Dit duo-werk stamt uit 1973 en werd zo gewaardeerd door Mick Fleetwood dat hij het paar vroeg voor z'n groep. Daardoor bleef dit de enige Buckingham Nicks-plaat, hoewel er wel demo's werden opgenomen voor een vervolg. De sound wijkt weinig af van "Fleetwood Mac" (1975) en "Rumours" (1977), wat bewijst hoe groot de invloed van het duo was op de nieuwe 'Amerikaanse' Fleetwood Mac-stijl. Een officiële CD-release kwam er maar nooit; dat is altijd tegengehouden door de rechthebbenden. Stomverbaasd waren wij daarom dat er nu ineens een uitgave beschikbaar is via legale distributiekanalen. Het is een uitgave van het Zuid-Koreaanse label Big Pink, dus het is twijfelachtig dat deze écht officieel is. Hij klinkt wel uitstekend. We horen prachtig gezongen sterke songs en fraai gitaarwerk van Lindsey. Het breekbare "Crystal" werd later heropgenomen voor het titelloze Fleetwood Mac-album. De bonus tracks betreffen twee single-versies van albumtracks, zes demo's uit 1974 voor dat mogelijke tweede album en drie live-songs.
Prachtig uitgevoerde 3CD boxset van Stevie Nicks uit 1999, met songs uit haar solocarrière van 1981 tot 1994, van "Bella Donna" tot en met "Street Angel". Verder niet eerder verschenen B-kanten, live-opnamen, demo's, outtakes van "Bella Donna" en "Rock A Little" en een track van het album "Buckingham Nicks" uit 1973. Met foto's en songteksten.
Dertien songs van een concert uit 1982, o.a. 'Go Your Own Way', 'Rhiannon' en toen nieuwe nummers als 'Hold Me'. Als bonus zijn 6 videoclips van Stevie Nicks bijgevoegd.
Concert dat de Fleetwood Mac-zangeres in 2007 gaf voor SoundStage. Optimale beeld- en geluidskwaliteit zijn derhalve bij deze gegarandeerd. Het was toen al 6 jaar geleden dat er nieuw studio-werk van haar hand was verschenen ("Trouble In Shangri-La" stamt uit 2001). Ze brengt een keuze uit haar solo-platen, maar slaat haar 'signature tunes' uit Fleetwood Mac-tijden (zols "Rhiannon" en "Sara") natuurlijk niet over. Opvallend op de setlist is de Dave Matthews Band-cover "Crash Into Me". Bonus is een met kroest vertolkte versie van "Landslide".
Tweede soloplaat van Fleetwood Mac-vocaliste, wederom met veel bekende namen en eigen songs. Tom Petty duetteert, evenals op voorganger "Bella Donna" opnieuw in een song. "Stand Back" werd een hit. "Als geheel enigszins hit-and-miss: de nummers hebben een stuk minder punch dan die op "Bella Donna" en leveren wat in aan tijdloosheid door het gebruik van synthesizers op o.a. "If Anyone Falls" en "Night Bird". Het is allemaal net wat te lief, te pop en te kitsch en het album behaalt uiteindelijk maar de helft van de verkoopcijfers van haar debuut. Zelfs een ongeëvenaarde rockgodin als Nicks slaat de plank wel eens mis. Als je 2 miljoen verkochte exemplaren al een misser kunt noemen..." (Caya Forman, Lust For Life; 3 uit 5 sterren)
Verzamelalbum met materiaal van de eerste vier soloplaten van SN. Bevat daarnaast drie nieuwe nummers (1991), waaronder een ode aan de mensen die deelnamen aan operation desert storm en een nummer met Jon Bon Jovi. amerikaanser kan het niet.
"Na een vermoeiende tournee van 11 maanden en 111 shows - ter promotie van Fleetwood Macs "Tusk" - was Stevie Nicks eind 1980 even helemaal klaar met de band. Hoewel een handjevol Fleetwood Mac-leden een gooi hebben gedaan naar muzikaal succes buiten hun buitensporig populaire band, heeft niemand het er commercieel zo goed van afgebracht als Nicks. Sterker nog: solovuurdoop "Bella Donna" (1981) werd in de VS meer dan 4 miljoen keer verkocht. Peanuts tegenover het monstersucces van "Rumours", maar Nicks bewees wel dat ze prima haar eigen boontjes kan doppen - en hoe. Ze riep voor "Bella Donna" de hulp in van een schare muzikantenvrienden, onder wie Tom Petty en Eagles' Don Henley, en creëerde een tijdloos softrockjuweeltje. "Edge Of Seventeen" is utigegroeid tot een van Nicks' meest iconische songs en ook het emotionele "How Still My Love" en de Tom Petty & The Heartbreakers-collaboratie "Stop Draggin' My Heart Around" zijn met recht prachtnummers te noemen." (Caya Forman, Lust For Life; 5 uit 5 sterren)
Soloplaat van Fleetwood Mac vocaliste uit '85. Wederom geproduceerd door Jimmy Iovine. Met gemiddeld iets minder bekende mensen als op de voorgaande twee platen wordt weer een herkenbaar geluid neergezet.
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
