2013-heruitgave van het tweede album van de Britse zanger/muzikant/componist, dat in 1984 verscheen - slechts 9 maanden na zijn debuut "Human Racing"! En opnieuw wist hij met vooral het titelnummer groot commercieel succes te behalen. En opnieuw brengt hij liedjes die bijzonder knap in elkaar steken en die het best gekenschetst kunnen worden als 'progressieve pop'. Kershaw wist de esthetiek van new wave en New Romantics-muziek van de eerste helft van de jaren '80 te vermengen met elementen uit de meer klassiek georienteerde songs die Tony Banks voor Genesis schreef. Niet voor niets was Banks zeer gecharmeerd van Kershaws werk en zou hij 'm meerdere keren vragen voor z'n soloplaten. Bijna 30 jaar later blijkt Kershaws muziek veel minder gedateerd dan dat van z'n hitmakende collega's waarmee hij vaak op één hoop werd gegooid. Op de tweede disc staat een mengeling aan live-opnamen (opgenomen in Hammersmith Odeon, december 1984) en extended 12"-mixen.
Opvolger van comeback-album '15 Minutes'. "Tijdloze liedjes met aanstekelijke melodieen die de beste elementen van Crowded House en Split Enz verenigen en steevast een slim akkoordje meer bevatten dan de concurrentie." (HvdH, Oor)
2012-heruitgave van het debuut van de Britse zanger/songschrijver/multi-instrumentalist. Met pakkende songs met opmerkelijk hoog muzikaal gehalte wist hij de wereld te veroveren. Twee van z'n grootste hits zijn op dit album te vinden: "Wouldn't It Be Good" en "I Won't Let The Sun Go Down On Me". Vermeldenswaardig is verder het feit dat hij vrijwel alle partijen van z'n zelfgeschreven arrangementen in z'n eentje inspeelde. Omdat hij in de armen gesloten werd door dezelfde pubermeisjes die weg liepen met bijv. WHAM! haalden velen die beweerden over 'goede smaak' te beschikken hun neus op voor het fenomeen Kershaw. Bij herbeluistering van deze toch behoorlijk tijdloze progressief getinte pop blijkt hoe ongelijk ze hadden. De tweede CD bevat de onvermijdelijke 12"-remixen, waarvan sommige inmiddels wel gedateerd aandoen, maar andere een verrassend andere blik op het origineel richten door bijv. specifieke gitaar-, toetsen- of baspartijen uit de mix te laten springen.
In 1984 was de Nik Kershaw-manie op z'n hoogtepunt door twee grote hits van zijn debuut "Human Racing", namelijk "Wouldn't It Be Good" en "I Won't Let The Sun Go Down On Me". Uit die tijd stamt dit TV-optreden (opgenomen in de Münchense Alabama Hall) dat zowel op de DVD als de CD staat. Kershaw maakte slim in elkaar zitten de popliedjes, die je met een beetje goede wil onder 'symfo-pop' zou kunnen scharen. Dit maakte dat zijn muziek niet alleen door pubermeisjes werd gewaardeerd, die zijn beeltenis naast Simon Le Bon op hun kamertjes hingen, maar ook door oudere collega's als Tony Banks, op wiens solo-platen hij later te horen zal zijn. In "Bogart" zit bijvoorbeeld een mooi gitaarduet met zijn sologitarist Keith Airey, waarbij opvalt dat de mooiste frases door multi-talent Kershaw (ooit gitarist van de jazzrockband Fusion) zelf worden gespeeld. Natuurlijk ontbreken genoemde hits niet, waarvan vooral (het later door o.a. Soulwax gecoverde) "Wouldn't It Be Good" maar niet wil vervelen. Verslavend knappe song.
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
