"Bij deze twee namen denk je natuurlijk gelijk aan Fleetwood Mac. "Say You Will", het laatste wapenfeit van deze band, stamt alweer uit 2003. Hierop speelt Christine McVie echter niet mee; we moeten terug naar "Tango In The Night" uit 1987 om dit duo samen te horen. Gezien de recente reünie van de klassieke Fleetwood Mac-line-up, leek er ook een plaat in het verschiet te zijn. Stevie Nicks gooide echter roet in het eten. Gevolg is dat Buckingham en McVie die beoogde plaat nu dan maar onder eigen naam afgemaakt en uitgebracht hebben. Natuurlijk klinkt het resultaat als het moederschip, al was het maar omdat óók Mick Fleetwood en John McVie paraat zijn. Toch wordt er ook afgeweken van het bekende FM-format. Er is in de tien nummers weer veel te genieten en het is dan ook mooi dat, behalve de hier en daar gedeelde songschrijverscredits, McVie en Buckingham samen afsluiten in "Carnival Begin". Het maakt nog eens duidelijk dat we met een fraai volwaardig product te maken hebben." (Hermen Dijkstra, Platomania)
Dit duo-werk stamt uit 1973 en werd zo gewaardeerd door Mick Fleetwood dat hij het paar vroeg voor z'n groep. Daardoor bleef dit de enige Buckingham Nicks-plaat, hoewel er wel demo's werden opgenomen voor een vervolg. De sound wijkt weinig af van "Fleetwood Mac" (1975) en "Rumours" (1977), wat bewijst hoe groot de invloed van het duo was op de nieuwe 'Amerikaanse' Fleetwood Mac-stijl. Een officiële CD-release kwam er maar nooit; dat is altijd tegengehouden door de rechthebbenden. Stomverbaasd waren wij daarom dat er nu ineens een uitgave beschikbaar is via legale distributiekanalen. Het is een uitgave van het Zuid-Koreaanse label Big Pink, dus het is twijfelachtig dat deze écht officieel is. Hij klinkt wel uitstekend. We horen prachtig gezongen sterke songs en fraai gitaarwerk van Lindsey. Het breekbare "Crystal" werd later heropgenomen voor het titelloze Fleetwood Mac-album. De bonus tracks betreffen twee single-versies van albumtracks, zes demo's uit 1974 voor dat mogelijke tweede album en drie live-songs.
Registratie van een concert in april 2011 in het fraaie Saban Theatre in Beverly Hills, LA. Aan het begin van de show legt hij uit dat hij een deel van het concert in het teken wil stellen van de basis. Van hoe hij ooit begon, vóórdat er een band was (in zijn geval o.a. Fleetwood Mac natuurlijk). En dat is: man-met-gitaar. Ook op het toen net verschenen "Songs From The Small Machine" draait het daar regelmatig om. En zo horen we Buckingham het liefst: zij akoestische gitaar bespelend met zijn fraaie finger picktechniek en briljantjes zingend als "Big Love" en "Never Going Back Again". Maar ook als de band uiteindelijk bijvalt blijft de sfeer intiem. Soms staat men met drie man op rij akoestische gitaar te spelen, om de gelaagde partijen die Buckingham op zijn albums allemaal zelf inspeelt te reproduceren. Maar ook zijn bijdragen aan de Fleetwood Mac-canon komen voorbij, naast genoemde songs o.a. "Go Your Own Way" en "Tusk". De show eindigt zoals hij begon: solo. Op de CD staat een deel van het optreden.
Tweede soloplaat van de (voormalige) Fleetwood Mac zanger/gitarest. Bijna helemaal aleen ingespeeld en ingezongen en dat is te merken ook (niet negatief bedoeld)! Het gevolg: een persoonlijk en eigenzinnig pop-plaatje.
Vooral bekend als zanger/liedschrijver van Fleetwood Mac. Het Amerikaanse magazine Rolling Stone noemde 'm ooit 'de meest ondergewaardeerde visionair der rockmuziek'. Daar zit misschien wel wat in. De man is een briljant gitarist en schreef vele onvergetelijke, krachtige en knappe liedjes. Toch vinden veel zogenaamde 'serieuze muziekliefhebbers' de muziek van post-1975-Fleetwood Mac maar 'commercieel behang' en 'middle of the road'. Dit is een intieme concertopname uit 2004 voor nog geen 300 man. in z'n eentje kan hij optimaal laten horen wat hij waard is als singer/songwriter. Dat doet hij met klassieke Fleetwood Mac-nummers als "Big Love" en "Never Going Back Again", maar ook middels enkele nieuwe nummers die pas 2 jaar later op een studio-album zouden verschijnen ("Under The Skin"). Z'n ex Stevie Nicks is speciale gast tijdens twee songs. Overigens is de beeldkwaliteit perfect.
Het eerste soloalbum van de (voormalige) Fleetwood Mac zanger/gitarist, waarop hij zijn voorliefde voor jaren vijftig pop op geheel eigen, doch geslaagde wijze botviert.
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
