te zijn aan het op zijn lauweren rusten. De cd heeft een autobiografische inslag, gepresenteerd als een rite-of-passage conceptalbum, met het jonge karakter Travla in het middelpunt. Allerhande alledaagse geluiden gaan over in opzwepende orkestratie, als Steve Hackett zich meldt met furieus en ongrijpbaar gitaarspel. Een bijna hemels gezongen intermezzo luidt de tweede explosie in. Met People of the Smoke laat Hackett direct horen dat hij er zin in heeft." (Progwereld)
" "Wuthering Nights" is een klassiek live album dat alleen Hackett kon bedenken. Deze live dubbel CD markeert de 40e verjaardag van het Genesis album "Wind And Wuthering", het laatste album van Genesis met Hackett als gitarist. De eerste cd staat vol met het solowerk van Hackett, zoals de 'oldies' "Every Day" of "Shadow Of The Hierophant" (geweldig zoals gewoonlijk) en drie nummers ("Behind The Smoke", "El Nino" en "In The Skeleton Gallery") van zijn nieuwste album "The Night Siren" (zie recensie), uitgebracht in 2017. Het geluid van dit album is weer, zoals gewoonlijk, top en de gitaarsolo's, riffs en melodieën van de meester zelf worden elke keer dat je hem hoort spelen beter; check de nog steeds prachtige solo in "Firth Of Fifth"!" (Back Ground Magazine)
Naast zijn vaste bandleden (zoals toetsenist Roger King, saxofonist Rob Townsend en drummer Gary O'Toole) werkten aan dit album o.a. mee de Israëlisch-Palestijnse zangeressen Kobi en Mira, Nick D'Virgilio (drums) en tar-speler Malik Mansurov uit Azerbeidzjan. "Instrumentalisten uit verscheidene werelddelen hielpen de voormalige Genesis-gitarist, wat resulteerde in misschien wel zijn meest veelzijdige werk tot nu toe - gevarieerder nog dan zijn vorige album "Wolflight" (2015), waarop ook al een keur aan exotische instrumenten voorbijkwam. Natuurlijk excelleert Hackett vooral in avontuurlijke, epische stukken als het onheilspellende "Fifty Miles From The North Pole" en het ronduit duistere "Behind The Smoke", maar daar staan eenvoudigere songs als "West To East" (dat het Genesis van rond "Wind & Wuthering" in herinnering roept) tegenover. Met zijn gevoelige spel in "The Gift" steekt de bescheiden Brit aan het einde nog even Jeff Beck, koning der gitaarinstrumentals, naar de kroon. Een even subliem als welkom muzikaal statement." (Dominique van der Geld, Lust For Life; 4 uit 5 sterren)
"De legendarische gitarist Steve Hackett brengt met At The Edge Of Light al weer zijn 26e studioalbum uit, op zichzelf al een opmerkelijke statistiek. Het album is veel meer dan alleen een verzameling kwaliteitsnummers, het gaat veel dieper. Hackett zegt hierover: Ik hou ervan om te experimenteren met geluiden en etnische instrumenten en daarmee mijn ideeën naar andere muzikale gebieden te brengen, om paden te betreden die ik, in artistiek opzicht, niet eerder betrad. Dit is in wezen Britse muziek, maar het wordt als het ware op buitenlandse bodem ontwikkeld. Na het goed ontvangen The Night Siren uit 2017 is At The Edge Of Light een min of meer logische opvolger waarbij de toewijding en passie van de meestergitarist er van af spat. Zijn mondiale perspectief op de muziek die hij schrijft en uitvoert wordt op het nieuwe album nog een stapje verder gevoerd. Ook tekstueel en conceptueel wordt het tempo opgevoerd." (Progwereld)
De voormalig Genesis-gitarist laat alle aspecten van zijn muziekkunstenaarsschap nog weer eens de revue passeren. Zijn gepatenteerde sustained elektrische gitaar, de subtiele tokkels op akoestische gitaar. Ritmes die soms stampend en pompeus klinken gebruikt hij op deze manier ook alweer zo'n twee decennia, afgewisseld met speelsere en lichtere ritmiek. Hij doet zelf vrijwel alle leadvocalen en zeker gedubd klinkt zijn stem eigenlijk heel prettig, zij het weinig emotievol. Vaste tourbandleden als Gary O'Toole en Rob Townsend doen mee, maar slechts op enkele tracks. Toetsenist Roger King is wel op alle tracks te horen, maar is dan ook co-producent. Er zijn weer behoorlijk wat gasten, zoals Yes-bassist Chris Squire en voormalig Steve Hackett-band-bassist Nick Beggs (tegenwoordig dienend bij Steven Wilson). Ook spelen er eventjes Hongaarse en IJslandse musici mee. Dit is overigens de 'special edition' van het album, met twee bonustracks en een tweede schijf: een Blu-Ray met 5.1 Surround-mix.
Meteen na de tournee rond “Seconds Live” bracht de voormalige Genesis-gitarist "Foxtrot" (1972) op de planken, aangevuld met enkele solonummers. Daarvan komen er maar liefst drie van solodebuut “Voyage Of The Acolyte” en maar eentje van het sterke recentste solo-album “Surrender Of Silence” (2021) dat best wat meer aandacht had verdiend. Maar de mensen komen natuurlijk vooral voor Genesis en bij deze uitvoering van “Foxtrot” valt veel te genieten. Met een wat andere bezetting dan de originele groep (denk vooral aan de rietblaasinstrumenten die Rob Townsend bespeelt) krijgen de arrangementen hier en daar een verrassend ander kleurtje zonder dat het origineel geweld wordt aangedaan. Klonk Nad Sylvan tijdens zijn eerste jaren bij Hackett nog wel eens alsof hij geforceerd een stemmetje opzette, zijn zang klinkt nu warm en natuurlijk, absoluut niet geknepen. Dit is gewoon een heel fijne band en Hackett heeft gelijk dat hij ook steeds weer live-documenten blijft uitbrengen.
"De 2021/22-tour van Steve Hackett stond in het teken van wellicht het meest geliefde live-album van Genesis: “Seconds Out” uit 1977, waarmee de Britse gitarist destijds ook zijn afscheid bezegelde van het symfo-instituut waar hij sinds 1971 in gespeeld had. En ook deze keer is er een live-document verschenen. De titeltoevoeging 'more' verwijst naar de korte eerste set met solo-repertoire die aan de integrale vertolking van de beroemde live-dubbelaar vooraf ging. Gelukkig maakte de gitarist tijd vrij voor enkele stukken van zijn meest recente solo-album “Surrender Of Silence”. Je zou haast vergeten dat de gitarist al jarenlang met grote regelmaat bijzonder sterke studioalbums aflevert, waarbij toetsenist/sounddesigner Roger King als trouwe coproducer optreedt. Hij is natuurlijk ook live van de partij. Verder bestaat de groep uit Hackett-getrouwen: saxofonist Rob Townsend, drummer Craig Blundell, bassist Jonas Reingold, zangeres/gitarist/schoonzus Amanda Lehmann en natuurlijk zanger Nad Sylvan." (Xymphonia)|
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
