”Captured live at the Manchester Apollo, 31 miles south of Jon Anderson’s home town of Accrington, the ARW Yes celebrate its legacy with this storming capture of their recent gigs. Whereas Steve Howe’s Yes seek out the ornate and fastidious aspects of the group, this half seem more Reservoir Dogs than …Topographic Oceans; a thundering almost garage-like celebration of Yes’ history propelled by the powerhouse of Lee Pomeroy on bass and Lou Molino III on drums. ARW approach the material through a rock rather than a prog lens, enabling Trevor Rabin to up the shredding quotient and cape-sporting Rick Wakeman to grandstand. The keytar/guitar battle in Owner Of A Lonely Heart works because – while fully realising the ridiculousness of two old boys doing such a thing – there is a joyous sense of “taking it seriously.” Jon Anderson, of course, adds pixie-dust to the occasion. There is little doubt what his mysticism and stage presence bring to the party, and he seems delighted throughout.” (RecordCollector)
The Yes Album (1971) is the second in a series of remixed and expanded Yes albums. Presented as a double digi-pack format in a slipcase with a booklet featuring new sleeve notes by Sid Smith, along with rare photos and archive material, the album has been mixed for 5.1 Surround Sound from the original studio masters by Steven Wilson and is fully approved by Yes. The CD features a new stereo album mix by Steven Wilson, the studio version of Clap and an extended version of A Venture. The DVD-A features: - a 5.1 DTS Mix and High Resolution Stereo mixes. - DVD-A players can, additionally, access a 5.1 Lossless audio mix (24bit 96khz). - the new album mix in high resolution stereo - the original album mix in a hi-res flat transfer from the original stereo master tape source. - alternate version of The Yes Album drawn from live tracks, singles edits & an extended mix (bron: Steven Wilson)
Al ruim voordat dit 20ste Yes-album verscheen gonsde het al van de (negatieve) kritiek. Maar ach: sommigen hebben hun oordeel al klaar bij één blik op de tracklisting. Oude Yes-fans blieven epics! En "Heaven & Earth" bevat veel compactere songs. Vroege voorluisteraars hadden het al over het 'allerslechtste Yes-album'. Nou, dat valt mee: naar ons eerste oordeel zijn "Big Generator" (1987) en "Open Your Eyes" (1997) sowieso overtroffen. Maar da's een makkie. Het mooie is: dit is echt geen album dat zich meteen helemaal laat doorgronden: bij iedere luisterbeurt ontdekken we toch weer wat nieuws. En da's een goed teken. Opvallend is dat nieuwe zanger Jon Davison veel schrijfcredits krijgt: zijn naam staat bij vrijwel alle songs. Sommige klinken wat weinig vol en doorwrocht voor Yes-begrippen. Composities als het alleen door Davison geschreven "Light Of Ages" en vooral het slot-stuk "Subway Walls" hebben wel meer dat epische en symfonische waar Yes groot mee werd, met ook ruimte voor gitaar- en toetsensoli.
"Yes as a band has been in existence for nearly 50 years now, and has featured a variety of different rosters during that span. "Topographic Drama - Live Across America" is an impressive showcase for their most recent lineup, and does a good job of spotlighting some material from their back catalog that hasn't always gotten the attention it deserves. More importantly, it's simply a good listen." (Sputnik Music)
In 2011 was er een opleving in de al jaren zeer wisselvallige Yes-discografie met "Fly From Here". Daarvoor was Geoff Downes teruggehaald en zat Trevor Horn weer in de producersstoel: het betrof dan ook grotendeels alsnog afgemaakt werk van de "Drama"-bezetting uit 1980, met die beide heren. Daarna, met nieuwe zanger Jon Davison (ex-Glass Hammer), was het huilen met de pet op. "Heaven & Earth" (2014, laatste album met wijlen Chris Squire) en "The Quest" (2021, laatste album met wijlen Alan White) waren grotendeels dit belangrijke symfo-instituut onwaardig. De enige sterke compositie van "The Quest" bleek achteraf van de hand van de mei 2023 overleden Francis Monkman (Curved Air, Sky). "Mirror To The Sky" is daarom een onverwacht positieve verrassing: het 14 minuten lange titelnummer, twee andere songs van 9 minuten alsmede de vlotte opener "Cut From The Stars" klinken even fris als doorwrocht en bevatten rinkelend baswerk van Billy Sherwood, bevlogen gitaarspel van Steve Howe en massieve toetsen van Downes.
"Het in december 1973 verschenen "Tales From Topographic Oceans" zorgt anno 2016 nog altijd voor discussies onder Yes-fans. De één vindt het dubbelalbum (met op elke plaatkant één nummer van minimaal achttien minuten) veel te lang en ontoegankelijk, de ander rekent het ambitieuze werkstuk tot de meesterstukken van de band. Toetsenist Rick Wakeman hoorde zelf bij die eerste categorie en stapte niet lang na de release uit de groep. Fans die het werkstuk wél waarderen, kunnen zich verheugen op deze luxe heruitgave als 2CD+DVD-set. De onder meer van Porcupine Tree bekende Steven Wilson maakte nieuwe mixen van de vier epische tracks en voegde vijf single-edits en een complete opname van "Dance Of The Dawn" toe." (Classic Rock Mag) Op de DVD's zijn als klap op de vuurpeil een hoge resolutie stereo-mix en een 5.1 surround-mix te vinden.
"Note - this isn't just a 'remaster'. Steven Wilson has gone back to the original multi-tracks and remixed them. IF EVER there was a Yes album that cried out for remixing, it's this one, which is rightfully acknowledged as one of their best efforts and the album that would most benefit from a new look at it. If you want it just as you have always heard it, you won't like this, but if you want to hear parts that were very low level to the point of inaudibility before and now can actually be heard (much in the same way Steve Wilson re-did "Close To The Edge" and King Crimson's "Lizard"), then this one is highly recommended! Plus there's two (non-essential) bonus tracks, and a fascinating 'alternative' version of the album, drawn from demos and studio run-throughs . Presented as a double digipak format in a slipcase with a booklet featuring new sleeve notes by Sid Smith, along with rare photos and archive material, the album has been mixed for 5.1 Surround Sound from the original studio masters." (Wayside)
This is the fourth in a series of remixed and expanded Yes albums featuring new 5.1 and stereo mixes by Steven Wilson. Amongst the six bonus tracks is the previously unheard song, "All Fighters Past". (bron: Burning Shed)
Steven Wilson is niet alleen een zeer gerespecteerd en breed georiënteerd muzikant (bekend van werk onder eigen naam, maar ook met o.a. Porcupine Tree, Blackfield, No-Man, Bass Communion en Storm Corrosion), hij heeft zich ook ontwikkeld tot een veelgevraagd maker van 5.1 Surround Sound-mixer. Bij de meteen meegeleverde nieuwe stereomixen blijft hij zo trouw mogelijk aan het origineel, bij het maken van een 5.1 mix moet je toch keuzes maken en komt het element 'smaak' om de hoek kijken. Gezien de vrijwel unaniem positieve reacties op zijn 5.1-mixen voor o.a. Jethro Tull, ELP, King Crimson en XTC wordt zijn smaak zeer gewaardeerd. Hij mixt dan ook alleen albums die hij zelf goed vindt. Zoals bij het hoogtepunt uit de Yes-discografie: het 'slechts' 3 lange stukken bevattende "Close To The Edge" (1972). Uit diezelfde tijd stamt de Simon & Garfunkel-bewerking "America", gemaakt voor het 25-jarige jubileum van platenfirma Atlantic. Vandaar dat het toegevoegd is en ook de Steven Wilson-behandeling heeft gekregen.
Na "Tormato" (1978) dook Yes in onveranderde samenstelling (dus weer met Rick Wakeman) een Parijse studio in, met Queen-producer Roy Thomas Baker. Maar omdat Squire, White en Howe de ideeën van Anderson en Wakeman te 'airy fairy' vonden (aldus Howe in de documentaire "Yesyears"), trokken de laatste twee hun conclusies. Het progressieve popduo The Buggles werd ter vervanging binnengehaald: een virtuoze toetsenist en een zanger met een hoge stem, wat wil je nog meer? Met oer-Yes-producer Eddie Offord wordt een stoer bandgeluid ontwikkeld, in een band waar Squire nu duidelijk de baas is en waar zijn bas prominenter is dan ooit. Het machtige openingsnummer "Machine Messiah" speelt meteen alle troeven uit en op "White Car" en "Run Through The Light" bevat het hele album topstukken. Mede omdat Horn live geen revelatie bleek, strandde deze bezetting al snel. Mooie van deze editie is dat je ook een blik krijgt op de laatste sessies met Anderson en Wakeman: materiaal dat nogal licht op de hand blijkt.
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
